Jetje gaf Sobath van Jetje.

Mijn moeder zag de postbode langs ons huis heen en weer lopen en omdat het mooi weer was, ging ze alvast buiten bij de voordeur staan, om wellicht iets van hem aan te pakken. Ze moest even wachten omdat hij drie huizen verderop nog aan het busvullen was. Zo, daar kwam hij aan, maar wat kruimelde daar nou toch achter hem aan ? Een katje van een week of acht oud liep luid miauwend achter zijn voetenstappen aan. De postbode stoorde er zich niet aan, want postbodes zijn wel gewend aan meelopers, meestal blaffende honden. Hij vervolgde gewoon ongestoord zijn route. Toen hij de post aan mijn moeder overhandigde, was ze in de gelegenheid om het kleine ding wat beter te bekijken. Jemig…….die was mager, net een skeletje met een bontjasje aan. Zonder aarzelen stak ze haar hand uit, waardoor we weer eens een katje rijker waren . De achterpootjes van haar nieuweling waren helemaal kaal, zonder aanwijsbare reden, hoewel dit ons snel duidelijk werd. Her arme diertjes was vreselijk aan de diaree. Zo erg, dat er eigenlijk alleen maar water uitkwam. Dat water liep voortdurend over haar pootjes en zodoende waren de haartjes gewoon verdwenen. Dus naar de dierenarts ermee. Die bekeek het scharminkel eens, duwde een stuk of drie spuitjes tussen de bijna rammelende ribbetjes en gaf een berg pilletjes mee.

In gedachten zag ik mijn bankrekening al weer slinken maar ach…geld maakt ook niet gelukkig, toch ?! Hij merkte ook nog op dat hij haar prachtig vond…….prachtig??? Het is maar wat je mooi vindt. Een superdun lijfje, een heel klein koppie en een paar enorme oren. Tja, wij "leken" vonden het een soort misbakseltje. Hij dacht er duidelijk anders over, mompelde iets over een of ander ras dat er in scheen te zitten. "Zal wel", dacht ik terwijl ik de rekening wilde betalen. "Nee", zei de dierendok, dit is gratis !! Iedereen die een diertje van de straat raapt en besluit om het zelf te houden, krijgt de eerste behandeling gratis. "ZO !! Dat is nog eens service" zei ik. "Ja", zei hij, "als alle dierenartsen hun tarieven eens zouden aanpassen aan het budget van de mensen, vooral de oudere mensen, zouden de asiel's niet zo vol zitten." Dat vond ik een mooie gedachte van hem. Want inderdaad kunnen veel mensen zich om financiële redenen geen huisdier permitteren, terwijl ze het best zouden willen. Ik bedankte hem en ging naar huis. Blij dat dit diertje het zou overleven. Thuis echter was er nog een ander probleem, namelijk onze "Sobath", een grote grijze bouvier wiens naam in het Latijns "Vriend" betekent. Met onze eigen katten kon hij prima overweg, maar de katten die hij met het uitlaten buiten zag, die wilde hij nog wel eens de struiken in jagen. De "macho". Dus moesten we voorzichtig te werk gaan, zeker omdat ze nog zo klein en zwak was. Hij zou die peuter in een hap kunnen verorberen. Stapje voor stapje hebben we ze aan elkaar laten wennen., wat veel sneller ging dan we hadden durven hopen. Die lobbes was al gauw helemaal "weg" van haar.

Het werd zelfs zo erg, dat hij haar met zijn grote tong bijna onderste boven likte. Vaak werd mevrouwtje dat spuugzat, omdat hij niet van ophouden wist. Boos draaide zij zich dan razendsnel om, deelde een paar fikse tikken uit, aan het voor haar doen, grote gevaarte en de reus droop af. Dan gaf ze hem echt "van Jetje", wat uiteindelijk ook haar naam werd. Jetje dus. Zij werd een mooie poes, het resultaat van

een slippertje tussen een Heer van Stand en een straatkatje. De reus en de dwerg bleven vrienden voor het leven. Kort nadat de ene stierf, ging ook de andere. Misschien zijn ze samen naar de hemel. Ik geloof het. Weet het bijna zeker….
Nee, ik weet het wel zeker!