Een postpakketje Rat.

Meestal is het om half tien s-'morgens altijd vrij rustig in de dierenwinkel, waar ik mijn inkopen voor de hele maand doe. Maar dit keer was het een tumult van jewelste. Verbaasd keek ik om mij heen en zag het voltallige personeel paniekerig heen en weer rennen. Duidelijk op zoek naar iets. Onder alle winkelstellingen werd uitvoerig met de zaklantaren gekeken. Ik vroeg me af welk monster er in
's hemelsnaam dan ontsnapt moest zijn, die zo'n opwinding kan veroorzaken. Het bleek een rat te zijn, wat mij bij navraag, schreeuwend werd toegeroepen. "Een rat?," riep ik terug, "is dat alles?" Enkele mensen verlieten snel de winkel….., maar ik bleef, want ik wilde wel eens weten hoe dit ging aflopen. Vanwege het kabaal, vermoedde ik dat het beslist dan om een wilde rat zou moeten gaan. Fout, het bleek toch een tamme te zijn. Jemig een rat… als het nou een tijger was geweest, dan zou ook ik bang zijn. Maar goed, ik gun iedereen zijn eigen angst. Het wilde maar niet lukken om de tamme rat te vangen. Eén van de medewerkers opperde al het idee, om zijn herdershond dan maar te halen, want die had hem zo… Hè, bah toch!!

Wild werd er met bezems en ander materiaal naar het arme dier gegooid, om hem het kantoortje in te jagen, wat zowaar na een minuut of tien eindelijk lukte. Hebbes!! Heel even kon ik hem zien, voordat er snel een plastic Curverbox overheen 'm werd gedaan. Het was een lichtbeige rat, met wat bruine vlekjes links en rechts op het koppie en op zijn lijfje. De deksel werd er onder geschoven, ruw werd de box omgekeerd en de deksel aangedrukt. De drie winkelmedewerkers, flinke jongens van een jaar of twintig, stonden voldaan als helden, trots te glunderen bij de box. Verbouwereerd vroeg ik hoe de rat in de winkel terecht was gekomen. Ze vertelden me dat het dier waarschijnlijk, omdat het in de vakantieperiode was, door de winkelbrievenbus naar binnen was geduwd, door iemand die hem kwijt wilde.

"Leuke oplossing", zei ik smalend. "Maar wat nu, waar dumpen we hem?!" vroegen de dierenhandelaars zich af. "Zullen we hem maar loslaten in het bos", stelde één van de heldhaftige spierbundels voor. Stel je voor zeg, een tamme rat loslaten in het bos…... Afschuwelijk. Tja om dat te verzinnen moet je toch echt heel weinig inhoud onder je hersenpan hebben. Klopt dan toch de stelling: "Spieren en hersens verdragen elkaar niet?!"

Ik vreesde voor de rat zijn leven en bood aan om hem mee te nemen, als ze er dan toch zo nodig van af moesten. "Meent U dat Mevrouw?", zeiden ze gedrieën. Natuurlijk meende ik het. Ik stelde voor om de Curverbox dan de andere dag wel terug te brengen, maar van blijdschap dat ik hun probleem zomaar oploste, mocht ik de box er gratis bij hebben. Snel deed ik mijn inkopen en nog sneller verliet ik, triomfantelijk met de box onder mijn linkerarm, de winkel. "Zo jongen", dacht ik, "heb jij effe mazzel dat ik toevallig in de winkel was". In gedachten zag ik dit arme rattenkereltje al in het bos rondlopen. Wat een idee, van dat stelletje idioten zeg. Tja…ik zeg nu wel kereltje, maar dat wist ik toen nog niet eens. Thuisgekomen werd ik vragend aangekeken door mijn echtgenoot. Zijn ogen dwaalden onderzoekend over de box. "Wat heb je daar nu weer?", vroeg hij, want hij is er inmiddels wel aan gewend, dat ik regelmatig met allerlei vreemd gevogelte thuis kom. "Dat wil jij helemaal niet eens weten", zei ik. "Ja, wat dan ?", bleef hij aanhouden. "Nou in ieder geval geen struisvogel (komt nog), alleen maar een rat", riep ik terug. "Een rat…..ben je nou helemaal gek geworden !!". Ik dacht hem gerust te stellen, door nog te zeggen dat het geen wilde, dus slechts een tamme rat was. Maar het hielp niet echt. "Wat moet je daar nou mee en trouwens hoe kom je daar nou weer aan?", riep hij me nog achterna, terwijl ik al naar de badkamer onderweg was.

Eerst maar eens kijken of hij, of zij, honger dan wel dorst had. In de badkamer kon hij in ieder geval niet ontsnappen. Voorzichtig tilde ik het deksel op, zodat hij niet zou schrikken. Want schrik had hij voor vandaag wel genoeg gehad. Ik keek in de box…daar zat hij dan. Langzaam zette hij zijn linkerhandje tegen de wand van de box en keek me snuffelend aan alsof hij wilde zeggen: "Hoe gaan we nu verder samen?" Om het risico van bijten uit te sluiten, besloot ik hem niet beet te pakken. Ik gooide wat zaagsel in de bak, waarbij hij heel rustig bleef zitten. Zo, de vloerbedekking was gelegd. Een stukje komkommer, appel en bruinbrood maakte zijn behuizing wat completer. Hij liep wat heen en weer, waardoor ik kon zien dat het inderdaad een kereltje was. Ik deed voor alle zekerheid de deksel weer dicht. Een half uurtje later ging ik opnieuw voorzichtig kijken. Alles was opgegeten en hij lag in het warme zaagsel lekker opgerold te slapen. Omdat ik hem geen woonplaats kon bieden, belde ik een vriendin, die mij verder hielp. Dezelfde dag nog werd hij opgehaald, door een dame met een flink postuur, die helemaal weg was van ratjes. Ze had er maar een stuk of dertig, vertelde ze vrolijk. "En die Curverbox, zal ik die morgen maar terug brengen?", vroeg ze me toen ze het rattenkereltje meenam. "Nee hoor, die krijg je er gratis bij", riep ik haar na….van blijdschap !!