Een Siamees in Disguise.

Goodness me, dat was me het weekje wel, met onze nieuweling Einstein. Maar door de bank genomen..., oh zo grappig en aandoenlijk. Eenmaal bij mij thuis, verlost uit het reismandje waarin hij zich schor had gemauwd, werd het tijd Einstein kennis te laten maken met de mezen. De hoeveelheid decibellen die het kleintje produceerde, wekte ze niet alleen uit hun slaap, maar eisten ook ogenblikkelijk hun aandacht op. Het ding was klaar voor nader onderzoek. Einstein,
zich totaal nog niet bewust van die twee, liep ongedwongen al snuffelend rond... Aha hier rook het vertrouwd...naar het asiel, beter gezegd, naar andere katten. Floris en Fleurtje zaten dit alles in eerste instantie rustig te bekijken, tot het Floris wat al te gortig werd en hij op nader onderzoek uitging.

Nu is Floris sowieso de meest ondernemende en nieuwsgierige van de twee mezen.
Fleurtje, hoewel ze absoluut de baas is kijkt vaak, in dit geval haast letterlijk, de kat uit de boom. Nader onderzoek betekende in dit geval een geur en snuffelritueel, dat begon met een neus tête à tête, gevolgd door een kat en muisspel rond de bank. De bank leek wel de fameuze rondweg rond Parijs, maar dan zonder afslagen en een waar spookrijden méér dan normaal was. Ik liet ze rustig hun gang gaan, genietend van dát moment. Af en toe hoorde ik een waarschuwend blaasje, of zag een zacht corrigerende tik van Floris, als Einstein iets te brutaal toenadering zocht.
De lichaamstaal van Floris gaf me alle vertrouwen in een goede afloop.

Intussen nam Fleurtje haar rol als de Freule aan, zittend op haar troon, kaarsrecht met één pootje omhoog...als een hinde...vol verbazing, met een haast afkeurende blik, zat ze te bekijken waartoe broertjelief zich nu toch verlaagde. Na de eerste
kennismakingsrondes met Floris, viel Einstein's oog op de Freule. Aha..., dat vroeg om nader onderzoek...dartelend als een lammetje rende hij zonder enige schroom op Fleurtje af. Wat een brutaalheid...., affreus..., wat dacht dat kleine monster wel...?! Een flinke waarschuwing was dan ook het gevolg. Droop Einstein nu geschrokken af? Welnee, genoeg te onderzoeken nietwaar? En als dat verveelde, was daar altijd Floris nog. De Freule besloot haar troon te verlaten, op het
moment dat Einstein moe gespeeld in een van de poezenmandjes diep in slaap
lag. Voor haar hèt moment om eens rustig te onderzoeken, waarmee ik haar dan toch had opgescheept. Twee dagen duurde het slechts voordat Floris, Einstein
volledig als broertje had geaccepteerd. Werkelijk aandoenlijk is het om te zien, hoe die twee met elkaar omgaan. Verstoppertje is en blijft de grootste pret, het liefst in de tuin, gade geslagen door Fleurtje, die de boel vanaf de tuintafel observeert. Roetsjjj, rond de lavendel, óf je verdekt opstellen achter één van de vele potten, om zo op het juiste moment toe te kunnen slaan. Of nóg leuker, in en om mijn o zo geliefde bamboes. Mijn zoons kijken me quasi verontwaardigd aan, als ik met een big smile vertel hoe grappig dat toch is. Met steevast als commentaar: "Mam..., als wij vroeger ook maar in de buurt van de bamboes kwamen riep je al: niet bij de bamboes, pas op de nieuwe punten" !!! "Tja zeg ik dan..., had je ook maar een kat moeten zijn" (*smile*).

Het leukst van het drietal vind ik toch wel dat, du moment Fleurtje zich over haar afkeuring heen had gezet, ze werkelijk een drie-eenheid zijn, waar de één is, is de ander. Gaat er eentje babbelen, babbelen ze alledrie. Floris en Fleurtje roepen mij of elkaar, als de één even niet weet waar de ander is.... Einstein roept intussen vrolijk mee.

Nu hebben mijn mezen de gekke ge-woonte dat, als ik de kattenbak uitschep ze, terwijl ik bezig ben er, en passant nog even een plas op doen, zodat ik die gelijk ook kan opruimen (handig he?). Het zal jullie niet verbazen dat Einstein dit inmiddels ook doet!...Ach ik kan nog wel even doorgaan, maar dat bewaar ik voor een volgende keer. Een ding staat voor mij vast, Einstein is hard op weg een Siamees in Diguise te worden.