Just fantasy

Glashelder.

Iedereen heeft in zijn leven wel eens één of zelfs meerdere goudvisjes gehad, dus ik ook. Al was het maar voor de kinderen of als decoratie, omdat goudvisjes zo leuk staan in je huis, dus ik nam er ook eentje. Alleen zoals altijd bij mij, had dit visje weer eens iets wat alle anderen niet hadden. In het begin was het nog niet zo merkbaar, maar na enige weken begon me op te vallen, dat het visje wel heel erg bezig was met zijn conditietraining. Hij zwom zich een aantal malen per dag helemaal een ongeluk in zijn kommetje. Hij begon met kleine rondjes die steeds sneller werden, vervolgens werden die rondjes al doende groter en nog sneller. Hij zwom zo hard tegen de binnenzijde van de kom langs, dat het gewoon hoorbaar was. Alsof hij alsmaar mijn aandacht wilde trekken. "Niet op letten", dacht ik dan, "het gaat wel weer over." Het zal wel komen omdat hij uit een grote bak is geschept en nu moet wennen aan de ronde vormen van zijn nieuwe onderkomen, zijn eigen glazen huisje dus. Het ging echter niet over. Ik besloot om wat obstakels in zijn ronde waarzegbol te plaatsen, zodat het zijn enorme vaart zou verminderen. Ook dat mocht niet baten, want hij deed nog steeds zijn rondjes langs de steile wand, maar nu wat hoger in zijn kommetje, vlak onder de bovenrand. Soms was ik bang dat hij uit de bocht zou vliegen en over de rand van de kom heen, pardoes op de huiskamervloer zou belanden. Een paar gretige kattentanden zouden hem dan al staan op te wachten. Ik spande, uit pure angst dat dit hem zou overkomen, een stukje horrengaas over de bovenkant van de kom en kon alleen maar hopen dat hij het op zou geven.

Zijn nieuwste spelletje werd toen omhoog springen, ja hoor …. natuurlijk ik had het kunnen weten, dat dit slimme racemonstertje met zijn gouden verpakking weer iets nieuws zou bedenken. Dit keer probeerde hij mijn aandacht op deze manier te trekken. Telkens sprong hij omhoog tegen het horrengaas en belandde dan terug in het water, waarbij ik zijn geplons luid en duidelijk moest aanhoren. Alsof hij bommetjes aan het oefenen was, ging dit kleine ondeugende rotvisje tekeer als een dolfijn in zakformaat. Plons …plons…plons, hoorde ik voortdurend, hij gaf het gewoon niet op. Jemig hoe is het mogelijk dat dit kleine, goudglanzende glibberding zo op een mens zijn zenuwen kon werken. Ik liep rond met allerlei niet zulke nette wraakzuchtige gedachten, zag hem door mijn toedoen al in de wc belanden, "per ongeluk" door de gootsteen glippen, de barbecue van de buren flitste in mijn gedachten ook al voorbij …. "hmm, geroosterde goudvis, zou dat smaken?", vroeg ik mezelf al af. Ik wilde hem zelfs al een cursus reddingwemmen aanbieden, in het kanaal hier voor de deur, totdat ik plotseling weer bij mijn volle positieven terug keerde. "Hé wakker worden, waar ben je mee bezig", schoot er plotseling door mijn hoofd. "Lafaard, durf je wel tegen zo'n klein beestje", … ik schrok van mezelf. Opgelaten keek ik vlug naar het tafeltje waar het gouden schubbenwondertje stond, om voor mezelf vast te stellen dat mijn gedachten slechts even waren afgedwaald en het alleen maar een nare dagdroom was.

Ik zag hem niet zo snel door alle waterplantjes en obstakels, die ik in zijn glasbak had gedaan, dus liep ik bezorgd in zijn richting. Hij lag dit keer onder op de bodem een beetje futloos heen en weer te wiegen. Ik verwijderde het horrengaas om hem beter te kunnen zien. Ik pakte er een waterplantje uit, maar hij verschool zich weer onder een ander plantje. Dus nog een plantje, nog één, maar hij bleef zich verstoppen. Geïrriteerd haalde ik er alle spulletjes uit, die ik er eerst zorgvuldig in had geplaatst, om zijn snelle vaart te verminderen. Toen alle verkeersobstakels weg waren kwam hij tot mijn grote verbazing opeens tot leven. Verbouwereerd keek ik toe hoe hij opnieuw begon met zijn snelle rondjes langs de binnenzijde van de kom, die nu weer helemaal leeg was. Hij gierde met een enorme snelheid door het water en overtrad opnieuw ruimschoots de maximumsnelheidgrens die voor glasbakken geldt. Geschrokken pakte ik snel het stukje horrengaas weer en deed het snel over de opening, uit angst dat hij een vliegende vis zou worden. Opeens leek het of het visje uit alle macht begon te remmen. Ik ging op mijn knieën voor de kom zitten om te kijken hoe dit ging aflopen. Hij stopte precies voor mijn neus en keek mij met zijn glazige vissenoogjes dwars door de dikke glaswand heen, bedroefd maar glashelder aan. Zo bleef hij me een tijdje aankijken en ik begreep opeens zijn boodschap. Het leek alsof hij me wilde zeggen:"Weg met die bol, ik wil een bak". Pfff, dacht ik bij mezelf, had dat dan meteen gezegd. Ik had hem bijna al verzopen in het kanaal, tenminste … voor zover dit met vissen gaat dan. Het visje bleef diezelfde avond uiterst rustig in zijn kommetje rondzwemmen, alsof hij doorhad dat ik hèm doorhad. We hadden elkaar dus helemaal door mag ik wel zeggen.

De andere dag ben ik een bak voor hem gaan kopen. Terwijl de winkelier mijn supergrote bak in een doos zette, zodat deze niet zou sneuvelen tijdens de rit naar huis, wierp ik nieuwsgierig een blik naar de grote goudvissenbak achter de toonbank. Er zat tot mijn verbazing nu ook een net overheen, terwijl dat eerst niet zo was. Op mijn vraag waarom, vertelde de dierenwinkelmeneer me dat er een uiterst vervelend goudvisje in zat, die soms bijna over de rand heen sprong. Toen werd me opeens alles heel duidelijk. De twee vervelende visjes horen bij elkaar. Ach de rest hoef ik al niet meer uit te leggen denk ik. Iedere dierenvriend die dit leest, zal ogenblikkelijk begrijpen wat ik heb gedaan … ja dus, goed geraden !!!! Op de vensterbank staat nu een flink aquarium met twee kleine, eigenzinnige, goudkleurige dondersteentjes die "ohh zo" gelukkig zijn met elkaar. De ouwe vissenkom doet nu dienst als fruitschaal en daar gaat me een partij mandarijntjes in ……