De bus en het balletje

Natuurlijk is het goed om altijd voor iemand klaar te staan, zeker als je bijstand dringend wordt gewenst. Meestal ben ik daar dan ook niet te beroerd voor. Maar, er zijn grenzen. En dié grenzen werden, met hooguit een visum van gierigheid op zak, wel heel erg ver overschreden. Met deze Kroongetuige doe ik hier kond van. In mijn directe omgeving, laten we het op mijn buurman houden, zei de jonge vrouw des huizes geen heil meer te zien in het huwelijk, wat zij in de meest saaie vorm al tien jaar verschraald lieten voortkabbelen. Mocht daarover mijn analytische mening worden gevraagd, kon ik billijken dat zij terug ging naar haar moeder. Ondanks dat zij hiermee abrupt een einde maakte aan zijn huwelijkstevredenheid.

Terwijl zij nog bij de halte op de bus naar Den Haag stond te wachten had hij al, op van de zenuwen, mijn zondagsrust verstoord. Jankend vertelde hij vol ongeloof, dat zijn Tiny nooit een signaal had afgegeven, waaruit haar onvrede over het huwelijkse leven moest blijken. Terwijl ik eigenlijk, vanaf de zijlijn, als een telegrafist hierover allerlei signalen binnen kreeg. Ik weet dat het relatietechnisch gesproken best verantwoord is om elkaar's tegenpolen te zijn. Maar zijn sobere plattelandsmentaliteit, lag in dit geval toch wel heel erg ver weg van haar Haags kakmadammerig gedrag, waarbij zij met de nodige egards behandeld wenste te worden. Mijn tenen trokken dan ook krom, bij het zien van zijn lompheid, waarmee hij bij haar de ene na de andere teleurstelling in hem verder uitbouwde. Het heeft mij tot diep in de nacht en een fles whisky gekost, voordat m'n buurman maar enigszins wilde inzien dat hun beider levensidealen steeds verder uit elkaar kwamen te liggen. Met een "kop op en verman je", wist ik hem terug naar zijn honk te krijgen. Tenminste, voor die nacht. Want, waar de buurman, laten we 'm Evert noemen, zich verdronk in zijn verdriet, deed hij dat wel gemakshalve, door avond aan avond zich aan mijn fles whisky te vergrijpen. Evert ging zichtbaar wennen aan z'n nieuwe huiselijkheid, waarbij de wallen onder mijn ogen zich verder ontpopten.

Weken, zelfs maanden gingen voorbij, waarbij naar mijn zin, de bezoekfrequentie van Evert onvoldoende sterk terugliep. Naast zijn gelamenteer over het weglopen van zijn Tineke, kreeg ik ook nog eens de nodige zouteloze anekdotes over zijn werk voor mijn kiezen. Jemig kan werken echt zó saai zijn?! Nadat zijn scheiding was uitgesproken, besefte Evert zo langzamerhand toch dat de kans, op terugkeer van zijn Tiny, tot een minimum was beperkt. Onder het genot van mijn fles whisky heb ik, om zijn gang naar mijn huis zo snel mogelijk te doorbreken, met veel verve op Evert ingepraat, om het leven hier niet bij te laten zitten, waarna de eerste contactadvertentie snel was gezet. Met mijn wervelende tekst: "Jonge vent, nog maar pas gescheiden, heeft afstand van zijn verdriet genomen, om zijn nieuwe geluk te omarmen. Ben jij die lieve, romantische vrouw van hooguit dertig jaar? Laten we elkaar dan ontmoeten. Brieven onder no. 5532 van dit blad." Dagelijks kwam Evert, onder het genot van mijn whisky, verslag doen. Toen er eenmaal 15 brieven binnen waren, gaf ik Evert, nadat hij zich een glaasje had ingeschonken, het sein om te reageren op dat ene leuke typie, dat romantisch is aangelegd en snakt naar een beschermende arm om haar heen. Geen bartype. Nou daar hoefde zij dus echt niet bang voor te zijn. Want Evert had, nadat hij had begrepen dat je ook eens een rondje terug moet geven, de kroeg vrij snel zijn rug toegekeerd. Drie borrels vroeger dan normaal ging Evert naar huis, om de geselecteerde vrouw aan te schrijven. Opvallend was toen dat Evert, vanaf dat moment, ons niet meer dagelijks consulteerde, wat door onze slijter met lede ogen werd aangezien. Ik vond deze adempauze wel lekker en genoot van mijn herwonnen vrije avonden, wat overigens precies tien dagen heeft geduurd. 's-Avonds kwart over negen werd er bij ons aangebeld en ja hoor, op een ongewoon laat tijdstip, stond Evert daar verzopen als een kat voor me. Hij wilde even met mij praten… "Nou die selectie van brieven was dus helemaal niet zo goed gegaan". Zijn verwijtende woorden spatten om mijn trommelvliezen uiteen.

