Gisteren, met groot verdriet, en pijn in mijn hart, mijn poezenvriendinnetje moeten laten inslapen. Mijn maatje van 16 jaar. Lief en leed met haar gedeeld... Nu ..Ineens is ze er niet meer..Wat mis ik onze spelletjes... Voetballen met propjes... Tikkertje en verstoppertje spelen.. Wedstrijdje, wie het eerste boven is... Maar bovenal jouw prachtige oogjes...die mij steeds aankeken, wanneer ik het moeilijk had. Jij die naar me keek en likjes op mijn hand gaf... Jij die zorgde dat ik verder wilde na mijn ongeluk... Ach lieve Sheiba... Je bent uit het leven, maar nooit uit die van mij... Mis je vreselijk.... Maar het kon niet anders...
Een verdrietig poezenbazinnetje...