Boeie

Sinds een week keren mijn doddekopjes mij uiterst beledigd de rug toe…wát zeg ik… Ik ben kompleet lucht voor ze. Tjonge dat is nogal wat… Wat is er in hemelsnaam aan de hand vraag je, je wellicht af! Krijgen ze ander voer? Is de kattenbak niet schoon? Minder aandacht misschien?…Welnee niets van dit alles. Ik heb mijn kwartet tot in het diepst van hun ziel gekwetst door ze een uitgaansverbod op te leggen. Mochten ze de dagen ervoor nog mijn tuinhulpjes zijn…, overenthousiaste van de wal in de sloot tuinhulpjes weliswaar…, nu heb ik ze weer tot vensterbankkatten gedegradeerd. The bloody nerve, ze waren juist zo in hun nopjes dat ze na zo´n lange, lange winter weer van hun "tuinvrijheid" konden genieten!

Terug naar het waarom ze niet naar buiten mochten. Ik heb het in mijn uiterst blonde hoofd gehaald om nieuw gras te zaaien… Hoe durf ik?! Had ik dat niet even kunnen overleggen of zo? In eerste instantie zaten ze in de vensterbank, luid protesterend mijn verrichtingen in de tuin gade te slaan. Geloof me, zéker het Oosterse trio weet door middel van hun uiterst doordringende klaagzang de aandacht te trekken. Stoïcijns liet ik het protest langs me heen gaan. Tijd voor de vriendjes in het kwaad om over te gaan tot een drastische, edoch zeer beproefde methode…

Als er iets is waar ik niet tegen kan, is het wel het feit dat mijn lievelingen me negeren. Na een kleine week gaf ik me over… Zuchtend deed ik de tuindeur open vergezeld van de woorden: 'als het niks wordt met dat gras…, is het jullie schuld` Hooghartig keken ze mij, met een blik van ´boeie dat gras van jou` aan. Als lammetjes dartelden ze, genietend van hun afgedwongen vrijheid, rond.
Kijkend naar het genieten van mijn kwartet denk ik met een glimlach:
´Ach dat gras… BOEIE`…