De bende van drie

Ja, met de capriolen van Knabbel & Babbel zat ik wel behoorlijk in mijn maag.
Natuurlijk wilde ik mezelf niet laten kennen tegenover mijn husband, en ook niet tegenover zijn dochter, die zo bijdehand was geweest om mij met deze twee deugnieten op te zadelen. Zonder erbij te vertellen dat ze niet te hanteren waren.
Aangezien ik al een tijdje niets meer had gehoord, besloot ik haar te bellen. "Gaat het al wat beter met je man?", vroeg ik, in de hoop dat K&B met een retourticket van de never come backline weer naar huis getransporteerd konden worden. Maar helaas, de allergieaanval van haar wederhelft was nog vol in onderzoek.

Met mijn ogen gericht op K&B, die op de leren bank lagen, waar ik uit voorzorg een deken op had gelegd, anders zouden de vellen er spoedig aanhangen, was ik bang. Zuchtend legde ik me maar bij de situatie neer en probeerde er het beste van te maken. Met mijn witte monstertje erbij had ik ze al de bijnaam de bende van drie gegeven. Ik besloot ze wat regels bij te brengen, daarbij denkend dat wanneer ze weer naar hun eigen domein gingen, ik iets had bijgedragen aan hun opvoeding.

Achteraf vraag ik mezelf af, of ik nu zo naïef was of last had van een hersendip. Ik weet het niet, maar ik begon vol goede moed aan de eerste regel. Die was: absoluut geen katten op de eettafel. Er was plenty ruimte in huis, dus niet op tafel! K&B die nog nooit van dit verbod hadden gehoord, lagen er vanaf de eerste dag doodleuk hun middagdutje op te doen. Hoe schattige ze er ook bij lagen, ik kieperde ze er net zo hard weer af.

Speedy, die slaapt ook niet op tafel." Nu denk ik dat ze deze berisping verkeerd begrepen, aangezien ik de volgende dag bij thuiskomst geen twee maar drie katten op tafel vond. Om moedeloos van te worden De bende van drie trok een lijn tegen mij. Mijn man had er zichtbaar plezier in. "Eigen schuld, dikke bult," was van zijn gezicht af te lezen. Maar ik gaf de moed niet op! Dagelijks berispte ik ze als ze stout waren en beloonde ze met wat lekkers als ze gehoorzaam waren. Dat lekkers bestond uit kattensnoepjes of gistsnoepjes.

Slaperige oogjes keken mij dan even verontwaardigd aan, om vervolgens na een lange geeuw en even uitstrekken weer weg te zakken in kattendromenland waarin ze, volgens hun lichaamstaal, de spannendste avonturen beleefden.
Mijn lichaam functioneerde soms helemaal niet meer. Toen ik de tegensputterende K&B eens voorzichtig opzij had geschoven en op wou staan, bleek ik in mijn slapende been totaal geen gevoel meer te hebben. Zodra ik er op ging staan zakte ik er prompt door en belandde met een klap tussen de bank en de salontafel. K&B gealarmeerd door mijn gil en ongewilde landing op de tegelvloer, sprongen als volleerde acrobaten over mijn hoofd naar veiliger regionen. Man en Speedy werden door het kabaal ook uit hun dutje gewekt. "Wat ben jij aan het doen?" vroeg hij verbaasd. "Ik ben de grond van dichtbij aan het bekijken," antwoordde ik gevat.
Ik krabbelde overeind en vroeg: "Wil je koffie?" "Ja graag", en met zijn oog op de klok vervolgde hij, "net op tijd voor het journaal. Zullen we na het journaal die film bekijken die we van de week hebben opgenomen?" Ik vond het best, er was toch niets op de TV. Zoon Tony zei, "ja leuk dat is toch die actiefilm"? "Ik geloof het wel" antwoordde ik onverschillig. Ik hield helemaal niet zo van actiefilms, maar man en zoon des te meer. Voor de lieve vrede schikte ik mezelf maar in de situatie.
Nadat we ons met een bakkie troost voor de TV nestelden en de video werd ingeschakeld, bleek er totaal geen film op te staan. "Hoe kan dat nu, je hebt die film toch geprogrammeerd," zei hij, terwijl ze mij allebei beschuldigend aankeken. Ik was namelijk degene die altijd de video programmeerde. Daar had manlief geen kaas van gegeten. Het was een oude video, zonder afstandsbediening, zodat je alles op het apparaat zelf moest instellen.

Ik haalde mijn schouders op. Ik begreep er niets van. De geschrokken K&B sprongen weer bij mij op de bank. Terwijl ik een van de twee aaide, kreeg ik een visioen.