Een gat in m'n jas.

Hi, ik ben Polly, een ex katertje van 4 jaar. Ik leef hier met één poes en drie honden in het huis. Met mijn baasjes heb ik het getroffen, dat kan niet beter! Ik kan overal in huis komen en we hebben een voor en achtertuin, dus ruimte genoeg. Toen ik 4 maanden was, werd het kerstmis en kwam er een boom in huis. Weet ik veel dat je daar niet in mag klimmen. Waar ik vandaan kwam hadden ze alleen wietplanten en die stonken als een otter. Maar goed, klimmen dus, na een paar keer vriendelijk verwijderd te zijn, werd de vrouw het zat en plukte mij uit de boom met de woorden: "k t kat, rot nou eens op" en ik werd buiten op de plaats gebonjourd. Ik was zo geschrokken dat ik ben gaan wandelen in de buurt. Maar toen het donker was, kon ik de weg niet meer terug vinden. Het was wel hartstikke koud hoor, onder het vries punt, en geen warm huisje! Radeloos was ik.

Na 16 dagen in de kou te hebben gezworven, hoorde ik eindelijk een bekende stem die mij riep. Ik met een bloedgang onder die vrachtwagen vandaan( daar had ik me verstopt voor die grote buurtkatten, die mij regelmatig op mijn snoet sloegen. Ja wat wil je, als vreemde poes in de buurt) en in de armen van de vrouw mee terug naar huis. Ze was via een melding bij de supermarkt erachter gekomen waar ik zat. Ik was er niet dikker opgeworden en het ging niet helemaal goed met mijn gezondheid. Ik deed niet anders dan overgeven na elke maaltijd die ik at. Naar de dierenarts, die zei dat mijn darmen gedraaid zaten en een operatie volgde

Was pittig hoor, 3 dagen in die kliniek en zootje draadjes in mijn buik, pillen die in m'n strotje werden geduwd, praat me er niet van. Maar ik knapte weer op en ben altijd een mager ding gebleven. Maar het aller ergste is, dat er vier huizen verderop drie katten wonen, die de baas over me spelen. Ik kan niet buiten komen of ze zoeken me op en dan krijg ik een pak slaag, waar de engelen geen brood van lusten. Ik gil dan de hele buurt bij elkaar. Onze honden komen me wel helpen en proberen ze weg te blaffen. Maar ja, die kunnen niet over de schutting klimmen. Dus ga ik weer naar huis, onder de krassen of met een nagel rechtop in mijn koppie. Ik heb nu al een paar keer een dikke bult op mijn lijf gehad, die gelukkig vanzelf open sprong en door het vrouwtje werd schoon gemaakt. Ik moet zeggen, ze is daar goed in geworden hoor. Maar van de week kreeg ik weer een bult, net even onder me linker oor. Het vrouwtje had het door en die gelijk zoeken naar een wondje. Niet te vinden. De bult groeide aardig ,elke dag wat dikker en ik voelde me knap beroert. Moest geen eten meer en deed niets anders dan slapen.

Vrijdag heeft ze me meegenomen naar de arts en die voelde aan die bult. Als ik een hond geweest was, had ik hem in z'n vingers gebeten. Hij vond het nodig om mij een slaapprik te geven. Ik zou zo omvallen zei hij, nou mooi niet, ik ben taai en liet hem aardig wachten. Maar ik hield het niet en viel toch om als een baksteen.

Ik heb later gehoord dat hij er een naald in heeft gestoken (een gat! In me jas) en er kwam pus uit. Dus besloot de
dokter om het open te snijden ( een snee! In mijn jas) om het vuil eruit te drukken. Nou, ik mag dan wel in slaap zijn geweest, maar het deed zo'n pijn, dat ik toch moest grommen in mijn slaap. Maar goed, een prik erachteraan en 10 pillen (anti B) en ze schoven me zo de bak weer in en kon ik naar huis. Ben toch wel 2 uur buitenwesten geweest en toen ik wat helder werd, deden alleen mijn voorpootjes het, de achterkant wilde nog niet mee. Ik ben diverse keren met mijn kop tegen
de grond geslagen.

De troep liep nog uit het gat in mijn jas, ik zat helemaal onder, bah! Wat een ellende is dat zeg. Na een hele nacht slapen, ben ik weer helemaal bij de poezen. Alleen dat gat in me nek, dat zit me niet lekker. Ik mag morgen pas weer naar buiten, als ik de pillen maar slik. Ik heb een foto van mij en van mijn wond laten maken. Die laat ik meesturen. Dit verhaal heb ik niet verzonnen hoor, het is me echt overkomen.

Groetjes Polly