Voor de kat gevallen.

Ik was eigenlijk helemaal geen kattenmens maar een echte hondenliefhebber. Maar ja, als je fulltime werkt dan is een hond geen optie. Omdat mijn (ex) man een echte kattenliefhebber was, ben ik over stag gegaan. In het begin vond ik een kat doodeng, maar het wende zeer snel. Onze eerste was een geweldige cyperse kater, Moritz genaamd. Hij is 19 jaar oud geworden. Helaas was zijn dood triest (is het altijd natuurlijk). Hij was al ziekelijk en tijdens onze wintersport vakantie ging hij zover achteruit, dat onze buurvrouw hem heeft laten inslapen. Toen we thuiskwamen wist ik meteen dat het fout was. De kattenbak stond leeg op de vriezer in de bijkeuken.

De buren waren niet huis en er lag een briefje op het aanrecht. Moritz was (dood in de vriezer) bij de dierenarts. Deze arts was pissig dat wij hem daarover op zondagavond belden.

Uiteindelijk hebben wij in samenwerking met Martin Gaus in Lelystad een waardig afscheid geregeld. Onze mop is overgebracht naar Lelystad en daar hebben wij alsnog in het crematorium afscheid kunnen nemen. Het was erg kil, een bevroren kat daar aan te treffen, maar het feit hem nog een keer te zien en zijn bandje af te doen en mee te nemen, was erg emotioneel en liefdevol. Dat was op 10 februari 1998. Dan vat je je leven weer verder op, maar mis toch de gezelligheid van een beest om je heen. Geen enkele kat kon onze Moritz vervangen. Toch ga je op zoek naar iets nieuws…….

We kwamen terecht bij bengalen. In gesprek bij een fokker, die net een nest had. Geboren op 10 februari 1998 in Lelystad. Een ongelofelijke match, het voelde alsof onze Moritz een sein had afgegeven. Dit kon geen toeval zijn! Wij er heen en waren meteen verloren. We hadden eerste keus en zochten er twee uit. Dat was niet onze bedoeling, maar bengalen hebben een maat nodig. Toen nog de namen bepalen.

Toen nog de namen bepalen. De fokkers hielden er qua naamgeving vreemde gewoontes op na. We kozen voor namen uit de muziekwereld. Onze katten kregen de namen Tristan en Parsival, door de muziek van Wagner. Liever had ik Tristan en Isolde, maar het waren allemaal katers. Tristan en Parsival zijn een fijn stel. Helaas heb ik ze moeten verlaten. Dat deed pijn, maar zo is het leven.

Ik had het gevoel niet zonder katten te kunnen en ging snuffelen. Ik zocht contact met de fokker, met de vraag of zij iets in de herplaatsing had, want ik wilde geen kitttens. Die waren er dus, niet bij hem zelf, maar bij een andere fokker. Ik heb contact opgenomen, en een afspraak gemaakt. Het ging om een fokpaar. Salwel en Iszo genaamd. Waarbij het mis was gegaan en de poes haar baarmoeder kwijt was. Ze werden niet geaccepteerd in de cattery en zaten zielig opgesloten in een kennel. Ik was verkocht! Ik wilde dat stel graag opnemen.

Bengaalse katten zijn best prijzig, het stel was dan wel wat ouder, dus ik was benieuwd wat ik moest betalen. Wat ik toen te horen kreeg was zo lief: Wij willen een goed tehuis, dus hoef je niet voor ze te betalen. Maar we komen ze persoonlijk brengen, want we willen zien waar ze terecht komen en of dat geschikt is.Twee weken later was de "aflevering" en het klikte volledig. Ik kreeg toen de stamboomgegevens en we kwamen tot een leuke ontdekking: De moeder van Salwel is de oma van Iszo en de overgrootoma van Tristan en Parsival. Drie generaties van bengalen. Het was wel wennen om een volwassen en zeer bange kater, met een lieve vrolijke volwassen poes, in huis op te nemen. Ik hoop nog lang van ze te genieten.


Sandra