Koksmaatjes.

Meestal reuze leuk maar soms, heeel soms (sorry Jonkheer en Freule!) wat lastig, is de enorme behulpzaamheid van Siamezen, zo ook van Floris en Fleurtje. Ze moeten wel héél diep in slaap zijn, willen ze zich niet met mijn bezigheden bemoeien. Zet ik koffie, dan zit het span naast de kraan. Floris met zijn snufferd in de kan om te controleren of ik er wel genoeg water in doe. De schepjes koffie worden nauwlettend meegeteld.

De avondmaaltijd is helemaal een feest. Zodra ze merken dat ik aan de
voorbereidingen ga beginnen, zijn ze er als de mezen bij. Als kangaroes staan
ze op hun achterpootjes bij de koelkast te wachten tot deze open gaat en dan
roetsjjj het aanrecht op. Favoriet zijn de groenten die gesneden moeten worden, met een absolute voorkeur voor komkommer en tomaat. Komkommer schil ik altijd met de kaasschaaf. Geen grotere pret dan het opvangen van die lange groene slierten. Tomaat,zoals gezegd ook héél leuk, maar ook gevaarlijk! Het span is dol op tomaat en willen derhalve nog wel eens een stukje onder mijn handen vandaan jatten! Wees gerust, ze hebben al hun acht pootjes nog. Als het hak- en snijwerk is gedaan, kan het echte werk beginnen.

Vroeger zaten ze naast het brandende fornuis, maar dat werd al snel wat te heet aan hun adellijke pootjes! Een Siamees zou geen Siamees zijn, als hij daar geen oplossing voor wist: "je gaat gewoon bovenop de afzuigkap zitten, veilig en toch eerste rang!" Meestal liggen ze met hun voorpootjes en koppies over de rand, om vooral maar niets te missen.

Af en toe zich even de tijd gunnend om en passant, met de loshangende slierten van mijn haar te spelen. Zoals de Engelsen zeggen: "to cut a long story short", na het eten is de beloning voor mijn keukenhulpjes het schoonmaken van mijn bord....
Gelukkig voor Floris en Fleurtje zijn ze, net als ik, dol op de mediterrane keuken