Kakkatten.

In mijn eerste verhaaltje hebben jullie kunnen lezen hoe Floris en Fleurtje in mijn leven zijn gekomen. Dit verhaal gaat over hun eerste dagen bij mij thuis. Gewaarschuwd door de fokker en door mijn ruime ervaring met katten had ik alles wat een mogelijk gevaar voor de nieuwkomers kon opleveren vastgetaped en/of gebarricadeerd. Ooit heb ik meegemaakt dat een bange nieuweling als veilig plekje de richel onder de koelkast had uitgekozen. Wellicht overbodig te vertellen dat het bepaald geen sinecure was om het nog piepkleine beestje daaronder vandaan te krijgen! Goed, terug naar Floris en Fleurtje, Op diverse plekken had ik wat doosjes met een warm dekentje klaargezet, achter en onder de bank, in de boekenkast, in de vensterbank achter het gordijn, kortom plekjes waar ze zich naar mijn idee veilig terug konden trekken.

Eenmaal uit hun reismandje bleken al mijn voorzorgsmaatregelen totaal overbodig. De dame en heer gingen frank en vrij op onderzoek uit. Eventjes op schoot, een klein hapje eten, om daarna luid babbelend het interieur aan een grondig onderzoek te onderwerpen. So far so good! De doosjes werden gebruikt om speeltjes in te verstoppen en slapen deden ze in de daarvoor door mij aangeschafte mandjes. De dagen erna bleef alles boven verwachting gaan, slechts één minpuntje, de kattenbak bleef maagdelijk schoon. In eerste instantie dacht ik, ach ze eten misschien nog wat weinig, tot dat ik ontdekte dat ze één van de doosjes achter de bank als toilet in gebruik hadden genomen. Gelukkig ben ik niet voor één gat te vangen, dus doosje weg en de poepjes in de bak gedaan. Ziezo, nu zat hun geur daarin en zou het vanaf nu vast goed gaan.

Mooi niet ,een ander doosje werd nu door mevrouw en meneer voor de dagelijkse behoefte uitgekozen. Ik snapte er werkelijk niets meer van. Het werd tijd om de fokker maar eens te bellen. "Kind" zei ze …"dat meen je niet, ze deden hier alles keurig op de bak, welke korrels gebruik je?" "Houtkorrels, hmmm, misschien is dat het. Zelf gebruik ik altijd klompvormende

kleikorrels; probeer dat eens." Zo gezegd zo gedaan, kleikorrels dus. Verdikkeme nog geen effect. Opnieuw contact opgenomen met de fokker. "Tja", zei ze, "nu weet ik het ook niet meer". Na nog even wat gebabbeld te hebben zei ze opeens: "Janneke, misschien moet je mijn merk eens proberen, Eurocat mit orangenduft, het lijkt me sterk dat, dat het is hoor, normaal is elke kleikorrel goed maar je kunt het altijd proberen, bel je me als het gelukt is?"

Orangenduft dus… Ik schrok me rot van de prijs, maar goed. Opgelucht kon ik de
volgende dag de fokker meedelen: "Het heeft de Jonkheer en Freule betaamd de
kattenbak in gebruik te nemen!" Vanaf dat moment was het probleem opgelost, sterker nog ze zijn zo dol op hun duft dat ze, als ze af en toe eens spugen, dit zelfs op de bak wordt gedaan ! Gewoon netjes of gewoon kakkatten?!

Janneke