Alkmaarse dierenvrienden in de ban van Bella

(1 december 2005)

Met een knoop in mijn maag zijn Jeffrey en ik naar Alkmaar gereden. Die knoop zat er om verschillende redenen: 1). Misschien zouden we Bella zien?! 2.) Misschien zouden we haar zien èn zou ze worden gevangen. 3) Misschien zouden we haar zien en zou ze weglopen. 4.) Of misschien zouden we haar helemaal niet zien. 5.) Waarschijnlijk komt de media op ons af, die wij dan graag te woord zullen staan.

Toen we bij het gerechtsgebouw aankwamen, zag ik nog niemand staan, maar toen we daar eenmaal stonden waren we ineens omringd door "een roedel" Beagles!! Het was ontroerend om te zien dat er zoveel mensen met hun Beagle waren, die naar onze Bella mee wilde helpen zoeken. Nadat we een radio-interview hadden gegeven aan, ik geloof radio Noord Holland, zijn we vertrokken naar de Dierenambulance. Daar werden we ontvangen door de medewerkers van de Dierenambulance, waar onder Herman. Hij vertelde wat hij de beste manier vond om te zoeken, waarna we de grote groep in kleinere groepjes hebben verdeeld. Na instructies van Herman, zijn we gaan zoeken.

Ik zat samen met Inge, Petra en Jeffrey in een groepje. Met ons gingen ook de mensen van RTL 4 en van de Alkmaarsche Courant mee. Zij hebben een tijdje met ons meegelopen. We zijn langs plekken gekomen waar we Bella voor het laatst hebben gezien, waarbij wij veel flyers hebben hebben uitgedeeld. Doordat veel mensen Bella al een keer hadden gezien, wilden men in alle winkels wel een flyer voor ons ophangen.

Na lang zoeken en rondlopen in de kou, zijn we toen in het donker weer teruggegaan naar de post van de Dierenambulance. Daar was al een groep eerder aangekomen, die ook zonder resultaat al teleurgesteld naar huis was gegaan. Na ons kwam er nog een groep aan. Ook daar zag ik veel verslagen gezichten, want ons eigenwijze hondje had haar snuitje dus gewoon niet laten zien!! Vooraf had ik hiervoor al de meeste mensen gewaarschuwd, maar ja je blijft natuurlijk hopen! Ook wij zijn uiteindelijk terug naar huis gereden. We hebben bij mijn ouders Molly, ons andere hondje, opgehaald en daar kreeg ik alweer telefoontjes dat mensen Bella in Alkmaar hadden gezien.…. Zucht, ze heeft gewoon in de bosjes ons uit zitten lachen. 's Avonds zagen wij de uitzending van RTL 4, die iets moois hadden gemaakt van onze weggelopen hond, waarbij zij mensen er toe aanspoorden om vooral naar onze Bella uit te kijken.

De daarop volgende week was erg zwaar voor mij. Want op verschillende internetsites werd ten onrechte verschrikkelijke dingen gezegd over de dierenambulance en over ons als baasje. Hun kritiek raakte kant nog wal en was alleen maar kwetsend.

(8 december 2005)

Deze ochtend was ik vroeg opgestaan, want ik had een aantal afspraken. Jeffrey was naar zijn werk en ik was op internet bezig om een aantal zaken over Bella na te lezen. Beneden hoorde ik wel mijn mobiel overgaan, maar ik had nog niet zoveel zin om op te nemen, omdat ik de nacht er voor een erg vervelend telefoontje kreeg van een vrouw die Bella al meerdere malen had gezien. Ongeloofwaardig zei zij dat Bella gewoon naar haar toe kwam en dat wij niet genoeg ons best hadden gedaan om haar weer mee te krijgen. Ik heb toen opgehangen. Maar even later belde ze terug met de melding dat ze er werk van ging maken. Natuurlijk was dit geen prettig telefoontje, want hoe gek kan men zijn om je zo nog eens extra over de klink te willen jagen. Toen ik toch rond een uur of half twaalf naar beneden kwam, zag ik dat het niet de onruststookster was, maar Inge die had gebeld. Zij stond gillend op m'n voicemail: "Neem nou je telefoon op, want ze hebben Bella gevonden!!!" Alsof ik een klap in mijn gezicht kreeg moest ik deze geweldige boodschap verwerken. In een vreugdedansje belde ik Inge terug, dat ik even van alles moest regelen, maar dat ik er om drie uur zou zijn.

Ik moest afspraken afzeggen en ook Molly ergens onderbrengen. Maar net die avond er voor waren we lopend naar huis gegaan en onze auto ergens anders laten staan. Jeffrey zat in een bespreking dus kon ik die niet bereiken. Dan maar alle spullen bij elkaar gepakt, samen met Molly naar de auto gelopen, toen naar mijn ouders gereden om de andere hond af te zetten. Daarna naar Eindhoven gereden om Jeffrey van zijn werk te halen. Niet eerder dan half twee reden we toen op de snelweg richting Alkmaar.

Tijdens deze rit werden we door de krant gebeld voor een reactie. Eigenlijk reageerde ik heel lauw, omdat ik het nog steeds niet kon geloven. Net voor Alkmaar kwamen we in een file te staan, waarbij ik vol ongeduld de neiging kreeg om uit de auto te stappen en verder te gaan lopen. Ik kon niet wachten en wilde zeker weten of het echt mijn hond was die ze hadden gevangen. In Alkmaar stapte ik uit en zag Bella. Even leek ze een stuk kleiner dan ik in gedachten had, maar ze was het wel!! Er stond een man van radio Noord-Holland bij, maar die heeft niet veel te horen gekregen, want ik was namelijk letterlijk en figuurlijk sprakeloos. Niets kon ik meer uitbrengen, ik was heel blij en leek totaal verdoofd..... Er was op dat moment helemaal niemand meer op de wereld, behalve Bella en ik.

Natuurlijk heb ik Herman en Inge een dikke knuffel gegeven en hebben we met alle mensen, met en zonder honden, taart gegeten en uitvoerig nagekletst. Op de terugweg zijn we meteen langs een tuincentrum gegaan en hebben we een tuigje voor Bella gekocht, waar ze niet of moeilijk uit kan komen. Daar liep een vrouw, die ons vroeg of dat het hondje was die wij kwijt waren?! Ze was super blij voor ons en ze zou heel meelevend aan haar bekenden doorbellen dat Bella was gevonden, zodat er niet meer moest worden gezocht.

Marja Jaspers