Moosje, een bijzondere mus.

Een musje, wie kent hem niet ?
Maar ik zou ik niet zijn, als er bij mij toevallig niet een bijzondere mus zou binnenvallen. Mijn man bracht voor de verandering eens een keer de film "De Tien Geboden" mee. Een schitterend verhaal, waar ik vaak over had gehoord, maar waarvan ik nooit de film had gezien. Een verrassing, waar ik dus eens goed voor zou gaan zitten, beloofde ik mezelf. We bekeken de film wat later op de avond, waarbij ik besloot me door niets meer te laten storen, dus ging de telefoon ernaast. Op het moment dat Mozes met de Tafelen onder zijn arm van de berg naar beneden kwam, was ik geëmotioneerd en totaal op gegaan in de film. Het was op dat moment precies elf uur in de avond toen de bel ging…..Jemig, wie belt er nu nog om elf uur s'avonds aan, dacht ik geschrokken uit mijn "inleving" wakker geschud. Mijn man ging naar de voordeur, wat dat doen mannen nou éénmaal als er later op de avond wordt gebeld. Ik wachtte af….het duurde nogal even, totdat m'n man binnen kwam met een klein vogeltje in zijn hand. Ik kreeg het bijgeleverde verhaal: Een jong stelletje liet hun hondje uit, toen het dier zijn kop in de struiken stak, vloog er een vogeltje onderuit. Omdat het al donker was, wist het beestje niet waar hij heen moest vliegen en zat het hulpeloos op het trottoir te wachten op wat er komen ging. Natuurlijk was het erg geschrokken van de hondensnuit, zodat hij nog verlamd zich zo maar liet oppakken. Omdat de meeste mensen hier uit de buurt wel weten dat wij vogels opvangen, werd er met dit diertje bij ons nog laat aangebeld. Het vogeltje bleek een musje te zijn.

Bij ons binnen gebracht, juist op het moment dat in de film net Mozes van de berg was afgedaald. Daarom besloot ik 'm Moosje te noemen. Ik heb Moosje bij een ander musje, dat ik al eerder die maand had binnen gekregen gezet, zodat ze wat gezelschap aan elkaar hadden. Het andere musje miste een pootje, was gehandicapt en kon eigenlijk niet meer terug in de natuur. Ze konden het samen prima vinden, bleek mij de andere dag, want ze zaten samen in het nestje in de kooi. Ik heb ze samen zo een tijdje gehad, maar na een aantal maanden ging het eerste, zwakke musje dood en zat Moosje alleen. Hij was inmiddels erg verknocht geraakt aan zijn onderkomen, want dat verdedigde hij behoorlijk als ik er mijn hand instak om eten en drinken te geven. Alsof hij wilde zeggen:"Dit is mijn hokje en wegwezen".Toch wilde ik hem zijn vrijheid terug geven, dus wachtte ik op het geschikte moment. Het kwam er maar niet van, want het weer was te slecht om hem los te laten. Regen kwam met bakken uit de lucht, of er stond een stormachtige wind. Niet bepaald het juiste moment, voor een vogeltje dat uit een veilige, warme omgeving komt. Later in het jaar werd het plotseling erg heet. Zo heet, dat er voor de vogels bijna geen drinkwater was te vinden. Dus toen wilde ik hem ook niet vrij laten. Hij moest immers weer opnieuw zichzelf leren redden. Het veel te hete weer bleef aanhouden.

Toch kwam het moment dat ik hem wèl moest laten gaan. Geheel onverwachts en met fikse tegenzin. Het kon toen echt niet anders meer. Door de warmte in het hok, maar ook door eenzaamheid, begon hij plotseling voor op zijn borst zijn veertjes te plukken. Zo erg dat er druppeltjes bloed tevoorschijn kwamen. Het leek wel of hij me op die manier duidelijk wilde maken dat hij weg wilde. Ook al was het bij deze hittegolf het verkeerde moment. Ik had geen andere keus. Uit angst dat hij zichzelf dood zou plukken heb ik de kooi, met het deurtje open, buiten op het grasveld gezet. Als de wiedeweerga vloog Moosje weg….. Hoe het verder met hem is afgelopen, zal ik nooit aan de weet komen. Ik troostte mij met de gedachte dat hij, volgens mij, in het kooitje zelf een einde aan zijn leventje had gemaakt. Dus heb ik het beste gedaan wat ik voor hem kon. De film "De Tien Geboden" zal me voor altijd aan hem herinneren……Dag Moosje!.