Dakduif

Het was weer eens zo'n loeihete zomer, zo een zomer die mensen die niet veel uitvoeren heerlijk vinden en "altijdindeweer" mensen verafschuwen. Ik behoor tot die laatste groep en baalde dus behoorlijk van dit oververhitte sauna weertje. Loom stond ik in vroeg in de middag in de keuken na te denken over wat er straks weer als avondeten door mij op de tafel gezet zou worden. Een koude schotel leek me nog het beste op deze supergloeiende dag. Terwijl ik daar zo stond trok een duif, die landde op het tegenover gelegen dak, mijn aandacht. Daar strijken alle duiven neer, die ik al jaren, iedere dag voorzie van voer. Maar deze duif deed raar. Normaal landen ze op de dakpannen, trekken daarna hun vleugels in, maar deze duif bleef zich hinkend en fladderend voortbewegen, teneinde zijn evenwicht niet te verliezen. Het leek erop dat er iets ernstig mis was met zijn landingsgestel. Bezorgd bleef ik kijken terwijl hij zich moeizaam verplaatste richting dakgoot. Om het nog beter te kunnen volgen, pakte ik mijn verrekijker en probeerde de oorzaak te bespeuren van de mislukte landing. Ondertussen zakte hij steeds verder naar beneden op de gloeiend hete pannen en bereikte al fladderend de rand van de dakgoot. Ik moest snel zijn, wilde ik nog kunnen zien wat er mis was maar…. dat er iets ècht mis was, was driedubbel duidelijk. Zo op afstand te zien had hij een gebroken pootje en….

Weg was hij, verdwenen in de dakgoot, waar de hitte van het materiaal vreselijk moest zijn aan zijn zere lijfje. Jemig…wat nu ? Hij zat in de goot bij mensen die ik toevallig heel goed ken, dus zou ik best in de achtertuin mogen om hem te redden. Alleen waren ze op vakantie. En hoe kwam ik dan aan zo'n hoge ladder? Mijn man bedacht opeens dat er hier aan de overkant in het wijkgebouw zo'n ladder was, maar ook daar was het wegens vakantie gesloten. Leve de vakantie…pfff. We hebben teneinde raad de beheerder opgebeld en ja hoor die was gelukkig nog niet met vakantie en kwam snel met de sleutel. Toen we dan eindelijk toch die ladder hadden, was er nog een ander probleem, want ja… hoe kwamen we nou in die tuin?! De achterpoort was uiteraard op slot, dus werd het een heel gedoe.. eerst de ladder over de poort gezet, toen er zelf overheen geklommen, ladder tegen de dakrand gezet en klimmen maar. Nu maar hopen dat de dakduif niet toch nog voor onze neus uit die goot zou wegvliegen. Mijn man klom naar boven…jaaa, hij heeft hoogtevrees. Ook dat nog… maar goed voor een dierenleven heeft een béétje mens toch wel iets over..pfff. Gelukkig bleef het arme dier zitten waar hij zat en kon mijn man hem pakken. Onderaan de ladder wachtte ik gespannen af, op wat komen ging. Toen hij mij de duif aanreikte, zag ik meteen wat er aan de hand was. Een gebroken poot, of eigenlijk leek hij meer verbrijzeld, een bloederige buik waarvan een stuk vel was weggeschampt en een ontredderde, angstige, van de honger magere duif. "Arm diertje toch", zei ik zachtjes tegen hem, "ik zal jou eens gauw drinken geven". Dit dier stikte van de dorst met die hitte, logisch want hij was met zijn verminkte lijfje niet meer in staat om bij een waterkant te drinken.

Zo, nu nog even terug klimmen met in één hand een duif, de ladder terug brengen… de hitte was vreselijk, "oh zat ik net zoals iedereen ook maar lekker in de zon, maar nee hoor…dat heb ik weer", dacht ik. De duif moest naar de dierenarts om zijn wonden en pootje te verzorgen. Die bleek dus verbrijzeld en moest eraf.. ook dat nog, nog meer pijn voor dit diertje. Het is gelukkig toch nog allemaal goed gekomen en ik heb hem nu al weer zo'n jaartje of zeven. Hij kan zich best wel redden met zijn ene pootje, trouwens… Meneertje heeft het prima voor elkaar hier, heeft een privéhok met eigen voer en waterbak, ligt lekker de hele dag te luieren op een dikke badhanddoek, gaat regelmatig in bad en is zijn buiklanding allang vergeten…gelukkig! Als ik toevallig niet naar buiten had gekeken, was hij in die goot verdwenen zonder dat iemand had geweten dat daar een dier van honger, dorst en pijn zat te sterven. Tja, in een ligstoel met een petje voor de zon, een donkere zonnebril op je neus, genietend van een goed boek en een glaasje fris, zie je niet veel…."lekker weertje vandaag hè…buurvrouw !!". "Ja buurman…het kan niet beter…!!!"