Laat me raden.

Ons reisgezelschap van zes dagen Moskou en Sint Petersburg had, tegen de zin van het hotelpersoneel in, een grote kring rond twee tafels gesitueerd, om onze laatste avond in Rusland gezellig samen nog een drankje te drinken. Dat onze bestelling nog heel wat voeten in aarde had, valt terug te lezen in mijn reisimpressie Het land van de verbannen lach. maar dit ter zijde.

Buiten ons gezelschap was er nog een tafeltje bezet met laat etende hotelgasten. Een man en vrouw, die zichtbaar niet door het huwelijk aan elkaar waren verbonden. Het kwam mij voor dat de daad voor het avondmaal had plaats gevonden, want veel interesse toonde Boris niet meer voor zijn tafeldame. Terwijl hij in hoog moyenne vodka’s naar binnensloeg, zat de lichtekooi met lange tanden en gehik tussendoor, als een van onvoldoende lucht voorziene opblaaspop, beetje voor beetje haar bord leeg te scheppen. Boris werd wat luidruchtiger en wilde, naar het leek, graag tonen dat hij al lang van het communistisch denken afscheid had genomen. Met twee duimen omhoog en een verzopen tekst wat leek op: “Red light Emsterdem, Red Light Emsterdem” liet hij die Hollanders graag weten een man van de wereld te zijn. “Red Light Emsterdem, Red Light”. Opnieuw, nu wat dichter bij onze tafels, stond Boris enigszins wankel op zijn benen om aandacht te schreeuwen. Geen van ons zag iets vrolijks in zijn gedrag, wat misschien ook wel heeft te maken met het imago wat de Russen in zes dagen tijd bij ons hebben opgebouwd, zodat wij hem geen blik waardig gunde. Het “Emsterdem, Red Light, Emsterdem” bleef het restaurantje nog enige tijd rondzingen, alsof Johnnie Jordaan door een slechte Idiolskandidaat in Russia ten tonelen werd gebracht. Geen van ons reageerde. Wij hadden veel lol over datgene wij de laatste dagen hadden meegemaakt.

Nauwelijks nog opgemerkt, was Boris van het ene op het andere moment verdwenen. Af door zijdoor om in zijn hotelkamer zijn roes uit te slapen. Miss Lellebel zat er nog spastisch te zijn, haar bord inmiddels ter zijde geschoven, om nog dieper in haar vodkaglas te kunnen kijken. Zij leek niet geheel vrij van emoties, nu haar liefde-voor-een-uur haar alleen had achtergelaten. Met nog steeds een gemarmerd strak gezicht, ontfermde de barjuffrouw zich nu toch enigszins over de vodkagevulde vrouw van onplezier. Na een uitleg dat mannen eenmaal zo zijn, nog eentje toe, verliet zij droog schaatsend het restaurant.

Toen wij de volgende dag onze plaatsen in het vliegtuig naar Amsterdam innamen, zagen wij rechts van ons drie ongure types met een jong meisje plaats nemen. Zij vielen ons niet alleen op doordat zij de aaneengesloten rij van onze reisgenoten onderbraken, maar ook doordat zij Russisch spraken. Het meisje gedroeg zich als een kind op schoolreis, die naast de meester dan ook bij het raampje mocht zitten.

Voor hen zaten de twee andere groepsleden, beiden druk met hun mobiele telefoon in de weer. Verrek, die aan het raam was onze Boris uit het hotel. Mister “Red Light Emsterdem” leek behoorlijk goed opgedroogd, alsof gisteravond helemaal niet heeft bestaan. Zelfs Miss Slettenbak was in geen velden of wegen te zien. Wel dat jonge, enigszins wulps geklede vrouwtje. Het geeft toch te denken, dat jonge ding met drie ongure kerels op stap, helemaal naar Amsterdam. Zal zij daar ècht krijgen, een goed betaalde baan in de horeca bijvoorbeeld, wat haar in Sint Petersburg is beloofd?! Vond zij het dan niet gek dat die twee andere ooms ook meegingen?! Wie weet is het naïeve kind voorgehouden dat de ooms toch voor zaken in Holland moesten zijn?! Gelukkig werd het dit keer geen zuippartij, met hulde aan de KLM. Wel gedroegen de mannen zich behoorlijk macho.

Het vrouwtje zat weg te dromen in een Glossy Magazine. Eenmaal geland op Schiphol waren zij snel uit ons gezichtsveld verdwenen. Ik weet bijna zeker dat ik dat jonge ding diezelfde avond nog zou hebben teruggevonden.