|
Nieuw Gelukkig, daar kan ik mee thuiskomen. Misschien heb ik mij in de loop der jaren zelf in de nesten gewerkt, door tijdens traditioneel saaie verjaardagen, de dolste verhalen te vertellen over mijn schitterende vak. Maar ja, ik vind het nu eenmaal leuk als ze aan m'n lippen hangen. Daarbij huldig ik het principe, dat een verhaal niet waar hoeft te zijn, als het maar leuk is. Jemig, wat heb ik vaak lopen opscheppen, over de vele mooie vrouwen, die ik in ons vak beroepshalve ontmoet. Ja natuurlijk, terug naar huis deed ik er alles aan om, bijna overdreven
proestend van het lachen, mijn vrouw er van te overtuigen dat ik die sappige
verhalen alleen maar vertelde, om die zeikerd van zwager Herbert-Jan eens
lekker de bek te snoeren. Mijn vrouw kon zich hierin altijd wel vinden.
Want ook zij heeft een broertje dood, aan die aangetrouwde Herbert-Jan.
Tot zo ver niets aan de hand. Maar, vanaf de tweede week van het nieuwe
millennium werd er een héél andere wending gegeven, aan
het vertrouwen dat ik in de loop van vele jubileumjaren bij mijn vrouw
heb opgebouwd.
Zij verlangde dat ik actief aantoonde dat gewenste intimiteiten
slechts bedoeld waren om de nieuwsgierigheid op te roepen. Veertien dagen
lang heb ik, onder een zwak bedlampje, haar de lezingen voorgelezen. Ondanks
de noodzakelijkheid, een boeiende bezigheid, want door de lezingen begon
ik het congres opnieuw te beleven. Niet mijn vrouw; zij viel steeds halverwege
mijn verhaal in slaap. Uiteindelijk heeft zij mij, na die periode van
weerleggen, ontslagen van wantrouwvervolging. Omtrent het congres "NIEUW!"
heeft mijn vrouw geen enkel wantrouwen. Want, zoals zij zegt, is NIEUW
zo oud als de weg naar Kralingen.
|