Een onverwachte vakantiesurprise.

Zo'n zes jaar geleden gingen we, zoals we dat al jaren deden, op vakantie naar ons vaste stekkie. Ons eigen paradijs op aarde, in de Provence. Geluksvogels als we waren, hadden we daar op een werkelijk schitterend park temidden van de heuvels, een eigen stacaravan met een in onze ogen riante tuin. Hier brachten we de gehele zomer, levend als God in Frankrijk door. Vrijwel altijd namen we een paar van de poezen mee, terwijl de rest, uitstekend verzorgd thuisbleef. In tegenstelling tot wat veel mensen denken, gaf dat geen enkel probleem. Vanaf het moment van aankomst, konden ze vrij buiten rondscharrelen, zonder dat we ons ook maar één moment zorgen hoefden te maken of ze niet zouden weglopen. Ze speelden héérlijk in de tuin en de wildernis daaromheen.

Dat jaar hadden we besloten alleen Berbertje, toen ruim drie maanden oud, mee te nemen. Hoe lief de verzorgers voor de thuisblijvers ook waren, we hadden het idee dat voor ons schuwe meiske, wat extra aandacht, alleen op háár gericht, haar te goede zou komen.

Een góuden tijd brak aan, niet alleen voor haar, maar ook wij genoten van het feit dat, het kleintje veranderde in een gezellige kat, die zich koesterde in alle aandacht en genoot van haar nieuw verworven paradijs. De tuin was haar favoriete speelplek met een absolute voorkeur voor de énorme boom die de tuin zo héérlijk schaduwrijk maakte. De eerste keer dat ik zag hoe hoog ze er in klom dacht ik: "Oh jeetje, nee hè…hoe komt ze daar in Godesnaam weer uit?", zeker toen ze luid begon te miauwen. We stonden al stand by om een rescueplan uit te voeren, toen het dametje pontificaal, zonder enige moeite zelf naar beneden klom. Vele malen per dag herhaalden zich haar boom- escapades. Steeds hóger en hóger, al miauwend vroeg ze om onze aandacht| Ik zei:"Verdorie… het lijkt wel of ze erbij glimlacht! .zo van….kijk mij eens knap zijn!"

Omdat het voor Berber zo'n feest was geweest en haar duidelijk goed had gedaan, besloten we het jaar erop haar opnieuw mee te nemen. Op een avond, een aantal dagen voor ons vertrek naar het zonnige zuiden, lag ze, zoals zo vaak, een poosje bij mij in bed voor de dagelijkse knuffelpartij. Al spinnend wrong ze zich in allerlei bochten van genot. Eenmaal op haar buikje liggend zei ik: "Zoooo vrouwtje, jij wordt ook aardig buikig." Huhh, dwars door haar enorme vacht zag ik haar tepeltjes, ze waren wat rood en gezwollen. Ogenblikkelijk gingen alle alarmbellen in mijn hoofd rinkelen. Voorzichtig tastte ik haar buikje af, en ja hoor het duurde niet lang of ik voelde op verschillende plaatsen, zachte plopjes oftewel leven. Onmiskenbaar was ze zwanger, dat kon niet anders. Ik herkende dit vanuit de tijd dat ik nog honden fokte.

Goede raad was duur…wat te doen…we zouden over een paar dagen immers vertrekken! Toch hoefden we niet lang na te denken, de aanstaande mama ging gewoon mee. Bang dat de bevalling zich onderweg zou aandienen was ik niet, opnieuw door mijn fokkervaring, wist ik dat de bevalling nog wel even op zich zou laten wachten. De tekens van leven die de kittens gaven waren nog veel te zwak…pas een paar dagen voor het ècht zover is, voel je een gespartel, geschuif en krachtig getrappel van jewelste. Snel schafte ik nog de benodigdheden aan, die je rond een bevalling en daarna, nodig kunt hebben.

Zo gingen we twee dagen later met onze kostbare extra vracht op reis!
Opnieuw genoot Berber volop, ze werd met de dag aanhaliger en was niet meer van ons bed weg te slaan. Geen wonder dan ook dat ik de voorspelling deed: "Wedden dat ze in bed wil bevallen…." en dat terwijl ik nog wel zo'n mooie kittenmand had aangeschaft! Een kleine week na aankomst duidde alles erop dat het niet lang meer zou duren. In tegenstelling tot de dagen ervoor, wilde ze niet meer de tuin in en trek in eten had ze ook niet meer. Omdat ze nog geen weeën had en erg rustig was, besloten we lekker in de tuin te gaan ontbijten. Na een croissant en een overheerlijke pain au chocolat, vond ik het tijd om eens even polshoogte te nemen.

Midden op het dekbed lag moeders haar pasgeboren eerste kleintje schoon en droog te likken. Ruim anderhalf uur later zat ik te genieten van de vier prachtige katerjes, drie rode en één beige, die tevreden tegen de warme buik van de kersverse mama lagen te drinken. Wat een ontroerend en rijk bezit!!

Vijf weken lang hebben de kittens kunnen genieten van la douce France en gaven onze vakantie, ondanks dat het niet gepland was, een extra plezierige, waardevolle dimensie, waar we vandaag de dag nog met veel plezier aan terug denken!