Liesje's Domein.

Op een Zaterdagmorgen ging mijn moeder even wandelend naar het buurt- winkelcentrum. Zomaar er even uit, even snuffelen, bloemetje halen en wat lekkers voor het komende weekend. Dat ze ook nog iets liefs mee naar huis zou brengen, wist ze niet van te voren. Om bij het centrum te komen moest ze een vrij drukke straat oversteken, een stukje langs een lang grasveld en dan zag je de winkels al. Aangekomen bij die drukke straat stak ze over, toen bij de bushalte haar oog op iets miauwend's viel. Er zat een katje van een week of tien oud vlak bij de stoeprand. Oh God, als ie maar niet oversteekt, gonsde het door haar hoofd en vlug liep ze er heen. Toen ze voorover boog om het kleine ding op te pakken, ging het diertje op zijn achterpootjes staan, zette zijn voorpootjes zachtjes op haar hand en miauwde radeloos tegen haar omhoog. Voor geen miljoen zou mijn moeder het diertje aan zijn lot hebben overgelaten, ze nam het mee naar huis. Dit schatje kreeg de naam Liesje. Mijn moeder had al vijf katten en wegens plaatsgebrek besloot ik om Liesje over te nemen, haha kattenhandel dus! Zelf had ik er op dat moment nog maar eentje, ook nog een vrij jong dier. Liesje was snel gewend aan haar nieuwe famielid en alles ging prima. Er ging ongeveer een jaar overheen toen het volgende slachtoffer zich aandiende en wel een verhuizing's slachtoffer. Die mensen vertrokken hier uit de straat, namen huisraad en kroost mee en de poes mocht hier blijven. Ach ja, er lopen altijd wel ergens gekken rond die zo'n weesje dan maar adopteren. Ik dus in dit geval. Al vrij snel was nummer drie hier gewend.

Alleen Liesje protesteerde tegen onze nieuweling, op een manier die niet bepaald prettig was. Haar jaloersheid nam rare vormen aan en dit uitte zich in abnormaal plasgedrag, terwijl ze toch al die tijd zindelijk was geweest. Er was niets meer veilig in huis. Er werd spontaan tegen deuren en muren gesproeid, hoewel ze onmiskenbaar een poes was. Oké, dat kun je reinigen met een goeie emmer sop, maar toen werden het de overgordijnen en de vitrage, dus ging alles maar wat vaker in de wasmachine. Het werd steeds erger, langs de tv, de geluidsboxen, de koffiezetter…, er kwam geen einde aan de lange lijst, die steeds maar groeide. Zelfs de dekbedden in de slaapkamer waren niet veilig. Telkens slaagde ze erin weer een nieuw object te vinden, waar ze haar ongenoegen op kenbaar kon maken. Ik werd er stapelgek van en kon haar bijna geen moment van de dag meer alleen laten. Wat nu ??

Ik herinnerde me een zelfde geval, waar een mevrouw eens mee bij onze dierenarts kwam. Ze kwam er om haar poes in te laten slapen, omdat hij alles onderplaste in huis en haar man haar voor de keus had gezet: "Die kat eruit of ik eruit". Huilend stond ze daar met het katje in haar armen en liet hem achter. Snel draaide ze zich om en liep snikkend terug naar haar auto. Ik stond erbij en huilde uit medelijden en machteloosheid mee. Dacht bij mezelf: "Wat een etter die vent". Ik zou dit nooit hebben gedaan, voor geen één vent op de hele wereld. Gelukkig hoefde ik die beslissing in mijn geval ook niet te nemen, maar er moest toch wel iets gebeuren. Ik besloot de zolder op te ruimen en in te richten voor Liesje alleen. Bedje, krabpaal, speeltjes enz. Zelfs een leuke vensterbank gemaakt, zodat ze uit het schuine zolderdakraam toch naar buiten kon kijken. Ook nog een speciaal soort losse inzethor gemaakt, zodat ze in de zomer de zon op haar vachtje kreeg en frisse lucht in haar neusje. Nou, mooier kon het niet, dit werd haar eigen domein. s'Morgens onder toezicht een uurtje beneden en s'avonds de hele tuin voor haar alleen. Tussendoor overdag's een aantal knuffels en zo heeft ze haar leventje moeten slijten.

Tja wat is erger, levenslang of de doodstraf ? Het rare was dat ze op die zolderkamer nooit heeft geplast, omdat daar geen andere katten kwamen. Geen enkele reden tot jaloersheid dus. Toen ze bijna 13 jaar was kreeg ze blaasproblemen en is ze na een vrij kort ziekbed gestorven. Vaak had ik medelijden met haar, maar een spuitje geven ?? Dat nooit!!!