Als Mezen Muizen…

Kijk, dat vele katten zo hun eigenaardigheden hebben, staat als een paal boven water. Nou, Floris en Fleurtje kunnen er af en toe ook wat van. Siamezen staan erom bekend dat ze graag en veel spelen, vaak tot op hoge leeftijd. Muizen zijn het lievelingsspeelgoed van mijn tweetal, gelukkig meestal de welbekende namaak muisjes. Bij mij in huis zijn die dan ook in grote getale en vele soorten aanwezig. Ze worden werkelijk het héle huis doorgesleept als ze aan het spelen zijn. Meestal is het 's avonds muizentijd en trakteren ze ons op een show. Alle kattentechnieken worden uit de kast gehaald, alsof het een pasgevangen prooi is. Uitgebreid wordt het slachtoffer door beiden doodstil beslopen, wat betekent dat ze in jachtstand zowel begluurd als geobserveerd worden, om na enige tijd te worden besprongen. Dan begint het échte werk, het slepen en in hun bekjes meedragen, liefdevol met de pootjes bewerken ahum…, om vervolgens de wildste capriolen uit te halen. Beter gezegd, ze worden in de lucht gegooid en het mooiste is het dan natuurlijk om op te vangen. Vol verbazing en bewondering kijk ik elke keer weer toe hoe ongelóóflijk hoog ze kunnen springen, waarlijk een atletisch hoogstandje! Vaak heb ik getracht hier een foto van te maken, helaas tot nu toe is dat, jammer genoeg, niet gelukt!

We kunnen ze nu eenmaal moeilijk weerstaan en doen het om eerlijk te zijn ook voor ons eigen plezier. Het muis in schoenspel is een genot om naar te kijken. Eerst wordt de muis erin gegooid, vervolgens met de pootjes naar de schoenpunt gewerkt, dan volgen de traditionele rondjes om de schoenen… Terwijl ze eerst ons vol verbazing aankijken…. en lijken, "Waar is de muis nu gebleven?" te willen zeggen…. De kleine loedertjes. Wie denken ze voor de gek te houden? Ons in ieder geval niet! Tijd voor de: muis waar ben je gebleven actie. Met de pootjes worden de schoenen afgetast, er wordt onder hakken gekeken, ze gaan quasi onwetend op zoek op andere plekjes om vervolgens vol trots en overgave hun prooi weer tevoorschijn te toveren… "Oh, oh, kijk eens hoe knap we zijn!" Zo wordt het hele arsenaal aan schoenen afgewerkt! Het laatste muizenspel, daar mag ik van de Dame en Heer aan meedoen, wat niets anders betekent, dan hun tot dienst te zijn. Enkele malen per dag, meestal als ik even rustig zit, komt een van tweeën met een muis aanzetten en is het de bedoeling dat ik hem weggooi… en ja hoor keer op keer brengen ze hem terug! Menig hond kan van hun apporteerkunsten nog iets leren! Sterker nog, ik heb het ze niet eens hoeven leren!

Iets minder verheugd was ik, toen op een warme dag de tuindeuren openstonden en ik even in bed was gaan liggen voor een middagdutje. Op een gegeven moment werd ik door iets gewekt. Het bleek Fleurtje te zijn met in haar bek een muisje. Met mijn nog slaapdronken hoofd sprak ik: "Nu even niet meiske, ik kom er zo uit en dan gaan we spelen". Overbodig om te vertellen dat ze zich toch niet liet weerhouden, sprong op het bed, legde de muis op mijn kussen en ging pontificaal zitten wachten tot ik hem zou gooien. Inderdaad, ook nu kon ik haar niet weerstaan en pakte hem op om te gooien. Met een ijselijke gil liet ik hem ogenblikkelijk weer los. Gatverdarrie het was een èchte muis. In één klap was ik klaarwakker en stond naast mijn bed. Natuurlijk snapte ze niets van mijn reactie, en al helemaal niet dat ik het nodig vond om haar zo bloedig verrichte arbeid om zeep te helpen, door hem nog af te pakken ook. Shame on me! "Sorry dametje", sprak ik, "jullie kunnen een potje bij me breken, maar dit gaat zelfs mij te ver!"

Gelukkig bleef het bij dit ene, wel héél levendige incident en houden ze zich normaliter aan het gewone muizenritueel, met als grappig slotstuk dat du moment ze zijn uitgespeeld, de favorieten van dát moment bewaard worden op de voor hen inmiddels geijkte plek….namelijk, in hun voerbakjes. Ik ben allang niet meer verbaasd, als ik er 's ochtends een stuk of zes in aantref!

Opgeruimd staat netjes zullen we maar denken!