Just fantasy

Vlooienpoeder voor Vlopie.

Mijn kat had zich behaaglijk op mijn schoot genesteld en lag lekker te slapen. Ik zat eigenlijk een beetje mee te doezelen, toen ik opeens iets voelde prikken op mijn arm. Ik keek en zag dat er een vlo op mijn arm zat. Jemig dacht ik, die vlooienbandjes doen niets meer. Langzaam liet ik de kat van mijn schoot zakken en wilde de vlo pakken, me realiserend dat dit heel moeilijk gaat, omdat vlooien nu eenmaal kunnen springen. Heel gek, maar ik kon deze vlo zo pakken en verbaasd dacht ik: "Hè, hoe kan dat nou ?". Er moet iets met 'm zijn, dus deed ik de vlo op een wattenschijfje en vervolgens dit schijfje in een lucifersdoosje. Het klinkt misschien wel raar, maar ik besloot om met de vlo naar de dierenarts te gaan. Daar aangekomen keek de dierenarts me over zijn brillenglazen aan met een blik van: "Tja, wat zullen we nu toch hebben". Ik opende het doosje en toonde hem de vlo. Onze dierenarts is zo'n Einsteintype, met van die witte plukken haar overal. Dus op zijn wenkbrauwen zaten ook van die kerstmanachtige borsteltjes. Zijn blik was opeens meewarig in mijn richting en ik zag hem denken: "Ach gelukkig heeft de wereld ook domme mensen, wie moet hier anders op deze planeet het vuile werk doen?!".

Hij pakte zijn vergrootglas en gaf de vlo een grondige inspectiebeurt, zei een tijdje ademloos helemaal niets, keek me aan met zijn priemende ogen en vertelde dat hij het gevonden had. De vlo bleek een gebroken pootje te hebben. Tja ik snapte nu helemaal waarom hij niet was weg- gesprongen, toen ik hem wilde pakken. "Wat nu ?" "Tja, spalken dan maar", zei hij, mij nog steeds wat medelijdend aanstarend. Zo gezegd, zo gedaan.

Na een half uurtje intensief turen door zijn vergrootglas, zat het spalkje erom en kon hij, inmiddels heette hij Vlopie, mee naar huis. Ik kreeg voor de pijn ook nog wat vlooienpoeder van de arts mee. Nee, niet dat andere hoor. "Daar zal hij beslist van opknappen", zei hij mij nog, kennelijk om de rekening, consult plus antipijnpoeder, aannemelijk te maken.

Het probleem was wel, waar zet ik Vlopie nu ter revalidatie zolang neer? Na even te hebben nagedacht, besloot ik hem terug te plaatsen in het nekvel van mijn kat. Daar zat hij dan een aantal weken, want zo lang ging het duren, veilig opgeborgen. Hij had eten en alles bij de hand en wegspringen kon Vlopie toch niet met dat gips. De kat vond het prima, alsof die wat te willen had en Vlopie revalideerde uitstekend. Vaak hoorde ik hem nog s'avonds laat wat stommelen, want ja, met zo'n gipspoottje maakt een vlo net als een mens, wat meer geluid met lopen. Na vier weken mocht het gips eraf. Vlopie weer op zijn wattenschijfje, in de lucifersdoos en hup naar dierenarts ermee. Het ritueel bij de, inmiddels toch wel iets meer meevoelende dierenarts, herhaalde zich. Eindelijk was het gips eraf, maar springen zou hem nooit meer lukken, concludeerde de dierenarts. Ach wat sneu nou toch….. waar moest hij nu dan voor de rest van zijn leventje blijven, want een vlo die niet kan springen, heeft toch geen leven?!

Ik kon hem natuurlijk wel terugzetten op de kat, maar die had inmiddels een verse vlooienband en om Vlopie daar aan bloot te stellen, nee dat ging me na al die moeite toch te ver. Ik besloot eens op Internet te kijken en daar vond ik de oplossing. Wel eens gehoord van dat beroemde liedje van het Cocktailtrio, "Het vlooiencircus?" Nou dat was het !!! Vlopie heb ik naar het vlooiencircus gebracht. Hij voelde er zich heel snel thuis. Springen kon hij niet, maar hij kreeg een schitterde act als vanger in een trapezeshow. Gerust gesteld liet ik hem daar achter….."Kijk hij hangt elegant…" neuriede ik, toen ik opgelucht naar buiten liep. Later, toen ik m'n kat weer eens op schoot zat, dacht ik onwillekeurig terug aan mijn Vlopie. Hoe zou het met 'm gaan?!

Opeens voelde ik iets op mijn arm, ik keek en nee……. Niet weer hè?! Ik greep naar de vlo en weg was-ie, pfff….gelukkig maar. Toch maar eens een ander middeltje voor vlooien halen bij onze dierenarts.