Kittenwens

In, wat in mijn ogen nu alweer bijna een vorig leven lijkt, hobbelden in mijn huis, naast het nodige kattengespuis, ook nog eens vier honden rond, Old English Sheepdogs. In de volksmond beter bekend als de Bobtail. Een geweldig ras dat, mits goed verzorgd, een imposante uitstraling heeft. Maar belangrijker nog, een fantastisch karakter heeft! Regelmatig ging ik naar shows en dat werd op z'n zachtst gezegd, een tikje uit de hand lopende hobby. Van het één kwam het ander.

Aangestoken door mijn hondenvriendinnen en de goede resultaten die er op de shows werden behaald, ontstond het idee om, weliswaar op beperkte schaal, puppies te fokken. Van A tot Z heb ik genoten van de prachtige kleintjes, die mijn teefjes mij hebben geschonken. Wat heeft dit alles nu met kattenkrabbels te maken?? Hoort dit verhaal niet thuis in de hondenrubriek Blaf zelf!? Zou kunnen natuurlijk?! Ach, wie weet schrijf ik daar ook ooit nog eens een verhaaltje voor. Maar dit terzijde.

Door mijn enthousiasme en het intense genieten van de nestjes van mijn
honden, gaf ik dan ook ogenblikkelijk aan, toen ik op zoek ging naar een goede
Siamesencattery, dat ik mogelijk van plan was een nestje te fokken. Mijzelf
kennende, wist ik van te voren dat mijn bloed kruipt waar het niet gaan kan, óf juist wél!?... Fleurtje is een dametje, zoals dat zo mooi in de rasdierenwereld heet, die alles in huis heeft, zowel qua exterieur als interieur, om dit door te geven aan haar eventuele kleintjes.

Vele Siamezen zijn al heel vroeg geslachtsrijp en ik was dan ook niet verbaasd, dat haar eerste krolsheid zich aandiende, toen ze nauwelijks vijf maanden oud was. Met gezwinde spoed, óp naar de dierenarts voor de anticonceptiepil, want een meiske dat zelf nog een baby was, mocht natuurlijk niet zwanger raken. Nee, nee..., dát had ik keurig voor ze gepland, voor als ze zo'n anderhalf jaar oud zouden zijn. Dat ook in de dierenwereld zaken zich niet zomaar laten plannen, bleek al snel. Op een zondag, een kleine twee weken na het starten met de pil, liet ze regelmatig een zacht gegrom horen. Vreemd, zéker als je weet, dat zowel Floris als Fleurtje, een uiterst zachtaardig karakter hebben. Zo je dat al agressie kunt noemen, blijft het enige gekissebis tussen die twee beperkt, tot een zacht tikje of blaasje, bij wijze van waarschuwing.

Na haar gedrag een tijdje te hebben geobserveerd, dacht ik: "dit klópt gewoon
niet!" Tijd om maar eens polshoogte te nemen! Voorzichtig tilde ik haar op en
zei: "Vrouwke wat is er toch met je aan de hand?" Opnieuw gaf zij gegrom als
antwoord. Opeens schoot door me heen: "het lijkt wel of ze ziek is, hmm, vreemd,
ze eet normaal, en haar ontlasting is perfect". Een raadsel dus. De volgende dag leek alles weer normaal en werd het voorval al snel vergeten en door mij afgedaan als een koudje! Twee weken later, opnieuw op zondag, herhaalde zich het hele ritueel. Nu begon ik me zorgen te maken, zeker omdat ik aan haar houding en oogjes zag, dat ze zich bepaald niet lekker voelde. Vertederend was het om te zien hoe Floris uiterst voorzichtig zijn best deed, het Fleurtje zoveel mogelijk naar de zin te maken. Hij week geen moment van haar zijde. Het ontroert mij iedere keer weer, als ik zie hoe dieren met elkaar omgaan, als er eentje ziek is. Hoogste tijd om de volgende dag naar de dierenarts te gaan!

Dat, het geen verkeerde beslissing was, werd de volgende dag wel héél duidelijk.
's Nachts delen de poezen het bed met mij, beter gezegd, ik mag met hen het bed delen! Op het dekbed trof ik bloed aan. Na kort onderzoek van mijn kant, werd snel
duidelijk dat het bloed uit de vulva van Fleurtje kwam en tja dat is écht alarm. Om acht uur nam ik al contact op met de dierenarts en haar enige boodschap was: "Janneke komen en wel nú." Zo bevolen zo gedaan! Ruim een uur later zaten we in de praktijk. Het moet mij overigens even van het hart, hoe ongelooflijk blij ik ben met míjn dierenartsen. Na wat dierenartsshoppen, werd ik ooit eens attent gemaakt, op de praktijk waar nu mijn dieren, indien nodig, onder behandeling zijn. Weliswaar ruim een half uur rijden, maar dat heb ik er graag voor over. Een geweldig team, waar drie jonge enthousiaste vrouwen de scepter zwaaien. Enorm deskundig, maar daarnaast zo hartelijk en gastvrij, dat zowel mens als dier zich zoveel mogelijk op hun gemak voelen. Fleurtje werd vrijwel gelijk door Caroline in de spreekkamer geroepen. "God meisje, dát ziet er lelijk uit", sprak ze tegen Fleurtje, die rustig al spinnend het onderzoek onderging. Mijn vrees werd bewaarheid, toen ze met een eerste voorlopige diagnose kwam: "vrijwel zeker een baarmoeder- ontsteking." Caroline keek me fronsend aan en zei: "Janneke, je wilt toch met haar fokken?" "Ja dus". "Hmmm...dan moeten we eerst maar een echo maken, om te zien hoe groot de ontsteking is en dan praten we straks verder, oké?"

Fleurtje werd klaargemaakt voor de echo, wat niets anders betekent dan
dat haar buikje werd geschoren, om een zo duidelijk mogelijk beeld op het
echoscherm te krijgen. Ach wat was ik trots op het vrouwke, volkomen rustig, ja
zélfs nu stond haar motortje nog aan, lag ze op haar ruggetje en onderging ze, voor het oog redelijk ontspannen, de echo. Zelfs mijn medisch, ongeschoolde oog kon zien dat het goed mis was! "Tja", sprak Caroline, "het ziet er nog slechter uit, dan ik al dacht. Je hebt twee opties. Optie één is, dat minimaal vijf dagen, hier in de praktijk, haar baarmoeder wordt gespoeld met antibiotica. Ze mag absoluut géén anticonceptie meer en totdat ze oud genoeg is om een nestje te krijgen, moet ze elke dag antibiotica slikken. Helaas, een garantie dat deze behandeling aanslaat, kan ik je niet geven. Optie twee is even rigoureus als effectief. We verwijderen de baarmoeder. Aan jou de keus".

Welnu, die keus was snel gemaakt. Hoe graag ik ook een nestje van haar
wilde, haar gezondheid en levensgeluk gaan ten aller tijde voor! Een poes die
elke paar weken krols wordt en ook nog eens elke dag pillen moet slikken,
omdat ik graag kittens wil... No Way.... Een operatie dus. Caroline stelde me
gerust en zei: "Het is dan wel een klein frêle dametje maar, verder
kerngezond, dat komt wel goed Janneke". Na nog wat lieve woordjes en een
knuffeltje, heb ik haar achtergelaten. Twee uur later belde Caroline al en
vertelde enthousiast: "Het gaat geweldig met Fleurtje, ze is alweer
klaarwakker en ligt heerlijk in een warm bedje. Als het zo goed blijft gaan,
mag je haar rond een uur of drie komen halen. Zo niet, dan bel ik wel, oké?".