Yoeni is oké, maar Laika heeft het minder getroffen.
(vervolg van: Het zal je maar gebeuren)

Deze tien dagen duurde een eeuwigheid, terwijl ik normaal uren te kort kom op een dag. Gelukkig hadden Yoeni en Laika daar geen weet van. Nou ja, Yoeni een klein beetje, want die was al weer snel op de been. Ze vond het niet fijn dat er een verband om haar pootje zat en vertikte het dan ook, om er maar één stap op te zetten. Een voordeel was wel dat ze er niet aan kwam, totdat na een paar dagen het verband er af mocht en zij met veel piepen en zielig doen de kans waar nam.

In de veronderstelling dat ze een zelfbouwpakket aan haar voet had zitten, begon ze driftig met hechting één, om die los te maken. Daar kwam even niets van in, dat werd dus kap op. Wat mij niet in dank werd afgenomen. Mevrouw nam plaats op de plek waar ik de kap op had gedaan. Daar zou ze het aardig doen als standbeeld, het enige wat ik nog miste was de sokkel. Ze wilde zelfs niet eens meer met haar ogen knipperen. Eigenlijk was het wel een komisch gezicht en ik zou er hartelijk om kunnen lachen, als er niet zoveel spanning om heen had gezeten.

Nadat mevrouw zo de dag had door gebracht en ik in de veronderstelling dat er nog wel beweging in zou komen, moest ik tot de conclusie komen dat ik er goed naast zat en zij er een stijve nek van over zou houden, als het nog lang duurde. Dit leek toch ook niet de ideale oplossing en werd kap veranderd in sok, wat wel wat beter ging. Ze deed er wat stappen mee, in ieder geval wat gym oefeningen, om alles wat al die tijd in één houding was geweest maar weer soepel te krijgen. Ze naam plaats achter mijn stoel en deed daar een lekker dutje, wat ook weer niet te lang mocht duren. "Normaal heb ik ook geen sokken aan en er zit iets onder wat ik wel heel erg interessant vind", ging er kennelijk door haar koppie heen. Nog sneller dan ik mij om kon draaien was de sok, ondanks dat ik er tape om had gedaan, verhuisd van voet naar grond. Dan moest ik er zelf maar oog op houden en ben toen een lekkere wandeling met Yoeni en Laika gaan maken. Dit keer niet door het bos, vanwege de takjes en andere scherpe objecten die je daar tegen kan komen. Dat was een goed plan, hoewel ze wel raar keken, toen we de ingang van het bos voorbij liepen. Ik zou ze wel moe maken, zodat ze daarna lekker kunnen slapen en ik even mijn eigen ding kon doen.

Alles ging zoals het moest gaan, in ieder geval bij Yoeni, maar in een onbewaakt moment had mevrouw toch kans gezien om hechting één, waar ze al aan was begonnen om dit af te maken en zo er een draadje minder was. Het duurde niet lang of draadje twee was ook nergens meer te bekennen.

Na een paar dagen moest het er wel weer af, ook om te kijken of het genezen ervan nog goed ging. Het zag er mooi uit en de laatste twee dagen moesten we het zo maar laten. Yoeni vond het wel een goed plan, dat die ene hechting waar ze aan was begonnen er uit mocht. Ze was zo vriendelijk geweest één draadje te laten zitten, die de dokter er uit mocht halen. Op één hechting na en een kaal pootje,
was ze weer helemaal de oude.

Met Laika is het wat anders verlopen, die zat aan de medicijnen en ik maar iedere keer kijken of de tumor al kleiner werd. Alsof dat zou helpen. Na een paar dagen kwam er toch wel wat verandering in, doordat het vurige wat minder werd. Gelukkig heeft hij er geen last van en eigenlijk merk je ook niet aan hem, dat er iets zit wat er niet hoort. Na een dag of zeven werd het iets kleiner, of wilde ik het kleiner zien, wat waarschijnlijk kwam doordat het van kleur veranderde. Ik kon hier weinig mee en had er ook geen goed gevoel bij. Uiteindelijk was het dan toch tijd geworden om op controle te gaan, waarbij bij mij de spanning om te snijden was.

Eerst werd bij Yoeni de laatste hechting er uit gehaald. De dokter was heel tevreden over alles en de uitslag was goedaardig. Alsof er een steen van me afviel, nou ja een klein steentje, want er stond nog een hond te wachten, op wat er komen ging. Maar deze prijs hadden we vast binnen. De honden werden verwisseld en Laika kwam op tafel om uitgebreid onderzocht te worden. Ondanks dat de tumor niet kleiner was geworden, was de dokter wel tevreden, in die zin, dat we nog eens tien dagen zo'n kuur zouden doen. Daarna kon ik beslissen wat ik wilde, mede omdat er nu niet geopereerd kon worden, omdat er zo'n groot stuk weg gehaald moest worden dat er geen ruimte was om de wond te kunnen sluiten. Wat dat betreft, zit het op een hele vervelende plaats. En dat speelt ook voor een volgende keer, opereren of niet een belangrijke rol. Want, de kans is heel groot dat de tumor terug blijft komen. Ook omdat dit al de tweede keer was. Eigenlijk was het besluit in de afgelopen week al genomen. Bovendien speelt zijn leeftijd ook een belangrijke rol. Ik vind het niet eerlijk om een hond op deze leeftijd om het half jaar op de operatie tafel te zien, met alle nasleep wat het met zich meebrengt. Nu heeft hij geen pijn of last ervan, maar dat zou wel veranderen als hij geopereerd zou worden. Dan heeft hij toch de napijn ervan, met het gevolg dat hij misschien niet goed meer op vier poten kan lopen, als die wond niet hechten wil. In ieder geval heeft hij nu zijn kuur nog en moeten we alleen maar van hem genieten. Niemand kan zeggen hoe oud Laika gaat worden, we kunnen alleen maar hopen dat hij nog een tijd mee kan, waarbij ik de boel goed in de gaten zal houden. Het gaat een ander verhaal worden, als mocht blijken dat hij er pijn of last van gaat krijgen, dan moet er andere beslissing worden genomen. Maar daar wil ik nog even niet aan denken.

A.C.M. Zwaard-Jeijsman