|
De buurtrommelmarkt
Wat ik zo bezwaarlijk vind van die uitdragerijen voor de huizen, is dat de uitgestalde occasions zoveel zegt van de verkoper's kant, zelfs misschien van de hele straat. Kijk, dat een zwaar getatoeëerde dertiger met zijn verkeerd uitgedoste wijf ongegeneerd een partij seksvideo's op de motorkap van zijn grote Amerikaan te koop aan biedt, onthult eigenlijk niet veel. Hooguit dat zijn directe buren niet uitgesproken blij met dit stel zijn valt waar te nemen, doordat de royale verkoopruimte links en rechts van hen is vrij gebleven, terwijl in de rest van de buurt ze toch koopmannetje aan koopmannetje staan. Hoewel schuin tegenover het seksstel, bij numero 9, de drie bananendozen met jaargangen "Mijn Geheim" ook niet bepaald duit op, een stel met brede interesses. Verder door die straat lopende, kom ik steeds meer tot de conclusie, dat de seksChevrolet de straat niet eens ontsierde. Het voor mij zelfs eerder een logische aanvulling was, bij wat er verder te koop werd aangeboden. Zoals bij die Cowboy van numero 48, die zijn gehele collectie Country & Western, Wilma en Frans Bauer op audiocassette te koop aanbood. Naast een bord met de wervende tekst "Alles moet weg! Wegens aanschaf van DVD-surround!" Kennelijk waren de cassettedecks in deze wijk al eerder voor een appel en een ei te koop aangeboden, want zijn voorraad audiocassettes leek niet te slinken. Toen ik later nog eens langs zijn stand liep, was er toch een verrassend gat in zijn voorraad geslagen. Cowboy Gerard bleek toch een slim zakenman te zijn, want hij had de tekst van zijn reclamebord aangepast, waardoor hij een gat in de markt had aangeboord. "Weergaloze Country in de auto", bleek aan te tonen dat de CD speler in deze omgeving de weg naar de auto nog niet had gevonden. De vrouw van Cowboy Gerard had inmiddels in een sexy cowboyoutfit ook plaats genomen in hun voordeurstand, direct achter een rek met Amerikaanse kleding. "Zoek uit en kom naar Line Dancing".
Heel verrassend was aan het einde van deze straat rechts een geheel ander aanbod van snuisterijen. Het leek mij ook de entree van een totaal andere buurt. De huizen waren groter en er was meer voortuin. Kortom, het deed allemaal wat chicer aan. Direct bij de eerste uitstalling werd mijn idee bevestigd. Hier stond een opgepoetste dame zich van haar Swarovski verzameling te ontdoen. Overigens tegen de niet meest lullige prijzen. "Ja mevrouw, maar het komt wel uit de echte Swarovski collectie", hoorde ik haar nog tegen het type bijstandmoeder zeggen. Haar dochtertje had haar eigen tafeltje ingericht, met een collectie Barbiepoppen, inclusief een grote garderobe. Moeder en dochter waren aan een nieuwe uitdaging toe.
Hij was zichtbaar gelukkig dat zijn maatjes hem hielpen, in zijn goed lopende zaak. Na wat langs onverkoopbare boeken en verzamel CD's te zijn geslenterd, kwam ik langs een bijna professionele kraam, die doorliep tot in de garage. Een redelijk jong stel, had hier een complete huisinrichting uitgestald, wat minstens twee generaties eerder nieuw moest zijn aangeschaft. Het was beslist geen antiek, maar veelal prullaria die aan een oma-inrichting deed denken. Hoewel, er stond ook een moderne kleuren-tv, een Philips draaitop en koeldiepvriezer uitgestald. Bij mijn passeren werd er net een koperen kandelaar voor tien Euro afgerekend. "Hé, Marlies, waar sta jij nu mee, heb je jouw hele huisraad buitengezet?", kwam een enthousiaste meid met haar vriend op de kraam afstappen, die direct met drie knuffels door Marlies spontaan werd begroet. "Nee joh, mijn moeder zou toch naar een bejaardencentrum gaan. Nou, dat is vorige week gebeurd, vandaar dat ik nu haar spulletjes te koop aanbied.", kreeg ik ongevraagd de verklaring over zoveel huisraad. Het gesprek was nog niet afgelopen, dus bleef ik quasi geïnteresseerd in de LP's van James Last, wat langer staan. "Nou zeg, dan had je broertje Eddy toch ook wel even kunnen helpen?!" Welnee jôh, die liet zelfs niets van zich horen toen moeder naar De Grijzen Tuinen ging. Joop en ik hebben alles moeten regelen." Nou, je moeder zal wel blij zijn, dat jij haar spulletjes voor haar verkoopt", zei het typie nog, die Agnes bleek te heten. "Nou, eerlijk gezegd Ag, weet mams hier helemaal niets van af. Zij is de laatste tijd toch een beetje gaan dementeren. Daarom heb ik tegen Joop gezegd, we verkopen de hele boel en we zullen wel zien of we er iets van moeten afdragen. Misschien dat ze van De Grijzen Tuinen er iets van moeten hebben, nou dan geven we gewoon wat. Maar zeker weten dat Eddy er niets van krijgt." Ik was bij James Last uitgekeken en draaide mij om. Waarna ik Agnes nog hoorde zeggen, "Gelijk heb je meid. Wat vraag je mij voor die Koeldiepvriezer?".
Dan waren er toch ook voldoende kraampjes, waar echt een allegaartje rechtstreeks vanaf zolder werd aangeboden. Het deed mij denken aan een expositie van "25 jaar Blokker". Hoe kom je toch zover, om daar bij te willen zitten. Jouw omgeving nog eens extra willen benadrukken, dat je ècht geen smaak hebt. Of provocerend de Tulp-tafellamp, afgelopen februari nog voor je verjaardag gekregen van de buurtjes, voor een weggeefprijsje pal onder hun neus te koop aan bieden. Ook nu weer kwam ik langs zo'n Blokkeruitstalling, waarbij de kooplui bijna sarcastisch door een bezoeker werden begroet. Het bleek een collega van hem te zijn, dus voerde ik weer mijn quasi interesse in wat koperen spulletjes op, om iets van de komende conversatie te kunnen volgen. "Hé Geert-Jan, jij ook een eigen stand. Nou, nou, daar heb je zeker speciaal voor ingekocht?" "Ha die Hans, nou ja de hele buurt doet mee, dan wil je toch niet achterblijven. En het is best gezellig met z'n allen", respondeerde Geert-Jan licht opgelaten. Hans bekeek uiterst kritisch en niet geheel tot genoegen van zijn collega, de uitgestalde handel. "Zo Hans, jij bent ook ver uit je eigen buurt", wilde Geert-Jan zijn collega het gevoel geven van een rommelmarktsnuffelaar. "Ben je naar iets op zoek?" "Nou, in ieder geval niet naar die kitsch op jouw tafel", kreeg hij lachend lik op stuk. Stadse Geert-Jan had er de minste moeite mee, om nu te lachen als een boer die kiespijn heeft en vreesde ongetwijfeld de dagen die op kantoor zouden gaan komen. Ik had het inmiddels wel gezien en verliet het "Waterlooplein van één dag". Voor mijzelf er van overtuigt, dat ik nooit en te nimmer op een kleedje zou gaan zitten. Hoewel, ik eigenlijk ook het nodige te koop wil aanbieden....
Akai Tapedeckje type N 2501
|