Broertje*

Het nest waaruit Speedy voortkwam bestond uit slechts twee katertjes,
Speedy, die net als zijn moeder spierwit was en een cyperse. Dit katertje besloten ze bij de moeder te houden en werd Snoetje gedoopt. Na een paar maanden moest de kattenmoeder een tijdje verzorgd worden, wegens ziekte en was het beter om het jong apart te houden. Er werd aan mij gevraagd of wij Snoetje tijdelijk konden opvangen. Zonder eerst overleg met mijn man te plegen antwoordde ik spontaan, "natuurlijk!" Toen ik hem het nieuws vertelde zei hij tot mijn verassing, "Oh leuk voor Speedy, ziet hij zijn broertje weer eens terug". Snel slikte ik mijn voor- genomen weerwoord tegen zijn verwachte commentaar in. Als het om Speedy ging was alles goed. Daar moest ik gebruik van maken en zei: "prima dan kan jij Snoetje mooi even ophalen en maak ik hier intussen plaats voor het beestje". En ja hoor, hij ging!

Snoetje had met recht deze naam gekregen. Hij had een schattig snoetje. Met een, "kijk eens hier is je broertje," zette ik even later Snoetje voor Speedy's neus. Nou het huis was te klein. In plaats van een hartelijke weerzien met zijn broer, sloegen bij Speedy alle remmen los. Blazend met hoge rug werd het familielid begroet. Snoetje beduusd van de onwillige rit per kattenmand, nam het allemaal niet zo hoog op. Maar ook bij hem was er geen greintje herkenning te bespeuren.

Snoetje die het geblaas zat was, sprong op de vensterbank. Met verbaasde oogjes bekeek hij zijn omgeving. Speedy sprong hem prompt na. Er werd voorzichtig gesnuffeld. Uiteindelijk werd de familieband weer hersteld en met een met een dikke kattenknuffel bezegeld. Nu was het hek van de dam. Want Snoetje die niet zo'n keurige opvoeding had genoten, haalde van alles uit. Als een volgzame leerling deed Speedy net zo hard mee.

Was ik snoetje weer eens kwijt, dan kon ik er donder op zeggen dat hij weer lag te pitten in het wc fonteintje. Ook de vaas met bloemen moest het vaak bij hem ontgelden. Aangezien het huis langzamerhand door die twee werd afgebroken, moest ik er aan toegeven ze alleen op het balkon te laten. Hoewel ik dat niet graag deed. Als bewaker werd Tijger aangesteld.

Terwijl ik de schattige beelden van de spelende katten op de gevoelige plaat vast legde, hield mijn eega het beestenspul met argusogen in de gaten.
Als ze maar enig teken gaven belangstelling voor het dak te hebben, waar zijn duivengebroed zich ophield, werd hij onrustig en had hij waarschijnlijk meer een, " gevoelige" dreun voor ze in petto.
Zodra ze meer even op de rand van het balkon probeerden te wandelen, om het zo via de balkonkast hogerop te zoeken, verscheen onder een dreigend, " ksst!, ksstt!, maak dat je wegkomt", mijn eega. Als boosaardige kattenmepper stond hij dan aan de rand van het dak. Iets waar Speedy en Snoetje totaal niet van onder de indruk waren. Integendeel. Hun smekende oogjes op de dakhaas gericht, probeerden ze hem te verleiden ze op het dak te tillen. Maar daar was de duivenmelker niet toe bereid.

Aan het eind van de dag waren ze zo moe dat ze na een fikse wasbeurt uitgeput en broederlijk naast elkaar in slaap vielen.

Toen Snoetje na een week of twee weer terug naar zijn eigen huis moest, heeft Speedy dagenlang naar zijn broertje gezocht. 's nachts liep hij jankend door het huis. Hij wilde zelfs niet meer bij Tijger slapen. Uiteindelijk sleepte hij een oude slof naar zijn slaaphol. Met zijn pootjes om zijn surrogaatbroertje geklemd viel hij tevreden in slaap. Na een paar weken verloor de slof zijn aandacht en was Tijger weer aan de beurt. Die zag met argusogen de adoratie voor zijn persoontje op zich af komen.

Wordt vervolgd.

Anja Haasbeek, (Den Haag) Lelystad