Einstein

Een paar weken geleden was ik met zoon Rutger in het dierenasiel om voor hem
twee kittens te gaan uitzoeken. In juni is hij op zichzelf gaan wonen en was tot de conclusie gekomen, dat hij de gezelligheid van katten om zich heen toch wel heel erg miste. Op naar het asiel dus, waar al snel bleek dat er kittens te kust en te keur waren. De kleintjes werden in verband met niesziekte in drie aparte afdelingen verzorgd. Eenmaal op een afdeling te zijn geweest, mochten we dan ook niet meer terug. Dat werd goed opletten en observeren geblazen!

De eerste afdeling huisvestte vier kittens.Een kennel met drie was als eerste aan de beurt. De vriendelijke medewerkster vertelde ons iets over de mogelijke achtergronden en zo. Maar onze aandacht ging meer uit naar een soort aapje, dat zodra we binnen kwamen, luid mauwend en zo hard zijn motortje
had aanstaan, dat we het op afstand konden horen, in het hekwerk klom om vervolgens de gekste capriolen uit te halen. Wat een donder! In onze ogen was hij niet om aan te zien, een soort zwartbonte koe met een superdun, lang,pluizig lijfje. Niks geen wollig en bollig kittentje dus! Rustig in hun mandje achter dit ding, lagen twee mooie broertjes, zwart met een klein,symmetrisch wit befje. De naam dinerjacket zou deze twee zeker niet misstaan!

Wat dromerig, duidelijk gestoord in hun slaap, keken ze ons aan en ach een knuffel als het echt moet..., vooruit dan maar. De kennel ernaast werd bewoond door een piepklein, gitzwart, uiterst aanhalig dametje. In één woord een schatje! Goed op naar de volgende afdeling. Hier werden we verwelkomd door een prachtige cyperse mama, met haar al even prachtige cyperse tijgertjes. Omdat moeder ziek was geweest, waren deze mannekes in het asiel deels met de fles grootgebracht. Met als resultaat dat het echte mensenkatten zijn geworden...echte knuffelkonten! Na nog drie katertjes te hebben bewonderd, begon Rutger zo langzamerhand te zuchten...pfff...welke moet ik nu in Godesnaam kiezen??? Op weg naar de laatste afdeling sprak ik dan ook de wijze woorden: "kind, je hoeft echt niet gelijk te beslissen, laat het rustig op je inwerken en neem de tijd om tot je uiteindelijke keus te komen". Dat inwerken was al snel niet meer nodig, twee spierwitte wolbaaltjes maakten hun opwachting en hij was in een klap verkocht! Speels, aanhankelijk en werkelijk beeldschoon. Enige uren later dartelden ze frank en vrij in zijn huis rond. Zo werd ik de kittenoma van Mik en Mak.

Over inwerken gesproken! Thuis gekomen liet ik de middag nog even op mij
inwerken... Steeds passeerde in mijn gedachten het aapje, dat zich kitten
durfde te noemen, de revue. Het liet me niet meer los, ik moest en zou meer van
hem weten. Nu ken ik mezelf en wist dus ook dat, als ik terug zou gaan, ik
ongetwijfeld me nog verder zou laten inpakken door dit beestje. Had ik niet
besloten, dat na jaren altijd een huis vol katten te hebben gehad, vier het
absolute maximum zou zijn? Was het niet de bedoeling om te zijner tijd nog een
Siamees te kopen, omdat ik ooit graag een keer een nestje wil fokken? Nou
dan! "Je hebt er al drie Janneke...", sprak ik mezelf toe..."Nog een Siamees erbij
is vier... Basta!"

Drie dagen later ging ik terug naar het asiel, heb me opnieuw 'n kittenrondleiding laten geven, met al dat wolligs en moois gespeeld en geknuffeld, maar mijn aapje bleef maar schreeuwen..."neem mij...neem mij!" Alle mitsen en maren konden niet op tegen zoveel overredingskunst en werden, alsof ze nooit bestaan hadden, overboord gezet. Sinds vorige week loopt hier nu het aapje, of kippetje, zoals ik 'm liefkozend noem, rond.

Officieel is hij Einstein gedoopt. Je moet immers wel heeeeel slim zijn, om iemand die voornemens is ABSOLUUT niet meer te zwichten voor een zwerfkatje, in No Time van gedachten te laten veranderen...toch?! Ach,die Siamees en dat nestje komen er ook wel!! Hoezo, standvastig type...*smile*! Hoe Floris en Fleurtje reageerden?..., dat vertel ik de volgende keer.