Hij kwam namelijk net terug van zijn Blind Date "en dat was echt helemaal niks!" Onder het genot van mijn drankje werden de gebeurtenissen op een rij gezet. Al twee dagen nadat hij z'n brief had verstuurd, kreeg Evert een heel lief schrijven terug van een 28 jarige vrouw, die door haar verlegenheid, nooit de ware had gevonden en nu eindelijk, met haar responderend schrijven, de stoute schoenen had aangetrokken. Evert, getroffen door haar warme manier van schrijven, stelde direct een afspraak voor, waar zij willig op inging. "Nou en dat was dus vanavond. Toen ik op de afgesproken plaats aankwam, stond zij daar bij de bushalte mij al op te wachten. Maar ja, het miezerde, dus hebben we eigenlijk alleen maar in het bushokje wat met elkaar staan praten.

Toen er een bus aankwam, onderbrak zij eigenlijk heel onverwachts ons gesprek en zei nu toch wel weer naar huis te moeten en dat ze wel zou bellen." "Maar Evert, had je deze regenachtige novemberavond met jouw Blind Date bij de bushalte afgesproken?"

"Ja, zo iets moet je de eerste keer toch op neutraal terrein doen…" "Nee man, in een restaurant natuurlijk…, je had met haar in een restaurant moeten afspreken!" Evert keek mij vol onbegrip aan en sprak verontschuldigend, dat hij haar natuurlijk de volgende keer op een etentje had willen trakteren. "Maar ja omdat nou direct de eerste ontmoeting te doen" Tja, klaarblijkelijk vond Evert het voor zo'n diepte-investering nog te vroeg. Ik vraag me nog steeds af, of hij mijn afkeuring over zijn gedrag, ooit heeft begrepen. Drie whisky's verder ging hij gedemoraliseerd naar huis.

In een latere whiskysessie vertrouwde Evert mij toe dat de Bushalte-date-sof voornamelijk aan dat verlegen vrouwtje lag en dat hij door die ervaring rijker anders tegen het leven aankijkt, "Want echt, als ik kan neuken, kan me niet schelen wie, ja dan doe ik het hoor…." Zijn krasse taal werd hem kennelijk ingegeven door het opspelen van hormonen. Dit deed mij besluiten om een Date in scène te zetten, waarbij ik een vriendin van onze familie nodig had, die zich al jaren om haar eenzame buurvrouwtje bekommerde. In goed overleg met thuis, ging ik met Evert een avondje stappen. Gezellig wat kroegjes af waarbij ik, juist als Evert de urinoirs had opgezocht, de rekening steeds kreeg gepresenteerd, om uiteindelijk uit te komen in de kroeg waar ik met m'n vriendin en de huismus had afgesproken. Vanuit een ogenschijnlijk natuurlijk proces, kregen Evert en ik vrij snel contact met die twee leuke meiden. Ik natuurlijk met m'n vriendinnetje, terwijl Evert zich gelukkig tot het ingetogen typie voelde aangetrokken. En zowaar, het leek op een wederzijds genoegen. Evert, er van overtuigd dat het vanavond allemaal wel zou lukken en dat zelfs "het kan me niet schelen wie ik neuk," opgeld zou doen, was aan zijn versiertoer begonnen. Ontegenzeggelijk leek hij met een succesvolle verovering bezig te zijn.

