Puckeltje op weg naar zijn thuis.
Al heel jong was je uit het nest geslopen waarna je, van een blokje om, de weg terug niet meer kon vinden. Dan plots zag je een huis en open deur….. Vrolijk sprintte je naar binnen, in de hoop op wat eten en een lekker plekje om te slapen. Met je olijke oogjes, een lief miauwtje en je pluizige vachtje had je al snel het hart veroverd van de man alleen, die daar toevallig woonde. Hij deelde, vanaf de dag dat je binnen kwam, zijn eten en zijn huis. Het leven lachte je toe. Een huis, een voerbak, gezellige huisgenoot alias "baas" en buiten speelterrein genoeg, weilanden zover het oog reikt. De dagen spendeerde je met "loungen" op de bank en muizen of kikkers vangen buiten op de weilanden…
Toen sloeg het noodlot toe. Je mooie wereldje veranderde drastisch, toen je op een avond na het eten nog even buiten ging spelen. Daar zat je aan de slootkant tussen het riet, niet begrijpend aanschouwde je het tafereel, wat er voor je huisje plaatsvond. De grote vriend, "je baas," werd geboeid in een busje met blauwe zwaailampen afgevoerd. Die week heb je gezocht en gesnuffeld, maar 't baasje kwam niet weer. Alleen en aan je lot overgelaten vond je opnieuw een open deur …
Moe en hongerig sjokte je daar naar binnen, om plaats te nemen op een baal stro in deze stal. Een goede nacht slaap doet de poes goed! Toen was het tijd voor de jacht op muizen, om je maag te vullen en kijken of je grote vriend, de baas, al terug is. Je strekt je pootjes en rekt je ruggetje. Vol goede moed verlaat je de stal en keert huiswaarts. Over de weilanden en langs de sloten loop je, maar, dichter bij huis gekomen wordt het je duidelijk…… Het huis is weg?!. Zwart geblakerde, smeulende resten en een boel stinkende as, is alles wat er over is van het huis. Die nacht heeft er een hevige brand gewoed. Verward liep je weer naar de stal om nog een slaapje te doen en misschien nog een muisje te vangen. Net je oogjes dicht werd je bruut in je slaap gestoord. Een man tilt je op en sluit je op in een auto. Je probeerde je nog te verweren, maar nee je gaat echt de auto in, alwaar je het leeuwendeel van de dag alleen blijft opgesloten. Je hebt toen ook, samen met de vreemde man, heel wat stukjes rond gereden.
Na die lange dag kwam je op een logeer adres, tot dat er een betere oplossing
voor je was gevonden. De huisbaas vond je meteen fantastisch en was direct
verliefd. Maar 't vrouwtje was onverbiddelijk, "je mag blijven tot
we een betere oplossing hebben", dus kreeg je de stempel "logeerpoes."
Maar "logeerpoes" werd al spoedig "langdurige logeerpoes".
 |
Weken verstreken, waarbij langzaam een deurtje openging.
Want, het deurtje naar mijn hart opende zich langzaam. Naar gelang
jij je charmes in de strijd wierp, van langdurige logeer poes, werd
je toen onze eigen huispoes… Uiteindelijk duurde het ruim een
half jaar, voordat je aankwam................................... |
Sananda
