Het muisje had een klem.

De boodschappen van de hele week zaten er weer op, gelukkig. Het is iedere week toch een heel gesjouw om eieren, koffie,margarine en allerlei andere dingen, die een mens nu éénmaal voor zijn bestaan nodig heeft, binnen te halen. Tevreden dat het er weer op zat, reed ik mijn auto achterom, zodat ik de tassen naar binnen kon dragen. Nog even de hele handel in de kast ruimen en proberen de auto weer zonder deuken de garage in te zetten. Ik beloofde mezelf al een lekker bakje koffie. Maar dat liep net even anders… Ik stapte uit mijn auto, liep naar de zijdeur van de garage om naar binnen te gaan en kon nog net voorkomen, dat ik ergens op ging staan. Jemig, wat lag daar nu toch op de oude garagemat ? Een muisje…..en ik had het bijna platgetrapt, moet er niet aan denken zeg. Ik keek naar de muis en hij keek terug. Da's raar, want muizen hoor je niet aan te kunnen kijken, die horen toch weg te rennen, voor grote engerds als wij, die wij in hun oogjes zijn. Deze muis bleef zitten…Tja, "laat maar rustig zitten", dacht ik, "hij zal zo wel weg gaan". Ik verliet de garage om verder te gaan met mijn bezigheden. Jà, ook voor dat bakkie koffie dus. Bezig, bezig, bezig als ik was, dacht ik onwillekeurig toch weer aan dat muisje.

Inmiddels een half uurtje later, nog steeds geen bakkie koffie gehad, besloot ik om toch eens te gaan kijken. Hij zat er nog, precies op dezelfde plek, alsof hij op de mat zat vastgelijmd. Om hem niet te storen, deed ik voorzichtig de garagedeur weer dicht. Ik hoopte toch maar dat hij vanzelf zou verdwijnen. Een uur later, nog geen koffie….. toch nog eens kijken. Nog steeds zat hij daar. Ja….wat nu, er moest toch iets aan de hand zijn met dit muisje?! Ik besloot iets te moeten doen, want ik kon dat arme ding daar toch niet aan zijn lot overlaten?! In mijn verbeelding zag ik mezelf al in een langdurige, wilde achtervolging over de garagevloer kruipen, op jacht naar dit kleine grijze knabbelapparaatje. Voorbereid op alles als ik wilde zijn, pakte ik een emmer om hem in te doen, een handdoek om over hem heen te gooien, voor als het echt niet zou lukken en een handschoen, omdat ik niet graag als demonstratiemodel voor zijn superscherpe tandjes wilde dienen. Mission Impossible kon beginnen. Ik ging op mijn knieën naar de muis toe, stak voorzichtig mijn hand naar hem uit en zag toen dat alle voorbereiding voor niets waren geweest. Het muisje wilde wel weglopen voor mij, maar kon het gewoon niet.

Als iemand dit met onze kat of hond zou doen, zouden we met zijn allen des duivels zijn. Maar ach, een muis….. Who Cares?! Ik heb de muis boven in een glazen bakje met wat zaagsel gedaan, voorzien van eten en drinken. Na een aantal dagen kon hij zich met zijn kleine, half verlamde lijfje, heel goed redden. Heel koddig om te zien, hoe hij zich met zijn voorpootjes een weg baande door het zaagsel. Bang was hij helemaal niet van me, want hij pakte gewoon de stukjes brood en biscuit uit mijn vingers. Vroeger heb ik ook, net als ieder kind denk ik, wel eens een tamme muis gehad. Ook als was dit dan een wilde muis. Veel verschil zit er niet in, behalve dan dat ze wat sneller zijn en ja, de kleur van het jasje dan.

Tja, de kans dat je in je leven wordt geconfronteerd met een overlevende van de muizenklem is bijzonder klein, één op…, ik weet niet hoeveel. Jaaa, natúúrlijk ben ik dat weer. Pfff! Vermoedelijk waren onze buren de daders van dit grof geweld, waarna dit muisje, in zijn doodsnood, in onze garage terecht is gekomen. Had die effe mazzel, want in de meeste gevallen komen ze daarna in de klauwen van onze geliefde kattenkinders terecht en wij….jahaa wij, maar jullie net zo goed, zeggen dan:"Goed zo lieverd, heb je er weer ééntje gevangen?!" Niet wetend, wat een groot leed hier aan vooraf is gegaan. Muizenleed dan, want uit ervaring weet ik ondertussen, dat het vreselijk leuke diertjes zijn. Zo leuk …dat ik ze, als ze er ééntje te pakken hebben, 'm onmiddellijk van mijn katten afpak. Er staan nu dus allerlei bakjes met zaagsel op mijn zoldertje, voor het geval dat… Enne, een muis kun je zo pakken hoor, losjes in je hand pakken of een doekje er om heen. Mission Impossible?! Ha ha, echt niet nodig hoor. Nu eindelijk mijn koffie graag !