Just fantasy

Schilpadje ontwapend.

Laatst was ik bij een van mijn vriendinnen op visite, zat gezellig met haar te leuteren over van alles en nog wat, toen ik plotseling een schildpadje in de hoek van de kamer zag liggen. "Wat heb je daar nou toch?", vroeg ik haar. "Ja", zei ze, "die heb ik van iemand gekregen die hem niet meer wilde houden, maar veel heb je niet aan zo'n ding, het ligt er maar wat". Voorzichtig pakte ik het gepantserde diertje op. Het was nog niet zo'n grote, ongeveer zoals mijn handpalm. Toen ik hem zo vast had, stak hij zijn kopje nieuwsgierig naar buiten. Zijn kleine oogjes keken me aan, met een verdrietige blik. Ik wist niet zo goed wat ik daar nou mee moest, maar bleef hem toch aankijken. Dit duurde even zo…en opeens zette hij verbeten zijn tandjes in de onderrand van zijn schildje, alsof hij me duidelijk wilde maken, dat hij zijn gevangenschap beu was. Jemig, dat had ik weer…, een schildpadje dat zijn schildje zat was. Wat nu ? Hij bleef maar ongestoord, wanhopig doorgaan met bijten, als een specht die een nest in een boom aan het maken is...tikketikketik. Mijn vriendin zei me, dat hij dat wel vaker deed en dat ik me er maar niets van moest aantrekken. Maar ik zou ik niet zijn, als ik dàt niet zou doen. Het stoorde me verschrikkelijk. Ik vroeg of ik hem dan misschien mocht hebben, veel amusementswaarde had hij toch niet voor haar. Hij lag daar immers ook alleen maar in een hoekje van de kamer. "Ja hoor, van mij wel", zei ze en ik nam hem mee naar huis. Thuis besloot ik het diertje eerst maar eens te voorzien van wat meer vertier, dus ik gaf hem meer aandacht, regelmatig vers fruit en liet hem ook eens lekker buiten in de tuin rondkrumelen.

Zie zo, nu had ik dus een padje zonder schild, of een schild zonder padje, kan ook ha ha. Het zag er niet ùit zeg, een griezeltje…..klaar voor de schildpaddensoep. Nee zeg, ik moet er niet aan denken !!! Zo ben ik niet, gelukkig. Ik behoor niet tot de grote schare alleseters,die zonodig al wat eetbaar is en op hun weg komt, in hun mond willen proppen. Om er vòòral over mee te kunnen praten "hoe kangoeroe, apen, ratten en krokodillenvlees smaakt". Hij was stijf en kon niet echt goed vooruit komen, maar dat duurde niet lang, omdat het nog een jong diertje was. Een plezier dat hij had !!! Na een aantal uurtjes deed ik hem weer in zijn schildje en ging hij braaf slapen. Dit ging een aantal dagen goed zo, hij beet niet meer op het randje en werd een vrolijk padje. Zoals altijd, zou ook dit muisje weer een staartje hebben, want mijn slimme padje leerde al heel snel hoe hij zelf uit zijn schildje kon komen. Met alle gevolgen van dien. Als ik s'morgens opstond was hij alweer uit zijn pantsertje gekropen, hing dan vrolijk in de gordijnen, of was in de kattenbak gesprongen, om tussen de korrels te rotzooien. Jaahaa, hij kon ook springen…denk eens na, schildpadje minus (-) schild is (=) padje. En padjes kunnen springen. Hier moest ik iets aan doen, want het werd een ramp zo. Ik besloot om op de zijkant van zijn schildje een scharniertje te maken, zodat het op slot kon. Voorzichtig boorde ik de kleine gaatjes erin en bevestigde het scharniertje met kleine schroefjes….zo, haakje erop klaar !!

Maar dit pikte mijn kleine paddenkontje niet. Telkens als ik hem na enige uurtjes vrijheid weer, in zijn door de natuur gemaakte huisje zette, hapte hij van boosheid naar mijn vingers. Zo kon het niet langer. Ik belde een goede kennis van me, die van die mooie hagedissen heeft, om te vragen of hij daar mocht komen wonen. Misschien kon ik hem zo, zonder schildje, onderbrengen in de hagedissenbak. Hij had immers ook schubjes, dus… Ach dat kleine beetje verschil, wie let er op? En…ja hoor, hij had het verschrikkelijk naar zijn zin, tussen de schubbige medebewoners. Zo ging zijn leventje voortreffelijk verder. Zijn lege schildje heb ik nog als aandenken op de vensterbank staan. Telkens als ik nu ergens schildpadjes zie, krijg ik de onbedwingbare neiging om scharniertjes te kopen en een beitel te pakken. Tikketikketik…. Raar hè?

Helga