Dikkie Dik.

Om een klein beetje het gemis van mijn Dikkie Dik, officiële naam Looser, te verwerken, schrijf ik hierbij een kattebelletje voor de rubriek Poespas.

Zo'n 12 jaar geleden, was ik na mijn scheiding poesloos en in een schoon en nieuw huis terechtgekomen. Omdat mijn vorige katten door de jaren heen toch wel een aantal lederen bankstellen, gordijnen en behang gesloopt hebben had ik, in het kader van zuinig met je centjes want nieuw kopen is duur, besloten om een tijdje geen poezenkinderen in huis te halen. Maar goed, hoe gaat dat, oudste dochterlief ging samenwonen met een vriend en wilde wel harig gezelschap. Ze zag een advertentie waarin, wegens bla, bla, bla, allergieën, een goed tehuis gezocht werd voor twee zusjes van 5 jaar oud. Ze heeft ze opgehaald en het waren werkelijk schatjes. Beide zwart/wit en leuk getekend. De één een vrolijk, aanhankelijk typje, redelijk dominant in het eisen van aandacht en de ander een lieve, stille dikkerd die redelijk schuw was en het liefst op de achtergrond bleef.

Omdat mijn dochter nog met een studie bezig was en daarbij een weekendbaantje had werd mij regelmatig gevraagd om de schatjes eten te geven. Zo ontstond eigenlijk best een leuke band met die twee. Na een halfjaar besloot ze bij de jongeman weg te gaan. Maar omdat er op haar nieuwe adres al een aantal katten en een hond verbleven, was de vraag aan mij of de liefjes "tijdelijk" bij mij mochten logeren totdat ze een nieuw, vast adres had. Ach, en ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik het niet gezellig zou vinden om weer de zorg en het gezelschap van poezen te genieten. Een echte poezenliefhebber kan niet lang zonder, toch?

Enfin, om een lang verhaal kort te maken, ik heb de afgelopen 12 jaar voor de dames gezorgd. Drie maanden geleden, ik kom thuis uit mijn werk en ruik een kattenpislucht, niet te kort, blijkt Dikkie Dik in huis geplast te hebben, een poes zo zindelijk als zij!

Alarmbelletje gaat bij mij rinkelen, volgende dag op meerdere plaatsen in huis bloedplekjes tussen de plas, dierenarts gebeld, zal wel blaasontsteking zijn, kuurtje erin en maar hopen op beterschap. Ach, ze werd steeds zieker en zwakker, het klassieke verhaal nierproblemen en ze was zichzelf eigenlijk aan het vergiftigen. Binnen 2 weken was ze zo vermagerd, zwak en doodziek, zodat ik de beslissing heb genomen om haar in te laten slapen. Pfff, is toch altijd weer een opgave hoor! Inmiddels nieuwe vloerbedekking want de lucht was er niet meer uit te krijgen. Nu heb ik alleen dame 2 nog, ook 18 jaar en haar hou ik zeer streng in de gaten, want 2 keer per jaar nieuwe vloerbedekking wordt me te gortig.

Ze is wat traag aan het worden, is bijna al haar tandjes en kiesjes kwijt en heeft een klein attacje gehad, waardoor haar tongetje niet meer helemaal in haar bekje past, maar daar is voorlopig mee te leven. Ik heb mezelf voorgenomen niet meer aan haar te sleutelen als het niet goed gaat, we genieten samen nog heel intensief, totdat het echt niet meer kan.

Mariëtte