Toch nog een goede doorstart.

Toen ik mijn poezenkind voor het eerst ontmoette, was het een brokje wanhoop van nog geen zes weken. Ik hoorde van haar voorgeschiedenis en mijn hart huilde om haar, want die was niet zo mooi. Zij was namelijk zwaar mishandeld en een van de gevolgen was, dat ze een dubbele breuk in haar staart had. Degene bij wie ik haar leerde kennen, mijn pleegdochter, had haar al bij de mishandelaar weggehaald. Ik wilde haar graag mee naar huis nemen, liefde geven en goed voor haar zorgen. Omdat mijn pleegdochter wist hoe ik met dieren ben, kreeg ik haar mee als verlaat verjaardagscadeau. Dat was 24 oktober 1999 en mijn poezenkind is van 17 september 1999.

Bij thuiskomst gaf zij het huis haar eigen geur door een plasje te doen. En omdat ik niets meer voor katten in huis had, heb ik in allerijl een kattenbak in elkaar geflanst, haar erop gezet en gezegd dat ze daar haar behoefte op kwijt kon. Sinds dien is zij zindelijk. Doordat zij veel pijn had aan haar staart, vond ik wel eens een kattendrolletje in huis. Ik ben met haar naar de dierenarts gegaan en die heeft mij verzekerd dat hij haar pijn kon weghalen door haar staart voor een deel te amputeren. Daarom heeft zij nu een lief klein staartje.

Ze had nog geen naam toen ik haar kreeg en na haar goed bekeken te hebben besloot ik haar Kissy te noemen vanwege het kleine chocoladevlekje bij haar neusje. In het begin moest zij niets van andere mensen en vooral niets van mannen weten, daar het een man was die haar mishandeld had. Met heel veel liefde en geduld is zij een sociaal poezenkind geworden.

Ze wil nog steeds niet veel van mannen weten, maar maakt voor enkelen een uitzondering. Zoals voor mijn zoon, schoonzoon en zwager.

Ik kan inmiddels lezen en schrijven met haar en van mij staat zij letterlijk alles toe. Ze praat zelfs een beetje, als ze namelijk haar eten krijgt zegt zij: "maam, maham" en gaat niet eerder eten alvorens ze gekroeld wordt door mij. Het lijkt wel alsof ze toestemming vraagt om te mogen eten. Van de katten in de buurt wil ze niets weten. Als er eentje in de buurt van haar raam komt, slaat ze naar ze om ze weg te jagen. Dus duidelijk verdedigen van haar territorium. Daaraan kan je zien dat ze zich echt thuis voelt bij mij. Zelf heeft ze geen nestje geworpen, maar heeft wel drie kittens van een andere poes grootgebracht en zindelijk gemaakt.

Dit was het levensverhaal van mijn Kissy totnogtoe, want ik hoop dat er nog jaren levensverhaal achteraan mag komen.

Frieda Staa.