Ik ga het toch doen

Nog maar kort geleden zag ik ze voor het eerst lopen, die wandelaars met skistokken. Compleet voor joker stiefelden ze mij voorbij. Laat mij dan maar in marstempo m'n eigen tochies wandelen. Alleen die eigen wandelingen worden er steeds minder, ondanks dat ik in een van de mooiste omgevingen van Nederland woon, met zee, strand, bos en duinen direct bij de hand. Ik mis gewoon een stok achter de deur. Daarbij komt dat mijn squash- activiteiten door omstandigheden ook aanzienlijk zijn teruggelopen. En dat wreekt zich bij mij heel snel. De kilo's vliegen er aan, nog eens meedogenloos geholpen door een prednisonkuur. Het hek is van de dam, wat ik eerst enigszins gelaten mij liet welgevallen. Eerst nog maar even vakantie houden. Op Malta. Nou, daar stond mooi die stok. "Fat Only", leek het adagium voor de Engelse vakantiearrangementen te zijn. Wat ongelooflijk veel overgewicht hield er in de voormalige Engelse kolonie vakantie. Great Britten moet gedurende die vakantieperiode centimeters hoger zijn komen te liggen. Engelsen verstaan ook niet de kunst om hun 'vele maten meer' te maskeren. Welnee, uitgedost in de winkeldochters van Zeeman accentueren zij het zelfs, alsof zij een verwoede poging doen een trend te zetten. Vet cool! "Jemig, laat mij afvallen". Elke ochtend waren ze in ons hotel in de eetzaal bij elkaar gedreven, genietend van hun Engelse ontbijt, om zichzelf nog verder in het vet te zetten. Eén van hen was een waar eeteiland, die het door een vriendin aangevoerde voedsel geroutineerd aan het inladen was. Uit niets bleek dat zij het zich liet smaken. Trouwens, bij geen van de Engelsen was er welke vorm van emotie dan ook te herkennen.

Nou moet ik ook niet overdrijven, want Malta heeft zeker ook iets frivools. De Maltese vrouwen dan. Aangemoedigd door het lekkere weer van september, smoelen zij wonderschoon in hun manvriendelijke minirokjes. Dan is het maar gelukkig dat ook zij de laatste mode niet volgen, zodat zij van die lange strookrokken, alleen een burka is erger, verschoond zijn gebleven. Heel zuideuropees houden zij zich aan de ongeschreven wet dat je vrouwelijk schoon niet te royaal moet verpakken. Wat ook erg opvalt, is de vriendelijkheid.van de Maltezers. Soms door handelsgeest ingegeven. Zodra je over de boulevard flaneert, word je allervriendelijkst aangesproken om vooral een boottocht te boeken. "Harbour Tour Sir?" Waarna op een afwijzing, altijd nog volgt: "Thank you Sir, Have a Nice Day!" Erg vriendelijk allemaal, hoewel dat Sir mij op een gegevenmoment wel ging tegen staan. Sir dit en Sir dat. Onwillekeurig dacht ik daarbij aan de Amerikaanse soldaat, die gedrild zijn meerdere toeschreeuwt, "Yes Sir!" Door een overdosis aan "Sir", liep voor mijn gevoel de decibellen bij de Maltezers ook op. "Thank You, Sir!" Anders was het als je bij het Sir ook een hand kreeg toegestoken, wat ons enkele keren is overkomen. Zelfs een non profit-hand , "Welcome to Malta", van Miss Malta, die namens haar overheid een praatje met de toeristen maakt. Van een andere hand had ik de indruk een paard te hebben gekocht. Wat overigens met een rekenformulefout had te maken.

Net het moment dat de juiste rekenformule, 15x 2,35x 2 plus 10% bij mij boven kwam en ik mij realiseerde bijna acht oude tientjes te hebben ingeleverd. Meer dan een zuinig knikje kon er bij mij toen niet meer af.

Door zeven dagen, wel dan niet georganiseerd, Malta te verkennen, hebben we veel moois voorbij zien komen en veel wetenswaardigheden als een spons opgenomen. Hoe bijzonder is het toch dat een land, met een taal die voor 90% uit Arabische woorden bestaat, voor 95% katholiek is. En dat heel fanatiek zelfs, met meerdere kampen. Mocht je het dorpsfeest Maria Hemelvaart meevieren, maak je dat als dorpeling kenbaar door een blauw lampje op een hoge mast gemonteerd te hebben. Het dorpsfeest voor Johannes de Doper was goed voor een rood lampje. En die lampjes gingen nog wel eens met elkaar op de vuist, zoals wij Hagenezen vroeger ook op de vuist gingen met de Loosduinse peenbuikers. In zo'n Maltees dorpje is het zelfs uit den boze om met het verkeerde lampje te trouwen. Gelukkig hebben de Engelsen op die tradities geen invloed kunnen uitoefenen.

Mij goed, ik had toch geen plannen in die richting. Door Malta is bij mij wel een heel ander plan boven komen drijven. Geconfronteerd door heel veel kilo's Engelsen, zal ik er aan werken geen eeteiland te worden. Inmiddels heb ik m'n clinic Nordic Walking achter de rug en ik geef toe het heeft een hoog gênegehalte. Jemig, wat voel je je voor joker lopen. Dat moet dan maar, want het is niet alleen heel goed voor je conditie, maar is zelfs in letterlijke zin een goeie stok achter de deur. Mijn vijf lessen staan geboekt.