Dienstige Valentina

Dolend door mijn korttermijn geheugen ben ik op zoek naar dè kandidaat voor m'n Valentijnskaart 2006, waarvoor ik het dit keer in de dienstbare hoek wil zoeken. Overruled door mijn langtermijn geheugen, kom ik in gedachte terug bij die aardige, wat oudere juffrouw van de bibliotheek, waar ik als veertienjarige jongen mijn boeken leende. Toen ik op de planken zocht naar een volgend, spannend jongensboek, kwam zij naar mij toe en vroeg: Heb je al eens in de volgende rij naar een boek gekeken?" "Nee.." "Nou, loop dan eens mee," waarna zij mij bij het erotische genre neerzette. "Lees deze maar eens", en zij stopte mij een boek van Jan Wolkers in handen.

Zo heeft zij, zonder dit mogelijk zelf te beseffen, een kleine rol gespeeld in mijn seksuele ontwikkeling, welke episode in mijn leven zich nog niet bij mijn ouders had aangekondigd. Vanaf dat moment begon ik de boeken te kaften en voorzag ze van titels, zoals Biggles in Arabië. Wat weer als gevolg had dat ik, na enkele verjaardagen en sinterklazen, de complete serie Biggles in m'n boekenkast had staan. Ik zou ze toch eens moeten lezen.

Van veel latere datum, maar nog steeds in het langtermijn geheugen opgeslagen, was onze kruidenier op de hoek. Zonder dat er enige sprake was van een kruideniersoorlog, stond hij op het randje van z'n faillissement. Wat hij behoorlijk wist te verhullen. Wel vonden wij het vreemd dat hij veel artikelen niet meer in de winkel had staan, maar steeds uit het magazijn moest halen. "Mag ik van u een rookworst?" "Ogenblikje, even uit het magazijn halen".

Bijna tien minuten later kwam hij in de winkel terug. "Ach, doe eigenlijk nog maar zo'n worst". Zijn radeloosheid bleef onzichtbaar. "Ogenblikje" en weer tien minuten later, nu zwaar hijgend, werd de tweede worst op de toonbank gelegd. "Dat was het, wilt u het even opschrijven?!" "Natuurlijk…." Niet veel later kwamen we bij onze kruidenier voor een gesloten deur, wat met een bordje in de etalage werd verklaard met de tekst: "Wegens omstandigheden tijdelijk gesloten." Van zijn collega, een huizenblok verder, hoorden wij van het faillissement en dat hij zijn laatste dagen heel vaak kwam aanhollen voor een pakje Pick Wick thee of een simpele rookworst. Natuurlijk moest hij dit dan contant afrekenen. Als zo'n man niet voor een nominatie in aanmerking komt…

Van een geheel andere, dienstige orde is natuurlijk de dierenambulance, waarover ik met "Flits voor de dierenambulance" verhaalde. Trouwens ook de normale ambulance- en EHBO diensten. Dat ervaarden wij tijdens de Dam tot Dam loop van 25 kilometer. Of nee, niet wij, maar meer mijn nauwelijks (loop) getrainde zwager. In de laatste vijf kilometer ging hij steeds moeilijker lopen. Aangemoedigd door zijn vrouw, die inmiddels zonder belangstelling van haar loopgenoten, enkele blaren 'door de dienst' had door laten prikken, liep hij de laatste ambulancepost binnen. Kennelijk blij weer iemand van dienst te kunnen zijn, werd m'n zwager direct op een behandelbank gelegd, waarna de vermeende blaren bloot werden gelegd. Vermeend, want de blaren bleven onzichtbaar, waardoor de actie met zes man sterk, niet verder reikte dan een kijkoperatie. Absoluut een nominatie waard.

Het toppunt van dienstbaarheid is hiermee nog niet genoemd. Dat trof ik, tegen het slaafse aan, tijdens een internationaal tennistoernooi in Rosmalen. Nooit eerder was ik bij een Dutch Open, waar ik mijn ogen uit keek. Tijdens de wedstrijd staan daar de bejubelde tennisspelers in dezelfde arena, met de gedisciplineerde lijnrechters en ballenjongens. Oké, het is niet zo gek dat de tennisspelers, zoals de winnaars Mario Ancic en Klara Koukalova, als idolen worden gezien. Maar dan is het toch niet nodig dat de gedrilde lijnrechters en ballenjongens alleen in marstempo de arena mogen betreden en verlaten. De ballenjongens en ballenmeisjes krijgen het, weliswaar vrijwillig, helemaal te verduren. Met een opgestoken hand staan zij klaar voor een knikje van het idool, waarna zij een bal mogen toegooien.

Nog een knikje, nog een bal. Nog een knikje, nog een bal. Het idool bekijkt de ballen kritisch en gooit met afkeurende blik een van de ballen terug. Alsof er een foutieve levering heeft plaatsgevonden?! De ballenjongens en ballerina's laten zich dit zonder blikken of blozen welgevallen. Tussen de games door staan zij op gepaste afstand in de ruststand, benen uit elkaar en handen op de rug, in afwachting of zij nog een watertje uit het koelkastje moeten halen. En dat, terwijl zij daar een paar stappen verder vanaf staan dan hun idool. Zal, tussen twee games door, het koelkastje nèt even te veel kou afgeven dan, goed is voor het tennisidool?!

Hoewel zij het ongetwijfeld anders ervaren, vind ik de meest gestrafte ballenjongens, die twee van langs het net. In geknielde houding hebben zij de foutslagen maar af te wachten, waarbij zij strak voor zich uit dienen te kijken.

Zodra de uitgespeelde bal de baan over rolt, spurt één van hen er naar toe, om vervolgens met bal aan de andere kant van de baan opnieuw geknield af te wachten. Zijn niets gevangen tegenpool spurt evenzogoed naar de overkant om geknield schuin tegenover zijn balgenoot te blijven.Geknield, strak voor zich uit…, jemig over wat voor een sport hebben wij het in hemelsnaam. Onwillekeurig denk ik dan toch aan de voetbalsport. Want ook daar krijgt de jeugd ooit hun gedroomde kans om op het veld hun idool te treffen. In looppas? Ben je gek.

Hand in hand met hun idool rustig het veld op lopend, om eventjes de sfeer te proeven, bij het betreden van het veld in een uitverkocht stadion. De wedstrijd mogen zij daarna heel ontspannen op de tribune volgen.

Het is die gassies van harte gegund. Wat steken zij af bij dat slaafse gedrag van de jongens en meiden 'van de ballen' in de tennissport. Schaf voor hen die slaafse ballenbaan af. Laat hen tijdens de Dutch Open, hand in hand met hun idool, het uiverkochte stadion betreden, hen vervolgens een mooi plekkie te gunnen om het toernooi te kunnen volgen. Sowieso gaat mijn Valentijnskaart dit jaar naar een ballenjongen van het Dutch Open 2005. Of nee, het is geloof ik een modelzittende ballerina, die ik tijdens dat evenement digitaal heb vastgelegd. Dan is zij dit keer mijn "Valentina".