Sneeuwpret?

Eigenlijk moet ik verder schrijven aan mijn Speedy story. Maar door het vallen…., nee niet van mij, maar van al die pakken sneeuw, wil ik toch graag weer even een tussendoor verhaaltje kwijt.

Hevig blazend hield hij mij op afstand. Kennelijk had hij het niet zo op mensen. Alleen een schoteltje eten dat ik, met kans op een flinke haal, naast hem kon schuiven werkte hij, duidelijk uitgehongerd, naar binnen. Na een paar dagen kon hij, hoewel wankel, weer staan. Ik probeerde wat nader tot hem te komen. Hij liet het niet toe. Iedere morgen zat hij daarna op de deurmat te wachten op zijn eten. Zodra ik de deur open deed, vloog hij weer onder de takken van zijn veilige schuilplaats.

Terwijl zijn ogen heel vriendelijk stonden, maar waar ook een zekere treurigheid uit sprak, was het meer het geblaas van: "Ik meen het niet echt hoor, het is alleen uit voorzorg". Ik respecteerde dat. En begreep dat het beest duidelijk nare dingen had meegemaakt, waardoor hij alle vertouwen in mensen had verloren.

Toen de winter aanbrak lag hij voor wat beschutting nog steeds onder de takken van het kerstboompje. Ik zette in ons portiek een warm mandje neer. Maar dat was te dicht bij huis. Dat vertrouwde hij niet. Ik begreep als ik hem niet hielp, hij de winter niet zou overleven. Daarom besloot ik hier wat aan te doen en zocht naar een oplossing. Bij de kringloopwinkel kocht ik een grote kunststof afvalbak. Het deksel er af gesloopt en de bak op zijn kant onder de takken van het boompje geschoven. Binnenin had ik een dik kussen met daarop een schapenvachtje, een oud overblijfsel van een autostoelhoes, gelegd. Als afdakje over het geheel een grote plank voor het inregenen. Ik was benieuwd of hij dit zou accepteren. Mijn eigen verzonnen creatie had ik namelijk precies op zijn vaste plekje en dus schuilplaatsje gezet. Drie dagen zag ik hem niet en had ik er eigenlijk al spijt van, dat ik hem door mijn bemoeienissen kennelijk had verjaagd. Maar ineens was hij er weer. Voorzichtig werd 'de boshut' aan een grondig onderzoek onderworpen. Uiteindelijk werd deze goedgekeurd, waarna hij als een tevreden bewoner bezit nam van zijn nieuw onderkomen. En nu met dit onverwachte pak sneeuw, is hij dik tevreden met zijn warme schuilplaats. Net als in het kerstverhaal heeft hij zijn eigen stalletje gevonden. Zelfs de kerstboom ontbreekt niet.

Ik mag hem nog steeds niet aaien en word nog altijd met geblaas begroet.
"Ja, het is goed hoor oudje," stel ik hem gerust, "hier is je hapje, ik heb het even in de magnetron gewarmd, heb je een lekker warm buikje". Op veilige afstand kijkt hij mij met zijn oude oogjes dankbaar aan. Zijn verschrompelde oortjes en de achtergebleven littekens op zijn oude bastje, getuigen van een veelbewogen leven. Geen vertrouwen meer in mensen? Ik kan hem geen ongelijk geven. Als je het dierenleed, wat nog steeds in onze samenleving speelt, in aanmerking neemt, ben ik het volkomen met hem eens. Iemand heeft eens gezegd: "De wijze waarop men de dieren behandelt, kan men iemands beschaving meten". En dat is een waar woord. Als ik weer moet lezen dat er door de een of andere lafaard ergens een pony of paard voor de lol is mishandeld denk ik, er zijn meer beesten onder de mensen dan onder de dieren.