Fitness Floris

Zelfs katten zijn zich tegenwoordig blijkbaar bewust van het feit dat, naast een gezond en uitgekiend dieet, lichaamsbeweging van belang is om het oh zo prachtige lijf in shape te houden. In ieder geval geldt dit voor mijn adonis Floris. Kijk, hij mag dan wel een je weet wel kater zijn, dat wil nog niet zeggen dat hij, omdat hij zijn avances richting de dames poes niet meer in daden om kan zetten, zijn uiterlijk verwaarloosd. Zijn devies is dan ook: regelmatig een portie joggen in de frisse buitenlucht. Betekend dat in zijn geval dat hij naar buiten gaat en de nodige sprintjes trekt, rond het blok waar we wonen? Welnéé. Als altijd, waar het de mezen betreft, gelden ook hier andere regels. Fitness houd voor hem in, dat ik meega, sterker nog meneer´s idee van dit sportieve gebeuren is dat ik hem zittend op, dan wel hangend over mijn schouder, letterlijk ronddraag. Hevig geïnteresseerd zit hij als een Pacha hoog op zijn troon, de wereld van bovenaf te bekijken. Vind ik dat erg? Absoluut niet, ik vraag me af wie er meer van geniet hij of ik.

Zo heb ik hem het afgelopen jaar kennis laten maken met de vier jaargetijden, in al hun hoedanigheden. Nu heeft de natuur een bijna even sterke aantrekkingskracht op mij als mijn geliefde donderstralen. Getweeën checken we hoe het staat met het ontluiken van de lente. Stilstaand bij bomen en struiken, geef ik hardop pratend biologieles. Zomers zijn vooral de buurt-bewoners aan de beurt. Overal maken we gezellig een babbeltje, bewonderen tuinen en laten zo de warmte van de zomer en de mensen toe in ons hart.

In de herfst is de kennismaking in al zijn diversiteiten aan kleuren, die dit jaargetijde zo prachtig maakt, aan de beurt. Altijd zit Floris rustig op mijn schouder…. Alleen de herfst kan hem ertoe beweging van zijn luie troon te komen, puur omdat al die dwarrelende blaadjes zóóó interessant zijn. Tot een kleine twee weken geleden zag het er naar uit, dat aan onze gezondheidsfanaat optima forma, het wonder van een heus winterlandschap, in de vorm van een pak sneeuw dit jaar aan zijn nieuwsgierige neus voorbij zou gaan. Weliswaar naar mijn smaak wat laat, zelf heb ik altijd rond deze tijd van het jaar iets van: 'wat mij betreft mag de lente wel weer komen', werden we alsnog getrakteerd op een wonderschone, witte wereld. Vanuit mijn luie stoel zat ik te genieten van mijn poezenspan, die met zijn allen in de vensterbank zaten en de tegen het raam spattende vlokken probeerden te vangen. Ondanks het feit dat Floris iedere keer enthousiast babbelend mij vergezelde, zodra ik richting voordeur liep in de hoop dat we op stap zouden gaan, moest ik hem teleurstellen. "Nee manneke", sprak ik, "het is voor jou veel te koud, kijk eens naar Berber en Einstein…die zijn zelfs nu niet naar buiten te slaan en zij zijn in tegenstelling tot jou nog wel gezegend met een dikke bontjas!"

Eindelijk waren de weergoden ons vorige week zondag beter gezind. De ergste kou was verdwenen. Een unieke combinatie van een heerlijke, bijna lenteachtig zonnetje met de laatste stuiptrekkingen van koning winter, lonkte naar ons. Tijd om samen een frisse neus te halen. Vol verbazing zat hij tijdens onze work out de wonderwitte wereld in zich op te nemen. We stonden stil bij de zwaar beladen bomen en oh wat was het leuk, als ik zachtjes af en toe een tak aantikte en de sneeuw als een minilawine naar beneden stoof. Floris genoot, ik genoot, kortom bijna volmaakt. Hoezo bijna volmaakt? Welnu in de ogen van Floris had dit uitstapje slechts één minpuntje.Du moment dat ik wel eens wilde zien wat er zou gebeuren, als ik hem in de sneeuw zou laten rondhuppelen, sprong hij hoogst verontwaardigd, luid protesterend weer in mijn armen…. Kijk… fitness is leuk, de natuur ontdekken, ook heel leuk, maar dan wel op zìjn manier! Ach ik houd het er maar op, dat hij absoluut niet lui is…welnee…hij is gewoon zo dol op mij, dat mijn gezondheid hem zeer aan het hart gaat en hij er persoonlijk op toe ziet, dat ik voldoende beweging krijg. Hoe het ook zij….deze superluiaard weet me keer op keer weer te verbazen…en ik….
ik geniet!