Ik zoen niet.

We moeten zo langzamerhand toch wel eens af, van dat eeuwige gezever over onze wet op de privacy, waarbij het fouilleren nog steeds ter discussie staat. Kort geleden nog, ging ik naar de risicowedstrijd AZ-Utrecht, waar je bij het stadion inkomen werd gefouilleerd. Of het de normaalste zaak van de wereld was, liet ik mij door die grote blonde knul gewoon betasten. Oké, wat onwennig zei ik er wel bij dat ik niet zoen. Nou, daar had hij alle begrip voor. Verplichte legitimatie?! Ook dat vind ik geen probleem. Laat staan dat ik er bezwaar tegen heb, dat de politie door alle troep in mijn wagen heen struint, om uit te vinden of ik mij van dat alles eigenaar mag noemen. Vanzelfsprekend toch? Mooi niet. Het valt bijna niet te geloven, maar de politie mag niet in de achterbak van jouw auto kijken of er bijvoorbeeld inbrekerstuig in ligt, of erger nog, wapens. Het is al heel vaak voorgekomen dat in ons kabouterland criminelen voor illegaal wapenbezit werden vrijgesproken, doordat het verkregen bewijs illegaal was verkregen. Jááá, want de politie heeft zonder toestemming in de kofferbak gekeken(!) Jemig, hoe kan je in hemelsnaam bewijslast tegen de onderwereld onrechtmatig verkrijgen?! Rot toch op: oog om oog, tand om tand. Jammer voor die misdaadadvocaten, als Gerard S., Brammetje M. en Oscar H. Zij zullen dan heel wat minder gaan verdienen. Ach, dan de tering maar even naar de nering zetten. Voor die duivelse advocaten moet het toch ook een heerlijk gevoel zijn dat er niet langer bloed aan hun handen kleeft. Maar ja, wie weet denk ik er toch iets te gemakkelijk over. Hebben zij gelijk dat we zonder hun inspanning een politiestaat dreigen te worden? Ach kom op, dat kan ik mij écht niet voorstellen. Trouwens als het om politie gaat, kan ik mijzelf best ervaringsdeskundige noemen. Heel lomp schond de politie meerdere keren mijn privacy.

Zo was er die keer, toen ik nog bij mijn ouders thuis woonde, dat ik van twee hoog zag gebeuren dat een wegrijdende automobilist, nog al fors een ander geparkeerde auto raakte en doorreed. Zo'n laffe streek kan ik niet hebben. Ik noteerde het kenteken van de weggereden auto en stak dit briefje onder de ruitenwisser van de beschadigde auto. Voldaan over m'n goede daad, viel ik

een halfuurtje later lekker in slaap. Het was inmiddels 2.30 uur in de nacht, toen ik opschrok van de bel. Nog versuft van m'n eerste slaap lag ik bij te komen, terwijl er vreemde stemmen en voetstappen de trap op kwamen. Ik hoorde mijn moeder nog zeggen, dat

daar mijn slaapkamer was. Even later stonden er twee levensgrote agenten aan mijn bed. "Of ik dat briefje onder de ruitenwisser had gedaan?" "Ja, maar". "Of ik de bestuurder dan ook ken of zou herkennen?" "Nee, maar". "Dan weten wij genoeg". "Ja maar, moesten jullie mij daar echt 's-nachts om halfdrie voor wakker maken?" "O Ja, sorry voor de overlast, maar wij moeten zoiets tijdens onze dienst nu eenmaal nagaan, alvorens wij morgenochtend de verdachte oproepen. Welterusten verder." Aha, de verdachte mag dus gewoon z'n mandje in. Misschien nog lekker uitslapen ook. Dat moment riep bij mij de gedachte op van een anonieme kliknotitie. Veel later uitgegroeid tot de anonieme kliklijn.

Toen was er die keer, dat ik een huis vol visite had, er werd aangebeld en opnieuw twee grote kerels voor mijn deur stonden. "Recherche mijnheer, mogen wij even binnenkomen, voor het stellen van een paar vragen?" "Natuurlijk, maar ik heb visite, zullen we maar even apart gaan zitten". "Helemaal niet nodig mijnheer". Dus leek hun missie een onschuldige. Zij namen plaats in de kring van m'n familie en vrienden. Na ze wat te drinken te hebben ingeschonken, stelden zij mij de verrassende vraag: "Waar was u vorige week zaterdag de gehele dag?" Ik spoog verbouwereerd m'n biertje terug in het glas, keek hen glazig aan en antwoordde naar waarheid, dat ik die dag een fietstocht had gemaakt door de duinen naar Kijkduin en terug. "Daarbij bent u zeker ook in Zeeland geweest?" "Welnee man, dat is alleen heen nog eens 100 kilometer verder van huis." "Dat weet u zeker?" "Watte?" Dat u vorige week zaterdag niet in Zeeland heeft zitten vissen?" "Nee jôh, dat zeg ik toch!" Gelukkig schoot nu mijn vrouw te hulp: "Heren, mijn man zegt toch dat hij heeft gefietst en trouwens, hij houdt helemaal niet van vissen." Pissig zei ik nog:"Wat zijn dit voor verdachtmakingen, in het bijzijn van mijn familie en vrienden? Had het niet wat discreter gekund?!" Zonder daar direct op te reageren, stonden beide misdaadzoekers op, ondanks dat ze net één slok van hun drankje hadden genomen. Wat mij overigens precies één slok te veel was. Bij de deur draaide één van de "nietsvinders" zich om met de woorden: "Sorry, maar we moesten het nou eenmaal zeker weten." En lieten zichzelf uit, ons verbouwereerd achterlatend. Achteraf bleek in Zeeland een naamgenoot een meisje te hebben meegenomen. Vrijwillig, tot genot en genoegen van hun beiden. Ach, jaren later lukte het diezelfde recherche ook niet om vast te stellen, of er drank in het spel was, toen ik mijn auto 's-nachts total loss reed.