Dirk de eerste

Gewone dag, gewone sleur, niets aan de hand, de bel gaat en ik doe open. Wist ik veel dat deze dag mijn leven zou veranderen. Ja en hoe…! Mijn moeder stond voor de deur en dat is niet raar, want ze woont al heel lang naast ons. Doordat zij twee grote honden heeft, is zij vaak op straat om haar dieren uit te laten. Nu stond zij voor de deur met iets in haar handen, waardoor zij maar moeilijk de honden in bedwang kon houden. "Wat heb je daar nou?", hoorde ik mezelf zeggen. "Ja, die heb ik net meegenomen", zei ze wijzend op een postduif. "Er liepen wat kinderen mee te gooien, dus heb ik ze dat stakkertje afgepakt.. Moet je kijken, het bloed kleeft aan zijn pootjes". "Wat een rotzakken, ze ….", zei ik, maar mijn moeder viel me in de rede met de woorden: "Nou nee, het is eerder hun moeder, want de kinderen vertelden dat ze de duif niet meer mochten houden en 'm los moesten laten. Ze hadden hem eerst nog brood en drinken gegeven en toen omhoog gegooid, zodat hij zou wegvliegen. Maar dat kon het arme diertje niet. Telkens viel hij als een baksteen naar beneden. Net toen ik kwam aanlopen zag ik het duifje weer neer pletteren. Het bleek dat z'n slagpennen waren geknipt. Dat zeiden die kinderen mij ook nog, zelfs dat zij het zelf hadden gedaan, om 'm te wennen aan het rondscharrelen in de tuin. Maar na een tijdje moesten ze hem weg doen, want hun moeder was het dier zat".

Tja wat kunnen sommige moeders toch hun kinderen aan doen, want het jongetje stond met tranen in zijn ogen toen hij de duif aan mijn moeder gaf. "Mag ik hem misschien nog eens zien?", vroeg hij haar nog, wat mijn moeder hem beloofde. Daar stond ik dus met een bloedende duif in mijn handen. Nooit kon ik vermoeden dat er daarna nog velen zouden volgen. Ik heb de duif, inmiddels tot Dirk gedoopt, in de schuur gezet en verzorgd. Later liep hij regelmatig over het grasveld te stappen. Het was toch veel te zielig om 'm de hele dag in de schuur te laten zitten. Hij kon toch niet vliegen, dus ook niet ontsnappen. Best wel grappig om een duif, als een soort kip, te zien rondscharrelen, terwijl hij telkens probeerde op een stapeltje tegels te springen. Na een aantal weken was het 'm gelukt, toen op de vuilnisbak, het tuinhek en steeds een beetje hoger. Op een dag ging het dan toch mis, want hij vloog omhoog en was weg. Oei, dat vond ik niet zo leuk, vooral ook omdat hij na een aantal uren nog niet terug was, wat mij ongerust maakte. Ik besloot hem in de richting van het huis van die kinderen te zoeken. Ja hoor, daar zat hij op de vensterbank van een slaapkamer. Het was inmiddels zeven uur in de avond geworden, toen ik hem met een busje voer probeerde terug te lokken naar mijn huis. Ik maar rammelen met dat voer: "Kom dan, kom dan…….". Hij bleef daar mooi zitten, alsof hij mij niet zag. Ongeveer een uur heb ik daar staan rammelen en roepen. Mensen die voorbij liepen met hun hondje keken me aan met een blik van: "Tja, die is zeker niet helemaal lekker in haar bol".

Het werd al behoorlijk schemerig, toen ik besloot het maar op te geven. De duif had zelf gekozen, wat moest ik dan nog doen?! Ik liep terug over het hobbelige weiland wat tussen zijn huis en het mijne lag. Na deze nederlaag liep ik verdrietig met mijn hoofd naar beneden, want wat zou er nu verder van dat diertje worden?! Had ik daar nu zo mijn best voor gedaan, was hij me nu al vergeten, dat kon toch niet, wij hadden toch iets, samen…. Ik zette het voerbusje terug in de schuur, liep naar de achterdeur en veegde een paar tranen weg…..WAT !!!! Ik hoorde vlak achter mij een enorm gefladder. Toen ik omkeek, niet te geloven…, hij was me in het halfdonker toch achterna gevlogen. "Ach..jongen toch", riep ik hem toe, "kom maar gauw mee naar binnen". De wereld te rijk was ik dat hij weer terug was, we hadden dus tóch iets, hij en ik.

Een paar dagen later besloot ik hem niet voor de rest van zijn leven alleen te houden, zodat ik er een duivinnetje bijkocht. Om haar te kunnen houden heb ik, op advies van een kenner, een paar eitjes uit laten komen. Zo was, met twee jonkies, het gelukkige duivengezinnetje kompleet. Op een geven moment heb ik voor hun viertjes zonder hypotheek een klein duivenhokje aangeschaft. Mijn duifjes leken hiermee gesetteld. Mooi niet dus! Want toen het hele spul iedere dag gezellig rond kon vliegen, liet ik er s'morgens vier los en kreeg er 's-middags vijf binnen !! Ach, dat was maar een mager scharminkel, die kon er ook nog wel bij... Maar dan? De magere scharminkels bleven komen, dus zal ik maar niet vertellen hoeveel er nu in de twee duivenhokken zitten. Veel dus. Dirk is inmiddels bijna
24 jaar oud, vliegen kan hij niet meer, maar zijn eetlust is nog prima en dagelijks begroet hij mij als zijn grootste mensvriendin. Gedurende zijn actieve leven heeft hij vier vrouwen gehad, die hij allemaal heeft overleefd. Zo sterk is mijn Dirk de eerste. Ik koester hem nog iedere dag, omdat we samen veel avonturen met andere duiven hebben meegemaakt. Hij heeft een bijzonder plekje in mijn hok en in mijn hart. Zodat ik hem van mijn leven niet zal vergeten.

Tja, een mens moet een hobby hebben hè, ook al is die bij mij behoorlijk uit de hand gelopen. Handwerken, puzzelen en breien ?? Nee daar ben ik echt geen type voor… Laat mij maar vogeltjes redden. En dat het er velen zouden worden, wist ik die gewone middag dat mijn moeder aanbelde echt niet.