Het leek heftig, het werd geweldig*.

Gister kregen wij twee mensen op bezoek. Ze zaten ook gelijk aan tafel en aten mee. Ik had ze nooit eerder gezien, maar ze pakten mij gelijk op en zeiden dat ik heel mooi en lief was. Nou vraag ik je? Ze kenden mij niet eens, dus hoe weten ze nu dat ik lief ben ? Maar afijn, na een poosje gezeten te hebben met koffie en zo, ging die vrouw nog wat foto's maken. Toen pakten ze hun spulletjes en een soort koffertje, waar ik in werd gedaan. Binnen rook het naar een vreemde poes. Met het koffertje, waarin ik zat, gingen ze naar hun auto. Ja ook zo'n rode als mijn verzorgers hebben. De jongens, met hun pappie en mammie, zwaaiden ons na. Wat gebeurde er toch allemaal?

In de auto werd ik, met koffertje en al, op schoot gezet. Nou, daar was ik het duidelijk niet mee eens. Ik zette het op een miauwen….. En ja hoor, dat hielp! Zonder dat koffertje mocht ik op schoot zitten. Daarbij hield ik mij heel erg dapper, maar vond het toch allemaal wel een beetje eng en spannend tegelijk. Wel bleef ik de hele weg miauwen, maar ook geïnteresseerd om mij heen kijken. Op een gegeven moment, na wel een half uur rijden zei die mevrouw: "We zijn nu nog net zo ver van huis als straks." Waarop de man zei: "Maakt niet uit, we komen wel thuis." Zouden mensen dat vaker doen, zomaar een eind omrijden ? Afijn na ruim een uur kwamen we dan toch thuis. Tenminste, die mevrouw zei dat we thuis waren.

Ikke mee naar binnen en wat schrok ik toen, want daar was een heel grote hond, die mij gelijk helemaal wilde besnuffelen en aflikken. Dat vond ik toch wel even heel erg eng. Ik begon dus maar direct heel heftig te blazen en ja hoor, dat hielp. Die hond hield daardoor haar grote kop op veilige afstand van mijn scherpe nagels. Toch wel fijn dat ik die nagels heb, want dat schrikt toch wel behoorlijk af! Die snuffelaar bleef wel de hele tijd heel dicht bij me staan, om naar me te kijken. Zij leek mij toch eigenlijk wel oké.

Toen kwam er opeens een rode poes binnen, die was wel heel erg verbaasd mij hier aan te treffen, ze kwam met grote ongelovige ogen op mij af. Ik nog verbaasder, die poes was helemaal rood ??!! Niet mooi wit, zoals mijn mamma, of zwart zoals mijn zusje, nee helemaal rood?! Vond het maar een raar gezicht zo'n rode kat.

Nog amper van mijn schrik bekomen, komt daar nog een kat binnen. Nou die zag er helemaal niet uit, met àllerlei kleuren… Zou die in de verfpot van de kinderen zijn gevallen ? Deze kat, Pink noemden ze haar, was zonodig nog nieuwsgieriger dan die rode, die Lotje heette, wat ik intussen had gehoord. Ik werd me daar toch bekeken… Pfff en ik maar dapper blazen. Ik had geen idee of dat wel echt nodig was, maar het hield ze wel op veilige afstand en dat vond ik toch wel even prettig. Intussen ging de man met de hond, die hij Ronka noemde, wandelen. En ik kreeg lekker eten, nu had ik intussen dus wel berehonger gekregen, dus ik liet het me smaken. Daarbij kreeg ik kittenmelk, poeh hé, ik ben al groot hoor …. en grote katers drinken water! Terwijl ik lekker zit te eten, komt me daar, tot overmaat van ramp, een derde kat binnen. Weer zo'n raar kleurtje, maar nu grijs met allemaal strepen.

Deze Kater was me toch arrogant, hij keek niet eens naar me, ging gewoon naast me zitten eten. Pfff.., dat viel mee, ik hoefde dus niet te blazen tegen deze kater, die Pluis bleek te heten. En dat beest is me toch oud?!, 20 jaar hoorde ik later. Ongelooflijk dat hij op die kromme poten nog lopen kan. Nu kwam Leo, zo heet die man, weer binnen met die grote Ronka. En opnieuw liet Ronka mij niet met rust. Ik ging maar op de vlucht naar boven, maar ze kwam mij achterna. Dus ikke maar weer terug naar beneden, want bij Leo en Marian voelde ik me toch veiliger dan helemaal alleen met die grote Ronka.

Ze riep mij, ik had de naam Tommie gekregen, wat ik eigenlijk wel een stoere naam vind. Maar afijn ze riep me dus en liep de trap op, ikke mee, vond dat wel spannend, want boven aangekomen waren daar nog meer kamers. Twee van de kamers deed ze de deuren gauw van dicht. Nou, die ga ik dan wel een andere keer ontdekken, maar nu eerst die grote kamer maar eens bekijken. Eigenlijk was ik te moe om nog alles te verkennen en kattenkwaad uit te halen. Marian trok een vreemd wit gewaad aan. Grappig, wel dezelfde kleur als mijn vachtje, dus stond dat wit haar stukken beter. Bij het in bed stappen riep Marian mij, dus ikke blij en sprong gelijk op bed, ging naast Marian liggen, op een heel zacht wit satijnen kussentje. Zou dat kussen voor mij zijn? Hmmm, ligt wel heel erg lekker. Ik was zo moe van deze avond, dat ik ook gelijk in slaap viel en de hele nacht geslapen heb. Leo aan de ene kant en Marian aan de andere kant van mij. Ze zijn eigenlijk best lief, deze mensen.

De volgende ochtend werd Marian wakker en ze streelt mij ook zachtjes wakker. Ik ben eigenlijk nog best duf, maar blijkbaar hoort Ronka dat hun bazin en baasje wakker zijn, want zij komt de slaapkamer op en klimt ook op bed. Zo'n grote hond op bed ?! Dat zou ik dus nooit goed vinden… Maar afijn, ik heb hier niets te zeggen, dus doe ik dat ook maar niet, zoals het een welopgevoede kater betaamd.

Opnieuw word ik weer helemaal afgelikt. Eigenlijk is die Ronka wel heel erg lief voor mij. Nadat Leo Ronka van bed af stuurt, staat Marian op en neemt mij mee naar beneden, waar ik lekker eten krijg. Daarna gauw weer netjes op de kattenbak mijn plas doen en zo lui als ik op deze zondag ben, ga ik onmiddellijk weer verder slapen op de bank, met Ronka op de grond. Waar een hond hoort, vóór de bank ... en niet erop.

Marian, Arnhem

* belevenissen opgetekend op 28 augustus 2004