Maar, toen Esther even haar neus ging poederen, voelde Evert zich totaal onbespied en bestelde tot onze verrassing een balletje gehakt. Toen Esther mooier dan ooit terug kwam van de dames, wisten wij instinctmatig dat dit het signaal was om naar die gezellige club te verkassen, waar lekker intiem gedanst kan worden. Lilly nam het initiatief. "Kom op, we gaan naar de Love Story. Jassen aan, Let's go!". Esther, volledig in the Mood, stond direct met haar jas klaar. "Kom op Evert", riep ik terwijl 'k met de dames de zaak verliet.Ik moest de kroeg weer in, want Evert was niet gevolgd….

"Evert, je vindt haar toch leuk"."Ja uh zeker…" , "nou dan wil je toch wel meer… " "uhhh, reken maar en dat ga ik doen ook… kan mij het schelen ..." "Ja, maar kom dan op jôh, ze staan buiten in de kou op ons te wachten….."

"Ja, ja ik kom, even wachten, want ik heb net een balletje gehakt besteld ….". Evert was niet van zijn plaats weg te krijgen. Eenmaal het balletje achter in z'n strot gedrukt, kwamen we buiten de kroeg.

Wat viel te vrezen, bleef ook niet buiten ons draaiboek. Onze beide dames waren verdwenen. Thuis, onder het genot van mijn whisky, erkende Evert dat het misschien wel zijn fout was, dat deze avond vroegtijdig was afgebroken. "Maar ja, ik had dat balletje gehakt nou éénmaal betaald." Toen hij op mijn kosten nog nauwelijks op zijn benen kon staan zag hij in, van welke geneugten hij zichzelf, door dat balletje gehakt, had afgehouden. Ik bezwoer nooit meer met hem op stap te gaan.

Kennelijk had Evert ook genoeg van die jacht op vrouwen. Hij ging zich volledig op het tourfietsen storten. En na wat toeristische tochtjes te hebben gereden, was hij volledig in de ban van z'n nieuwe hobby. Nu was het de tourkaart die hij, vanzelfsprekend onder het genot van een whisky, met mij wilde doornemen. Nederland werd te klein voor hem, zodat hij via wegenkaarten, Engeland ging verkennen. Elke route die hij overzee uitstippelde kwam hij, "proost!", bij mij evalueren. Nu werd ik dus volledig gestoord van zijn dolste plannen en de Engelse fietstrip, die hij in z'n eentje ging maken. Dag in dag uit verslokte mijn whisky bij het geleuter over de Engelse tour. Eindelijk was het dan zo ver, dat hij zijn buren met rust zou laten, om de oversteek naar Engeland te maken. Maar liefst drie weken lang, zou hij daar z'n uitgestippelde fietstocht maken. Opgelucht haalde ik adem…

Nadat nog maar één avond zonder Evert voorbij was gegaan, ging net toen ik in bed lag, heel doordringend en langdurig de telefoon. Ik kon niet anders dan m'n mandje uitkomen: "Hier Scheveningen radio, Scheveningen radio, ogenblikje dan krijgt u de Hare Majesteit Prinses Beatrix…""Hallo, hallo, ja hier met Evert…"., herkende ik ondanks het vele geruis de stem van mijn buurman."Ik ben op de Noordzee en kom terug naar huis. Wil je mijn sleutel onder de mat leggen… "

De volgende avond was hij weer present, zoop m'n whisky als vanouds en legde uit waardoor z'n geplande tocht geen succes was geworden. Ik heb z'n verhaal nooit begrepen, zoals ik hem ook nooit heb begrepen.Gevolg was wel dat hij avond na avond, vooral onder het genot van mijn whisky, zich te buiten ging aan alle snode plannen die hij, omwille van zijn toekomst, aan het uitbroeien was. Voor mij was het overduidelijk. Ik kon hierin geen betekenisvolle rol meer spelen en ben toen maar verhuisd.