Het zal je maar gebeuren!

Het is maandagavond, je zit lekker met je hondje op de bank en controleer gelijk of er een ongedierte zit wat er niet hoort, waaronder de grote boosdoener, de teek. Nee hoor, we zijn weer schoon uit het bos gekomen. Op het laatste traject van onderzoek kom ik er toch een tegen op een voetje, rare plaats, maar zou toch kunnen. Zaklamp erbij om dat ongedierte eens goed te kunnen bekijken en te verwijderen. Maar het was geen teek maar een bult, zag er raar uit, toch morgen maar even naar de dokter, hij zal wel zeggen: "Kom je speciaal voor zo'n bultje hierheen?!, ik wel, ik hoor liever van een expert dat er niets aan de hand is met mijn beesten."

Dinsdagmiddag kon ik gelijk terecht en werd het voetje onderzocht, de eerste klap is een daalder waard zeggen ze, maar deze klap kwam toch wel héél hard aan. Het bleek een tumor te zijn en moest zo snel mogelijk worden verwijderd. Na onderzoek zou duidelijk worden of het goed of kwaadaardig was. Arm beest, of ze nog niet genoeg had mee gemaakt. De ingreep zou donderdag al plaats vinden, aan de ene kant wel prettig, het kan maar achter de rug zijn, maar ik zat toch ook een beetje in over de narcose in verband met haar hartruis. De zenuwen gierden door mijn lijf, maar zij moest het ondergaan en ik moest er wel wezen voor haar. Dus riep ik mijzelf tot de orde, zodat zij er zo weinig mogelijk van zou merken…, maar neem jij maar eens een hond in de maling!

Donderdag nuchter naar de kliniek en het is maar goed dat de stoelen daar vast stonden, Yoeni had ze anders stuk voor stuk naar buiten getrild, duidelijk in de gaten dat er iets stond te gebeuren wat ze niet prettig zou vinden. Ik heb gewacht tot ze haar eerste roes had gekregen, wat al heel moeilijk is, zeker als ze er zo tegen knokt om maar niet te gaan slapen. Maar uiteindelijk was het voor mij wachten op het bericht, dat ik ze weer mocht komen halen, de arts zou mij bellen als het achter de rug was. Om twee uur nog geen telefoon gehad, dat vond ik wel heel erg lang bezig zijn vanaf tien uur. Ik heb toen zelf de telefoon gepakt, want wilde nu weten hoe het met haar was. "O sorry, had ik niet door gekregen van de arts dat ik U moest bellen, maar het is allemaal goed gegaan en ze ligt nu nog bij te komen, we hebben haar een extraatje gegeven, want ze wilde niet onder narcose". Er kwam in ieder geval wel wat opluchting bij me terug, dat ze het in ieder geval had doorstaan en bezig was wakker te worden. Om vier uur mocht ik haar komen halen, dus zorgde ik er voor even voor vieren er te zijn. Het witte hompie lag in een hokje mij aan te kijken, "van wat heb je me nou geflikt", maar toen haar kooitje open ging, sprong ze wel met een duf hoofd en drie pootjes in mijn armen, ze klemde zich vast met: "Waag het nog eens mij hier achter te laten?!". Ik had de bench mee genomen, zodat ze geen onverwachte dingen kon doen in de auto. En daarna de bench in de kamer gezet, zodat ik ze goed in de gaten kon houden. Nou niks bench, op schoot zal je bedoelen, maar dat had ik snel veranderd in naast me, daar lag ze toch iets beter. Bovendien ga ik geen tien dagen met een hond op schoot zitten, totdat de hechtingen er weer uit mogen. Dat 'operatie' pootje vond ze maar niets, die werd alleen maar door elkaar geschut. Die hoorde daar niet. Lopen was al helemaal uit den boze, maar ze moest toch ook eens een keer een plas doen. Heb ik ze maar buiten gezet, waar zij stond met een bekkie: "Kan jij het niet voor me doen? Maar uiteindelijk was de nood toch hoger dan "ik wil niet" en werd er toch maar een plas gedaan. Was wel een zielig gezicht, maar was nu even niet anders. Bovendien was ze wel gewend om op drie pootjes een plas te doen, want dat is voor haar een normale houding.

Wordt dus weer een bezoek bij de dierenarts, die stond me vrijdags aan te kijken van: "Iets klopt er niet, volgens mij had ik gisteren een klein wit hondje op de operatietafel en deze hond voldoet niet aan die beschrijving". Toen hij naar Laika's poot had gekeken, wist hij volgens mij niet goed hoe hij het onheilspellende nieuws weer moest brengen. Dit ziet er niet goed uit en het is ook een tumor, anders dan bij Yoeni, maar hier kan ik wel voor 80% zeggen dat het niet goed is. Ik weet niet waar ik de kracht vandaan haalde om met de dokter een gewoon gesprek te voeren van: "Wat gaan of kunnen we er aan doen?" Hij wilde het eerst met antibiotica gaan proberen, want het zag er uit als een ontsteking, maar voelde totaal niet warm aan, wat anders wel het geval zou zijn geweest. Ook vanwege Laika's leeftijd wilde hij even goed overdenken hoe hij het aan zou pakken, of eerst een stukje weghalen voor onderzoek of gelijk opereren, maar het zat op een vervelende plaats, waar weinig vel zit om te hechten, maar wat wel onder spanning staat.

Laika kreeg een injectie en ik ging naar huis met pillen en de afspraak voor
3 oktober, dan zou gelijk de hechtingen bij Yoeni worden verwijderd en hopelijk heeft hij dan vast die uitslag binnen. Het zal best een week vol spanning worden dat weet ik nu al. Maar het ergste vind ik het voor mijn beesten, die begrijpen totaal niet wat er gebeurt of staat te gebeuren. Hoe is het mogelijk in een week tijd zoveel onheilspellende berichten te horen en dat van al wat je lief is. Het enige wat we kunnen doen is hopen op een goede afloop, we weten allemaal dat ze niet het eeuwige leven hebben en dat als het goed gaat jij je beesten overleeft, maar als je al zo oud bent geworden, nooit ziek bent geweest zoals bij Laika en dan de domme pech hebt om nog een tumor te krijgen, daar krijg ik toch een bittere nasmaak van.

A.C.M. Zwaard-Jeijsman