Dagboeknotities van Minet
 |
Een jaar geleden... |
Ik wist niet hoe snel ik
onder de kast moest komen, was niet zo'n goed idee kwam ik later achter. Daar
schopt dat monster steeds zijn bal onder, dus toen maar onder het bed gaan zitten.
Daar heb ik het hele weekend gezeten, behalve s 'nachts want toen heb ik heel
voorzichtig het huis verkend en gegeten want ik had een verschrikkelijke honger.
Ik zie dat ik me gisteren niet heb voorgesteld. Mijn naam is Minet en ben ergens tussen de 13 en 19 jaar. Ik ben een gewone huis, balkon en keuken kat, een paar kilo te zwaar. Ik ben naar deze mens verhuisd omdat de andere mens niet meer voor mij kon zorgen.
Dat nieuwe mens is wel aardig, ze kriebelt me tenminste
lekker achter mijn oren daar ga ik altijd van ssspinnen. Maar ze had opeens een
onzalige inval en vond dat ik onder het bed vandaan moest komen, want ik moest
wat meer van de wereld gaan zien, moet ik toch zelf weten? Heeft ze allemaal kussens
onder het bed gelegd, dacht ze dat ik er niet meer onder kon. Ik ben dan niet
een van de slankste maar waar een wil is, is een weg nietwaar. Nu dat dacht de
mens ook, heeft ze de poten van het bed gedraaid, tja nu lig ik in de kast met
de deuren open. Dan zie je het licht zegt ze. Ben vanmorgen zo geschrokken, sprong
dat monster over het hekje heen, kwam met zijn natte neus in de kast, vrat mijn
eten op en ging recht tegenover me op het bed zonder pootjes liggen. Vannacht
ben op verkenning geweest door het huis en kwam er achter dat er nog meer dieren
woonden, een muis zonder staartje in een kooi en nog een groter exemplaar. Bij
ons liepen die beesten gewoon vrij rond en kon ik ze vangen als ik daar niet te
lui voor was.
Het beviel me wel, S' nachts aan de wandel door het huis.
Dus ook vannacht maar weer, toen de mens naar de wc ging, trof ze me aan op de
vensterbank. Leuk dat uitzicht, als ik nou eens heel flink word durf ik dat overdag
ook. Enfin, ik geloof dat ik even in slaapgevallen ben want ineens stond dat monster
voor mijn neus en kon ik niet meer in de kast komen. Tja, en nu zit ik achter
de bank in de huiskamer. Dat blaffende monster, hij heet trouwens Luuk maar luistert
beter naar Minet, blaft niet zo veel meer, komt vast dat ik zo goed van me afblaas.
Komt er zo'n slome dikke kat in huis, scheldt ze mij uit voor monster. Ik protesteer want ik ben een heel lief hondje, kan ik het helpen dat ze voor me op de loop gaat. (wel goed voor de lijn trouwens)
Luuk
Ik heb het gedaan, helemaal alleen naar het kleine kamertje gelopen want de sukkel lag te slapen en ik had zo’n honger. Hij werd pas wakker toen ik weer veilig in de kast lag met mijn buik lekker vol. Vannacht maar weer op onderzoek uitgaan.
Vanmorgen
toch weer wakker geworden in de woonkamer en dus maar weer achter de bank gaan
zitten. Zit ik goed hoor, maar het mens dacht er anders over, vindt het blijkbaar
leuk om het huis te verbouwen. Is ze de bank anders gaan zetten, was ze toch al
van plan zei ze. Gelukkig deed ze wel eerst dat monster in zijn bench, kijk dan
durf ik wel, maar toen moest ik wel een andere plaats gaan zoeken. O, ja zeg ik
ben even buiten geweest maar dat was van korte duur want ze zei iets over vallen
of zo, snap er niets van vroeger werd ik te pas en te onpas naar buiten gegooid
en nu mag het niet, snap niets van mensen. Vanavond dacht ik, even flink zijn
Minet, op naar het kleine kamertje, was even die engerd vergeten hij mij niet.
Gozine van Beek
