Klaaglijk gejammer.

Vrijdag jl. heb ik met nog een vrouwtje wat privé spulletjes helpen verhuizen van de beheerster van Stichting Zwerfdier in Alkmaar. Even ter verduidelijking: deze Stichting neemt alleen katten op bijvoorbeeld zwerfkatten en/of afstandskatten. Zij verwijzen je door, wanneer je jouw konijn of hond kwijt bent. Zo werden ze eens door een boer opgebeld, die zijn koe kwijt was. Ja, wat doe je dan? Stichting Zwerfdier bellen, toch? Maar ook daar weten deze mensen een oplossing voor.

Kort en goed . . . . met dat ene vrouwtje, dat ik nu Elly ga noemen, gaan we dozen de trap af dragen, om die in onze auto's te laden. Iedere keer voor we met lege handen weer naar binnen gaan, wordt er eerst een lekkere dikke zwarte theemuts geaaid, die bij de voordeur in het zonnetje zit. Ik zei: "Dat is vast op dit moment de meest geaaide kat van Alkmaar." Bij een volgende ronde dozen zegt Elly: "Hij zat al zo wat in mijn auto." Waarop ik zei: "Pas maar op, dat je hem niet per ongeluk meeneemt." En wij weer naar boven om nieuwe dozen te halen.

Op eens zegt Elly: "Er zit echt een kat in mijn auto, hoor maar eens." Inderdaad klonk er een zielig gemiauwd ergens in de wagen. Ik keek voorin, maar zag niets en toch hoorden we allebei het klagelijke gemiauwd, terwijl onze theemuts zich lekker zat te wassen in de zon. Dus die kon het niet zijn. Een aantal dozen werden door ons beluisterd en ja hoor, uit een van de dozen kwam het gejammer. Ik kreeg bij het idee alleen al een spontane opvlieger, dat Martha de beheerster van de Stichting, één van haar privé katten zou hebben ingepakt, zonder het gemerkt te hebben. Katten zijn immers zeer nieuwsgierig en ze houden ervan om in dozen te kruipen. Je weet dus maar nooit.

Toen we de doos met het gemiauw te pakken hadden, zijn we als en speer de trap op gerend, ondertussen de doos zo gehouden, dat de kat die er in zat, niet al te veel heen en weer geschud zou worden. Het gemiauw ging je gewoon door merg en been. Echt zielig vonden we het. Onder aan de trap riepen we Martha al toe: "Martha, Martha kom gauw je hebt een kat van je ingepakt" "Miauw, miauw".
Boven aangekomen vroeg ik Martha hoe lang die kat wel niet ingepakt zat, waarop ze met een stalen gezicht antwoordde: "Drie dagen." En weer kreeg ik het ontzettend warm.

Elly en ik begonnen zenuwachtig het plakband van de doos los te peuteren, maar Martha wist met een resolute handeling de doos in een keer te openen. Elly nam een duik in de doos en begon Martha meteen uit te schelden voor . . . . . (niet voor herhaling vatbaar).

Wat was nou het geval? Martha had drie dagen eerder haar kattensnoepjespot, in de vorm van een kat, ingepakt. Als je er een snoepje uit wilt halen, moet je eerst de kop van het beest optillen en dan hoor je meteen een klagelijk gemiauw. Door de bewegingen van de doos was de pot open gegaan waardoor het gemiauwd steeds te horen was. Dit soort potjes heb je ook, in de vorm van een varken en hond, met bijhorende geluiden.

Martha lag ik een deuk om onze paniekerige reactie, bij het horen van dat gejammer. Want zij wist wel beter.

Grace Hiddink-de Vries