Púúr genieten.

Op wat door het KNMI benoemd werd, als de laatste échte zomerse dag van dit jaar, besloot ik het er nog even van te nemen. Ook al was het vrijdag, niks geen huishouden of boodschappen doen. Nee, zodra het zonnetje in de tuin verscheen, zat moeders buiten in de tuin. Glas fris erbij, wat tijdschriften en een boek. Wat wil een mens nog meer! Wel, dit mens wilde misschien wel meer, maar zoals gewoonlijk, kwam ik niet tot lezen, of wat dan ook toe. Zodra ik met veel moeite de oude maar oh zo geliefde strandstoel, had uitgeklapt, wat is dat toch met die dingen…ze zitten heerlijk maar voor het zover is…, of Floris en Einstein zaten er al op. Terwijl Fleurtje onder de stoel, verwoede pogingen deed om hen eruit te werken. "Jongens", zei ik …"HALLOOO…,doe ik ook nog mee, die stoel is van mij hoor …hoppa wegwezen!" Eenmaal gesetteld en wel, kwam er van mijn voornemen te lezen niets terecht. Hoezo? Wel, elke keer eisten de poesekes toch weer mijn aandacht op. Ligt dat aan hen? Welnéé… Ik blijf me gewoon verbazen, maar vooral genieten van hun gedrag.

Floris en Fleurtje observerend, vroeg ik me al een tijdje af, wat ze in hemelsnaam aan het doen waren. Voor mijn gevoel zaten ze al minstens een halfuur vrijwel onbeweeglijk te staren naar de grond, af en toe bewogen ze een pootje, op dezelfde manier als ze doen, als ze met een muis spelen. Na een tijdje moest ik er toch het mijne van weten. Mevrouw en meneer zaten zonder enige schroom een regenworm het leven zuur te maken. Zonder enige compassie werd elke beweging van het diertje afgestraft met een haaltje van hun pootjes. Tja, leuk is misschien anders. Toen het arme beestje aan interesse had ingeboet, werd het tijd voor de algehele inspectie van de tuin. De dagen ervoor had het flink gewaaid en lag de tuin vol nieuwe dingen. Ritselende blaadjes, stokjes en ach noem maar op. Floris kreeg op gedistingeerde manier de kolder in z'n kop. Als een idioot, hoezo gedistingeerd?!, rende hij rondjes in de tuin, sprong midden in de bamboes en wekte zo de aandacht van Einstein op, die het gedoe rond de worm veel te saai vond. Aha, dit was meer zijn terrein… In No Time was het kermis. Fleurtje deed alsof dit gedrag vèr beneden haar stand was, maar zat ondertussen de boel vanaf het terras gade te slaan. Af en toe kon ze het toch niet laten, om zich ermee te bemoeien ,wat in gewoon Nederlands betekend, MEE SPELEN. Berbertje zat als altijd, achterin de tuin op háár stoeltje.

Later toen de rust was weergekeerd en het poezenspul heerlijk op de bank in het zonnetje lag te dutten, gingen mijn gedachten terug naar vroeger tijden. Het deed me denken aan de periode dat mijn zoons klein waren. Ooit had ik me laten verleiden om met hen een aantal keren naar Center Parcs te gaan…, de ideale kinderwens. Op papier klopt dat inderdaad. Ongetwijfeld zal het aan mijn kinderen hebben gelegen…, maar na ruim een dag zeiden ze al…."mmhhamm ….we vervelen ons zo" .Waren ze verwend?…Ik denk het niet. Zeker als je kijkt, naar hoe ze zich vermaakten, als ik een aantal keren per jaar een huisje boekte in the Middle of Nowhere. Niks geen video, superzwembad en noem maar open . Het enige wat we mee namen was een bal, zakmes en een fiets… Vervelen?! We hadden geen kind aan ze!