Mijn Smoeltje heeft gekozen.

Luid keffende hondjes van het type fox-achtig, trokken mijn aandacht, zodanig dat ik naar het voorraam liep. "Stelletje helden", dacht ik toen ik zag waarom ze blaften, want ze stonden met zijn drieën om een klein grijs katje heen. Het diertje zat ineen gekrompen van angst te blazen, om zijn kleine lijfje te beschermen tegen dit luide geweld. Vlug liep ik naar buiten, mopperde iets verschrikkelijks wat ik maar beter nu niet zal herhalen, tegen die drie rotzakken, maar ze gingen gewoon door met hun getreiter. "Wel potverdorie", ik greep de lege plastic afvalemmer die tegen het tuinhekje stond en liet die met een klap achter de hondjes neerploffen.
Boem !!! Weg vlogen ze, maar ook het angstige katje. Er stond een grote bestelbus geparkeerd op de invoegstrook voor onze stoep en het katje klom in haar paniek op één van de grote wielen. Oei, dus ik op mijn knieën, krioelend als een paling met één hand vast aan de achterbumper van die bak, op zoek naar het hulpeloze gevalletje. De eigenaar van het busje zou zich een ongeluk hebben gelachen, als hij me daar zo had gezien. Maar zich ook verwonderd hebben afgevraagd, wat hij nu toch aan zijn bumper had hangen. Gelukkig heeft niemand iets gezien. Het was een hele toer om hem te pakken maar…… Ja, hebbes !! Voor de tweede keer gered. De wielen zaten vol modder en dus ook de voetjes van mij nieuwe, geredde engeltje. Op een afstandje stonden de hondjes afwachtend te kijken, of ik hem misschien weer neer zou zetten, zodat……

Maar jammer jongens, nu is ie van mij. Ik nam hem snel mee naar binnen en ging met hem op de bank zitten, zodat hij eerst eens kon bekomen van de schrik. Na een tijdje op schoot werd hij lekker warm en klom steeds verder naar boven. Toen hij in mijn nek lag, veegde hij telkens met zijn pootje tegen mijn gezicht, alsof hij me aaiend wilde bedanken. Mijn man kwam thuis, overzag meteen de situatie met de woorden: "Weer een nieuw smoeltje erbij?" en voegde er lachend aan toe: "Wel een leuk smoeltje en trouwens…dat van jou ook !" "Hè? Hoezo?" Ik stond op en keek in de spiegel. Daar zag ik, dat mijn gezicht helemaal onder de zwarte strepen zat, van zijn modderpootjes. Zo stond zijn naam voor mij al vast: Smoeltje.

Zijn vrijheid was hem schijnbaar zo goed bevallen, dat hij haast niet meer te houden was, als er een deur open ging. Hij huilde alles bij elkaar om naar buiten te kunnen en ten einde raad heb ik hem maar laten gaan. Gelukkig kwam hij steeds terug. Dus is hij niet als platgereden spoorbaankat geëindigd, hoewel ik hem toch op een merkwaardige manier ben kwijt geraakt. Op een gegeven moment bleef hij namelijk ook wel eens een nachtje weg, wat voor katten vrij normaal is. Toen twee nachtjes, kan ook nog nèt. Maar toen werden het meerdere nachten dat meneertje wegbleef, zodat ik het vermoeden kreeg, dat hij een tweede vakantiehuis elders had gevonden. Een conclusie, doordat hij na soms meerdere nachten weg te zijn geweest, geen enkele honger had en er goed verzorgd uit bleef zien. Vermoedelijk hebben andere mensen zijn smoeltje ook leuk gevonden en hem liefdevol onderdak gegeven. Om dat uit te proberen heb ik hem onder luid protest een week binnengehouden. Toen ik hem liet gaan bleef hij ook meteen tien dagen weg en kwam opnieuw in prima staat weer terug. Tja, toen weer binnengehouden en hetzelfde ritueel herhaalde zich een aantal malen, totdat hij niet meer is terug gekomen. Ik heb me getroost met de gedachte dat mijn Smoeltje wellicht een ander goed tehuis had gevonden, waar hij zijn dagen wilde slijten. Hij had zijn keus gemaakt en ik kon niet anders dan me er bij neerleggen……… "Dag mijn Smoeltje!".