Heimwee.

Zoals ik al eerder in mijn Kattenkrabbels heb geschreven, zal het jullie niet ontgaan zijn, dat ik niet alleen dol ben op katten, maar dat onder de viervoeters, óók honden tot mijn grote favorieten behoren. Toen Arnold dan ook binnen zijn domein de rubriek Blaf Zelf! startte, was ik ook hierover zeer enthousiast. Immers, ik heb vrijwel mijn gehele volwassen leven honden gehad! Gewoon omdat ik dol op ze ben. Ik beoefende ook de hondensport in al zijn diversiteiten.

Sinds de start van de rubriek denk ik al: "Hier ga ik ook wat voor schrijven… Verhalen, belevenissen en anekdotes te over… Wat let je zou je zeggen?!"
Omdat ik er maar niet toe wist te komen. Waarom niet? Door verdriet en het feit dat ik simpelweg niet echt goed in staat meer ben, op de juiste manier een hond te houden. En dat maakt het schrijven erover simpelweg zo moeilijk! Zonder verder in details te treden wil ik, om het beetje duidelijk te maken, even kwijt dat ik aan een auto-immuun ziekte lijd, die het me onmogelijk maakt om op optimale manier voor een hond te kunnen zorgen. Niet zielig…alleen ontzettend jammer…!

Dit brengt me gelijk bij het verhaal van mijn laatste hond. Een prachtige Weimaraner. Vroeger had ik altijd Old English Sheepdogs; geweldige honden! Maar met een enorme vacht, wat voor ons geen enkel probleem was. Maar toen ons nakomertje werd geboren, bleek het manneke dermate allergisch dat we na, natuurlijk eerst alle andere middelen geprobeerd te hebben, geen andere keus hadden, dan een nieuw tehuis te zoeken voor àl onze dieren. De kinderarts liet ons letterlijk geen keus. Zes jaar en vele testen later bleek m'n zoon, zoals wel vaker gebeurd, over zijn allergie heen gegroeid te zijn. Voorzichtig zijn we toen begonnen met een kat uit het asiel….een verademing… eindelijk weer een dier in huis… Toen dat goed ging, kwam langzaam de behoefte om ook weer een hond te nemen. Nee ditmaal durfde ik het niet aan, om een harig type te nemen. Geen punt, want ooit had ik op cursus een Weimaraner gezien en vond dit qua uiterlijk en karakter ook een geweldige hond! Veel sprak me in dit ras aan, zoals het voordeel dat hij, eigenlijk een beetje te vergelijken met de Siamezen, heel weinig vacht heeft. Jullie begrijpen het misschien al, ik bleef voorzichtig, in verband met mijn jongste telg!

Toen er zich bij, een mij al bekende fokker, een nestje aandiende, hebben we daar dan ook een puppy gekocht. Lisa, een schatje om te zien en aandoenlijk, omdat ze nog duidelijk in haar vel moest groeien. Omdat een Weimaraner niet alleen een jachthond is, maar ook nog eens heel groot wordt, was een goede training en vooral veel beweging van essentieel belang. Overigens geldt dit voor alle honden. Ik genoot volop van haar koddigheid. En, omdat ik vroeger bij een kynologie- vereniging gedrag- en gehoorzaamheidstraining had gegeven, beleefde ik ook veel plezier aan haar opvoeding. Nee eigenlijk moet ik zeggen, "zowel Lisa als ik beleefden hier plezier aan!" Naast het gebruikelijke arsenaal aan basistechnieken en oefeningen, had ik zelf nog iets bedacht. Gebarentaal. Vrijwel altijd wordt de stem gebruikt voor commando's maar ik, vraag niet hoe ik op het idee kwam, leerde haar alles via gebaren. Prachtig vond ze dit! De jongens lachten zich rot, als ze wel eens mee het park in gingen, zo van : "Mam wat ben je toch een maf mens, straks denken de mensen nog dat ze doof is?!" Inderdaad, dat werd mij dan ook regelmatig gevraagd! Als beloning voor haar goede werk, speelden we na afloop altijd nog een poos met haar favoriete speeltje, een tennisbal. Wie nu denkt dat ik die gooide, heeft het mis. Ik had altijd een tennisracket bij me, want de dame was zo snel dat er anders voor haar geen lol aan was. Hoe ver ik ook sloeg, vrijwel altijd was ze net zo snel als de bal en plukte hem zo uit de lucht.

Door haar bijzondere uiterlijk, werden we vaak staande gehouden voor een praatje over het ras. Leuk is en blijft het om te zien, hoe dieren vaak een sociale functie vervullen in het onderling contact tussen mensen. Ook Lisa ging net als één of meer van de poezen mee naar Frankrijk, om samen van de vakantie te genieten. Elke ochtend deed ze mee aan het ontbijt. In haar geval betekende dat, dat ze van mij een stuk stokbrood kreeg met boursin, heerlijk vond ze dat. Na eerst de helft te hebben opgegeten ging ze de rest begraven. Het leek wel of ze aan het hamsteren was voor barre tijden. In korte tijd vond ik overal, als ik in de tuin werkte, haar zorgvuldig verstopte lekkers.

Ondanks dat ik na twee jaar ziek werd, wilde ik tegen alle adviezen van de specialisten in, m'n liefste hond houden! Lisa, die de liefheid zelve bleef, werd toch ongelukkiger en ongelukkiger. Werken met haar, wat haar en mijn passie was, zat er niet meer in. De urenlange wandelingen al helemaal niet meer. Het bleef nu bij een kwartiertje ballen slaan op het veldje vlakbij. Omdat een dier niet zelf kan beslissen, is het mijn absolute overtuiging, dat wij als mens dit moeten doen. Hoe moeilijk ook, het moment kwam, dat ik haar achteruit zag gaan, ongelukkig zag worden en dat is toch wat geen dier verdiend. Met pijn in mijn hart heb ik toen haar fokker gebeld en de situatie uitgelegd. De volgende dag mocht ik met Lisa langskomen.

In eerste instantie was zij van plan een nieuwe baas voor haar te zoeken, maar du moment dat ik binnen kwam, was het van beide kanten liefde op het eerste gezicht en was haar besluit genomen. "Janneke, als jij ermee akkoord gaat, wil ik haar zelf graag houden". Kon het mooier? Nee, in dit geval niet. Vandaag de dag leeft Lisa op een enorme boerderij met zoveel land er omheen, dat ze niet alleen volop liefde krijgt, maar ook alle ruimte heeft die ze zich maar kan wensen… en dan heb ik het nog niet eens over haar speelkameraadjes. Ook al is nu ruim zes jaar geleden, vaak denk ik nog met heimwee terug, aan deze prachthond.

Janneke