|
|
|||
|
De Schoonkater Ik ben echt een poezenmens en er altijd voor gezorgd elk moment van mijn leven zo'n eigenzinnig diertje in mijn omgeving te hebben. Ze kunnen echt geen kwaad bij mij doen. Hoewel, ik doe mij nu mooier voor, dan ik ben. Want, de kater van m'n schoonouders vond ik een absoluut klerenbeest, waar totaal geen aardigheid aan viel te beleven. Hij liet zich nooit door mij aanhalen, begon altijd te grommen of vluchtte weg. Kortom, een echte schoonkater dus. Toen mijn schoonmoeder als laatste van onze ouders overleed, hadden wij zonder dat dit testamentair was vastgelegd, de morele plicht om de inmiddels 13 jaar oude Cyperse kater in ons huis op te nemen. Dit tot verdriet van Jacoppie, Minni en mij. Nadat mijn poging tot vrede sluiten dramatisch was mislukt, deed ik geen enkele poging meer om Moppie aardig te vinden. Een wederzijdse houding, waardoor Moppie alleen maar verscholen in huis boven op de kasten lag, je met geblaas en als het moest, met een uithaal, verwelkomde. Wat een kwalkater was het toen.
Zijn gedrag socialiseerde, waarmee hij een bepaalde populariteit verwierf.
Vooral bij degenen die hem als kwalkater hadden meegemaakt. Nog vijf jaar
heeft Moppie met volle teugen genoten van zijn nieuwe woonomgeving. Toonde
hiervoor heel veel dankbaarheid, waardoor wij toch met veel verdriet node
afscheid van hem hebben moeten nemen. Schoonfamilie blijkt dan toch veel
minder erg dan de reputatie suggereert.
|