Oproep*

Miss Muts, een gouden kat, die beter verdient.

De oplettende lezer, in ieder geval de lezer die kan rekenen, *smile*, zal het wellicht zijn opgevallen dat ik in mijn kattenkrabbeltje 'Einstein' schreef, dat vier katten mijn absolute maximum zou zijn. Maar, Floris, Fleurtje en dan nog Einstein maakt drie! Welnu, tot dusver heb ik jullie nog niet verteld over mijn Miss Muts. In eerste instantie was ik van plan de verhalen tot mijn belevenissen met de mezen te beperken. Nu met Einstein erbij is dat welhaast onmogelijk geworden. Tijd dus om deze dame, Miss Muts, ook aan jullie voor te stellen.

Zo'n zes jaar geleden zat ik in de wachtkamer bij de dierenarts, waar ik een jonge vrouw in tranen aantrof. Haar poes had jongen gekregen, waarvan er inmiddels twee waren gestorven. Ze wist zich werkelijk geen raad meer. Nu heb ik nogal wat ervaring met nestjes, in mijn geval toen nog puppies. Dus bood ik haar mijn hulp aan, die ze met beide handen aangreep. Diezelfde dag ben ik nog naar haar huis gegaan om polshoogte te nemen en kwam er al snel achter dat de moederpoes in behoorlijke staat van paniek verkeerde. De doos met de nog vier in leven zijnde kittens stond in de huiskamer, waar de rondrennende kinderen uit het gezin met de nodige vriendjes al spelend zo'n kabaal maakten, dat mamapoes bleef slepen met haar pasgeboren kroost. Door haar onrust bleek de melktoegift ook niet bepaald voldoende te zijn. De kleintjes voelden slap aan en hadden duidelijk snel vocht nodig en de moeder bovenal rust! Op naar de dierenwinkel om kittenmelk en pipetjes te kopen. Eenmaal terug hebben we het nest verhuisd naar de ouder- slaapkamer en kon het bijvoeden beginnen. Om eerlijk te zijn had ik er in eerste instantie een hard hoofd in en besloot al snel te blijven. In ieder geval zolang, totdat ik mij er van had verzekerd dat de kleintjes voldoende vocht hadden binnen gekregen. Gelukkig accepteerde moederpoes mijn bemoeizucht zonder tegenpraak. Dagelijks ging ik helpen met het bijvoeren en sneller dan verwacht werden de kittens krachtiger, wat tot gevolg had dat ze genoeg energie hadden opgebouwd, om de melktoegift van hun moeder weer te activeren. Bijvoeren was daardoor al snel niet meer nodig.

Inmiddels was het ook een beetje mijn nestje geworden. Ik raakte meer en meer gehecht aan het kwartet. Één dametje had mijn absolute voorkeur, zeg maar gerust, dat ik verknocht aan haar was.
Een meiske met een beige jasje, zo dik als ik nog nooit had gezien. Mijn besluit stond al snel vast, die is van mij! Toen ze zes weken oud was, heb ik haar meegenomen. Eigenlijk wat vroeg, naar mijn idee, maar op dat moment leek het de beste oplossing. Het baasje van de kittens had, ondanks mijn talrijke adviezen, haar eigen jonge kroost niet écht in de hand. Wat bijvoorbeeld betekende, dat er geen
leuker spelletje was, dan het nazitten van de katjes.

Met als gevolg, angstige kittens die zich voor mensen gingen verstoppen en bang werden voor voeten, van het optillen en zo meer. De socialiseringsfase ligt bij katten, anders dan bij honden, rond de zeven weken. Een uiterst belangrijke periode, die voor een groot deel bepaald, hoe hun band met de mens zich zal ontwikkelen. Mijn hoop was dat ik nog enigszins dit proces positief kon beïnvloeden. Helaas is dit bij Miss Muts, ondanks alle inspanningen, niet gelukt. Enige verbetering, dat wel! Toen ze een paar dagen bij ons was, hadden we nog steeds geen naam voor haar. Erik, mijn oudste zoon en ik zaten op de bank van haar schoonheid te genieten. Opeens zei Erik: "Mam haar vachtje lijkt net op een berbertapijt". We keken elkaar aan en zeiden vrijwel tegelijkertijd: "Berber...dat is het!" Inmiddels is de crèmekleur veranderd in abrikooskleurig, prachtig! Ik realiseer me dat jullie mogelijk in de war raken... Miss Muts...Berber...pfff. Maar Berber werd al heel snel door ons meestal Miss Muts genoemd. Het is namelijk een muts in
Optima Forma.

Op het moment dat ze bij ons in huis kwam, deelde ze het huis met vijf andere katten. Vriendjes werd ze bepaald niet met ze, maar zij kon op zich wel met ze leven. Waar de omslag is gekomen, kan ik niet precies duiden. In ieder geval heeft ze al geruime tijd énorme moeite met de rest van het kattenspul. Zij duldt ze totaal niet bij haar in de buurt.

Sindsdien zeggen we dan, weliswaar liefkozend bedoeld: "Wat ben je toch ook een muts". Eigenlijk als ik diep in mijn hart kijk, weet ik dat ze in feite ongelukkig is. Ze is dol op knuffelen. Aandoenlijk is het om te zien, hoe ze oh zo voorzichtig hierom vraagt. Een heel zacht pootje op je wang, gevolgd door een likje op je neus. Haar manier van vragen: "Knuffel mij..." Eindeloos kan ze zo doorgaan. Borstelen is voor haar helemaal het summum van genot. Ik hoef maar met dat ding aan te komen en ze zit al klaar. Tegenwoordig doet ze dit alleen nog als ik haar mee naar bed neem, deur dicht, zodat vooral de andere poezen zich er niet mee kunnen bemoeien. Want dan gaat ze er weer als een haas vandoor. Echt zorgen maak ik me ook over het feit dat ze steeds meer moeite heeft om binnen te komen.

Nog niet zo lang geleden ging ze voor het nodige plas- en poepwerk en gesnuffel naar buiten, om even later weer voor de deur te staan. Nu komt ze soms een etmaal, of nóg langer, niet binnen. Nog dieper in mijn hart kijkend weet ik, dat ik eigenlijk beter op zoek zou kunnen gaan naar een gezin zonder andere katten of kleine kinderen. Maar hoe vind je die????. Moeilijk hoor!

Ach wie weet zijn er mensen binnen het Kroondomein, die een gouden tip voor deze gouden kat hebben! Neem van mij aan, dat deze lieverd álle geluk van de wereld verdient. Nog steeds het liefste bij mij natuurlijk! Maar, of dat zal lukken? Eerlijk gezegd heb ik daar een hard hoofd in.

-0-0-0-

* N.B.: Liefdevolle reacties worden aan Janneke doorgestuurd.



Ode aan mijn pas overleden Berbertje

We hebben haar in een prachtige wollen molton begraven...ik vond het zo´n naar idee, die aarde op haar prachtige ongeschonden lijfje... Gek hé...kort na haar overlijden werd het eindelijk herfst en hoe! Het weer lijkt te willen laten zien, dat de weergoden het er ook niet mee eens dat ze dood is...en terecht! En ik...ik ben zo´n mal mens...regelmatig als ik de tuin in kijk...denk... ik ach wijffie...wat zal je het koud hebben...

MEISJE VAN GOUD

OGEN VAN GOUD....

EEN JASJE VAN GOUD...

EEN HARTJE VAN GOUD...

DAT IS WAAROM... IK ZOVEEL VAN JE HOUD...


BERBER...mei 1998 - 31 oktober 2005
R.I.P.

Janneke