My Funny Valentine…

Sinds half december is een oh zo grappig ventje bij ons ingetrokken. Een combinatie van een echte paljas en een hoopje lieve aandoenlijkheid.

Sinds de dag dat mijn gouden meisje Berber is overleden lukte het op de een of andere manier niet, om de belevenissen rond mijn ´catkids` aan het digitale papier toe te vertrouwen. Echt duiden kan ik dat gevoel niet… Had het te maken met een soort verraad ten op zichtte van haar? Zij was immers degene waar ik het minste over schreef. Natuurlijk weet ik wel dat, dat alles te maken had met haar karaktertje, het feit dat ze erg teruggetrokken was. Er zat figuurlijk gezien geen
" verhaal " in haar. Hoe het ook zij, ik kreeg geen letter wat mijn eigen gespuis aangaande meer op papier.

Dat haar dood zoveel pijn doet, had ik eerlijkheidshalve niet verwacht. Al dertig jaar heb ik altijd katten gehad, de meeste daarvan zijn gestorven na een rijk en duurzaam leven. Op de een of andere manier had ik daar altijd vrede mee.
Miss Muts was niet alleen ´mijn gouden meisje.` Normaliter lagen er ook nog veel gouden jaren, samen met haar, in het verschiet… Dat ze op dergelijke brute wijze is gestorven…., ik kan er met mijn kop nog steeds niet bij!

We kenden het manneke alleen nog maar van foto´s en de verhalen die we door regelmatig contact met de fokster, die tevens een kattenvriendin is, te horen kregen. Op een behoorlijk koude winterse dag werd hij bij ons thuis ´afgeleverd`. Toen éénmaal de dikke warme hoes van het reismandje was gehaald, keek ik in een paar oogjes, die zo vertederden, dat ze in een klap mijn hart raakten. Kortom liefde op het eerste gezicht. Dat het wederzijds is bleek al snel. Nadat hij eerst even de tijd had genomen om wat rond te snuffelen, klom hij via mijn broek omhoog, om op mijn schouder plaats te nemen. Nu, een aantal maanden later zit hij daar nog steeds… nee, nee… natuurlijk niet de hele dag.

Veelal ´stapt` hij ´s morgens als ik koffie ga zetten op. Meneer laat zich heerlijk ronddragen. De eerlijkheid gebied te zeggen, dat het even leuk als lastig is. Het leuke is dat, wat ik ook doe… koken, dweilen of wat dan ook, onze ´papegaai in disguise` blijft rustig zitten. Hoogstens loopt hij via mijn nek naar de andere schouder om eventueel nóg beter te kunnen volgen wat ik zoal uitspook.

Ben ik op de computer aan ´het werk`, kijkt hij niet óver maar óp mijn schouder mee. Lastig is het als ik ga tuttelen. Probeer maar eens mascara op te brengen met een katje op je schouder, die meebuigt bij elke beweging en ook nog eens, weliswaar voorzichtig, snuffelt aan je ogen en met het borsteltje probeert te spelen. Mijn haar in de eeuwige staart doen, ook reuze interessant. Niet alleen bemoeit hij zich uiteraard ook daar mee… hij is er stellig van overtuigd, dat ik hard aan een nieuwe look, in dit geval een nieuwe coupe, toe ben. Behulpzaam als hij is, knabbelt hij letterlijk er steeds meer stukjes van af…

Kortom ik heb een ´pimp mijn Janneke` poezenkind erbij. Goed voor mijn zelfvertrouwen is anders… laat ik nu altijd gedacht hebben dat het fantastische aan dieren is dat ze mensen nemen zoals ze zijn… Ach… ik ga er maar vanuit, dat hier het spreekwoordelijke ´de uitzondering bevestigd de regel` van toepassing is! Genieten… hoe vaak komt dit woord voor in mijn kattenkrabbels… vaak… heel vaak! Tja, ik kan er niets aan doen… over dit hoopje liefde, vermomd in (als) een ´paljas,` kan ik slechts één ding zeggen… IK GENIET!

Verrek… ik heb nog niet eens verteld hoe het ventje heet…Valentijn… Oftewel
´My funny Valentine`

-0-0-0-

NB: Helaas is het nog niet gelukt om een papagaaien foto te maken…
Is ook zeer moeilijk met zo´n ´last` op je schouders!

uiteindelijk dan toch gelukt