De oervorm van Idols

Ik verheug mij altijd weer op deze periode van het jaar. De tijd dat ik mijn nominaties vaststel voor Valentijnsdag. Eind december heb ik daar al plezier van. De laatste oliebol heb ik nog niet door m'n strot, of ik word het allerhartelijkst gekust door heel veel vrouwen uit mijn omgeving, waarbij ze de liefste wensen mompelen. Zelfs mannen, ook die ik maar zijdelings ken, begroeten mij warmer dan ooit. Ja hoor, Valentijn komt er weer aan. Ik struin onder mijn hersenpan rond om kandidaten op te sporen. Zo kom ik het eerste bij Annie, die zo'n 15 jaar geleden een heel belangrijke klant van mij was. Zij was zo zalig in de maling te nemen, waarmee ik hoog op haar genegenheidsladder kwam te staan, wat mij heel wat extra gunomzet heeft opgeleverd. Daarvoor moest ik overigens tot het uiterste mijn charmeoffensief doorzetten. Nee gelukkig hoefde ik daarvoor mijn broek niet te laten zakken. Fysiektechnisch gesproken had Annie dan terstond ontdekt dat ik eigenlijk helemaal niet zo warm voor haar liep. Na een bijeenkomst van branchegenoten, nodigde zij mij en maat Henkie uit toe te treden tot haar belevingswereld. Zij zou ons wel eens laten zien en horen wat voor een geweldige jazzzangeres zij was. In een kroeg waar een bigband speelde, maar een kwartiertje rijden van onze huidige locatie. Nu waren Henk en ik best er nieuwsgierig naar of uit haar afzichtelijke bekkie mooi stemgeluid kon komen. Daarbij komt dat in elke kroeg een biertje wordt getapt, dus kon een eventuele teleurstelling bij ons nooit hard aankomen.

Jemig, wat speelde daar een geweldige bigband een partijtje vreselijk goeie muziek. Toen hier ons eerste biertje klaar was voor consumptie, vroegen wij Annie vol ongeloof, of zij écht voor dit orkest plaats mocht nemen. Zij knikte vol overtuiging en stapte op de muzikanten af.

Nog geen tien minuten later nam de bandleider de microfoon en kondigde aan:
"Dames en Heren, mag ik Annie aan u voorstellen, die samen met ons haar favoriete song gaat vertolken, "My Funny Valentine". De eerste noten werden professioneel ingezet, waarna Annie met "My Funny…" bijna op het juiste moment inviel. Vals, zo ongelooflijk vals, dat alles en iedereen in de kroeg verstomde. Iets wat door Annie kennelijk verkeerd werd begrepen, ook al doordat zij het gegniffel om haar heen niet hoorde. Nu stonden Henk en ik voor het mooie te goed binnen het gezichtsveld van Annie, waardoor wij de grootste moeite hadden ons gezicht goed in de omzetplooi te houden. Henk deed daar nog een schepje bovenop door zijn duim, in een tevredenheidspose, op te steken. Terwijl Annie in een Engelstalige versie van "Poesiemiauw" (Dorus 1968) het publiek liet doorgniffelen. Henk en ik hebben nooit geweten dat wij toen met "Idols in de meest natuurlijke vorm" hadden te maken. Pffff, wat een mazzel dat Jerney Kaagman zich niet onder de toehoorders bevond. Omzettechnisch gesproken hebben wij Annie nadien voor haar zangkwaliteiten steeds de hemel in geprezen. Kassa!

Zonder dat er een logische volgorde bij mij opborrelt, zal ik ook AZ nomineren. Wat een gastheren zijn dat, die mannen van het eerste elftal. Tijden geleden had ik mij al voorgenomen om m'n neven (oomzeggers) naar Alkmaar te halen, zodra ADO Den Haag in de ere divisie tegen AZ moesten aantreden. Direct na de winterstop, terwijl AZ de derde plek van de rangschikking inneemt en ADO Den Haag de voorlaatste positie, was het zover. Gedrieënlijk gingen we naar De Hout. "Laten we wel op tijd zijn", drongen mijn neefgabbertjes aan, "We willen ADO Den Haag nog even bij een gelijke stand zien". We kwamen wel op tijd, maar bij de verkeerde ingang. Dat hoorde je zo: "kankâh AZ, kankâh AZ!." Ver van de ADO Den Haag supporters hadden wij onze plaatsen, bij de VIP's van Alkmaar. Dat maakte indruk op m'n neven. Geinig was het dat ADO Den Haag best een goed partij'tje aan het voetballen was, terwijl AZ niet was om aan te zien. De kansen waren dan ook voor ADO Den Haag. Dat waren tegelijk de momenten dat zij toonden terecht onder aan de ranglijst te staan. Wat schoten zij, na een geweldige counter, toch kloterig op het doel. Zelfs de AZ-spelers leken zich aan deze non-afmakers hevig te ergeren. Zo zou er helemaal nooit één punt op het scorebord komen. Zoals het een goed gastheer betaamd, boden zij de hulpende voet. Met "een klein tikkie terug Jaap", hielp AZ ADO Den Haag aan een terechte overwinning.

Het lijkt er op dat ik er toe neig om met mijn nominaties de winnaar binnen de familie te willen houden. Daarom, om elke vorm van partijdigheid te omzeilen. gaat mijn Valentijn's kaartje dit keer naar Annie, die het programma Idols bespaard is gebleven. My Funny Valentine.