Fijn dom.

Pino is erg groot, helemaal wit, heel sterk, behoorlijk lomp, vreselijk lief, verschrikkelijk dom, de domste kat aller tijden, volgens mij. Alle muizen die hij vangt kan ik van hem afpakken. Ze blijven ook gewoon in leven, mankeren niets, want hij houdt ze zachtjes vast in zijn bek. Hoe ik dat zo zeker weet ? Tuurlijk, dieren- vriendin die ik ben, heb ik ze boven in een bakje zaagsel gezet…. Geen eentje ging er dood, dus heb ik nu héél veel muizen. Dankzij Pino ben ik nu de trotse bezitter van een collectie schitterende, uiterst zeldzame, originele Helmondse tuin-muizen. Ze zijn schadelijk?! Ja, dat weet ik heus zelf ook wel, maar best grappig. Ach laat ze op mijn zoldertje maar lekker hun leventje slijten, ze zitten mij niets in de weg. Pino is gewoon te dom, om ze dood te bijten. Tja, hoe kom je nou aan zo'n kat zou je zeggen?! Ha ha, hoe kom je eraf ? Nee hoor, grapje !! Hoe ik aan hem kom ?? Ja, inderdaad, het kan niet missen, een domme kat, komt door een dom verhaal.

Een Marokkaans meisje belde bij mij aan. Omdat ze wist dat ik katten had, vroeg ze mij om wat kattenvoer. Toen ik vroeg waarom ze dat nodig had, vertelde ze dat er bij hun achter in de tuin een kat zat, die maar niet weg wilde gaan. Met haar kinderlogica hoopte zij, dat als ze hem wat te eten gaf, hij wel zou vertrekken. Dus….half blikje Kittekat en nog flink wat knabbels mee gegeven. Zo, probleem opgelost, dacht ik. Mooi niet. Kwartiertje later weer de bel. Hij had alles opgegeten, zei ze, maar hij ging niet weg. Er was nog een ander probleem ontstaan door die witte ijsbeer, want haar moeder durfde door hem niet meer in de tuin te komen. Ik besloot met haar mee te lopen, om eens polshoogte te nemen. Aangekomen in hun achtertuintje zat daar inderdaad heel op zijn gemakje, een witte kat tussen allerlei spelende kinderen. Er vloog een grote speelbal door de tuin, andere kinderen waren aan een fiets aan het sleutelen, maar meneer trok zich daar niets van aan. Ik liep op hem af. Hij keek naar me, volgens mij dacht hij: "Ahh, gezellig, weer iemand erbij."

De tuindeur ging voorzichtig open. Door het kleine kiertje zag ik een met kringloop-lompen ingepakte vrouw angstig naar mij kijken, wat dus de moeder van het Marokaanse meisje bleek te zijn. De situatie was me volkomen duidelijk. Met die witte op mijn schouder liep ik naar huis. Ach, je weet wel, onder het normale ritueel van eten, drinken en knuffelen, belde ik de dierenambulance. Het was inmiddels vier uur in de middag geworden. Ze zouden hem ophalen want zo'n mooie witte moest toch van iemand zijn. Ik wachtte, wachtte. En wachtte tevergeefs. Geen dierenambulance te zien. Nog maar eens bellen dacht ik, terwijl het dier inmiddels bezit had genomen van mijn schoot. Hij vond me wel aardig. Ik hem trouwens ook, terwijl dat eigenlijk niet de bedoeling was. Ze zouden hem wegens de drukte pas rond acht uur s' avonds kunnen ophalen, als dat mocht?! Natuurlijk mocht dat! Na het avondeten moest ik nog even wat achter in de tuin in mijn vogelhokken doen. Omdat ik de bel daar niet kon horen, zou mijn man op de bel letten. Eenmaal achter uit de tuin, het was inmiddels negen uur in de avond, hadden we nog niemand gezien. Nog een uurtje gewacht… "Nou zeg, zijn die lui nou helemaal bedonderd", riep ik geïrriteerd.

Door dit domme verhaal heb ik nu een domme kat. Gelukkig, want missen kan ik hem nooit meer. Heel soms is dom………….FIJN !!