Hoe een “Amsterdamse straatmeid” een “Kado” werd.

Miep, een alleenstaande dame, wilde wel weer eens wat meer leven “rond de benen” hebben en zodoende ging zij samen met zoon Hans naar een asiel in Amsterdam om een poesje uit te zoeken.

Al snel viel haar oog op een beeldschoon cypers katje van ongeveer een half jaar. Het beestje was mooi en symmetrisch getekend. Er was ook reeds gezorgd, dat zij niet meer voor nageslacht kon zorgen. Na alle officiële handelingen, togen Miep en Hans met “Poes” met de hechtingen nog in haar buikje, richting Broek in Waterland, want daar zou zij komen te wonen. Thuiskomende kreeg “Poes” direct de gelegenheid om het huis te verkennen en al gauw voelde de dame zich op haar gemak. Terwijl Miep en zoon Hans gade sloegen hoe “Poes” het huis keurde, bedachten die twee dat “Poes” nog geen echte naam had.

Allerlei namen werden verzonnen, maar niet één sloeg in, totdat Miep “Poes” in haar handen nam en haar nog eens een knuffel gaf en haar prachtige vachtje bewonderde en zei uit de grond van haar hart: “Je lijkt wel een kadootje en zo ga ik je noemen ook!”

Zo werd een “Amsterdamse straatmeid” een echt “Kado”.

Zij hebben ruim 3 jaar van elkaars gezelschap kunnen genieten, want inmiddels woont “Kado” al weer ruim een jaar in Castricum, aangezien Miep haar aan mij “cadeau” heeft gedaan, omdat zij naar een senioren flat ging verhuizen in Amsterdam en zij “haar Kado” een huis met een tuin gunde.

Ook voor ons is “Kado” een echt cadeau, nadat wij ruim 4 jaar hebben getobd met
twee sproeiende ex-katers.

Grace Hiddink-de Vries